I FSK 1750/07

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : Sędzia NSA Krzysztof Stanik po rozpoznaniu w dniu 6 października 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku o cofnięcie skargi kasacyjnej A. s.c. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 czerwca 2007 r. sygn. akt III SA/Wa 648/07 w przedmiocie oddalenia skargi w sprawie ze skargi Piotra P. wspólnika zlikwidowanej spółki A. s.c. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 28 grudnia 2006 r. w przedmiocie odmowy uchylenia po wznowieniu postępowania decyzji określającej zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia 1999 r. do lipca 2001 r. postanawia: 1. umorzyć postępowanie w sprawie, 2. zwrócić z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie stronie wnoszącej skargę kasacyjną kwotę 50 zł (słownie: pięćdziesiąt złotych) tytułem połowy uiszczonego wpisu od skargi kasacyjnej. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 27.06.2008 r., sygn. III SA/Wa 648/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Piotra P. wspólnika zlikwidowanej spółki cywilnej "A." na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 28.12.2006 r., którą utrzymano w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia 03.08.2006 r., odmawiającą, po wznowieniu postępowania, uchylenia ostatecznej decyzji Urzędu Skarbowego w S. z dnia 24.02.2003 r., w której określono "A" s.c. kwotę zobowiązania podatkowego za okres od stycznia 1999 r. do lipca 2001 r. oraz ustalono dodatkowe zobowiązanie podatkowe. Wyrok ten zaskarżony został w całości skargą kasacyjną "A." s.c. Pismem z dnia 09.07.2008 r. Izba Skarbowa w W. o/z w S. poinformowała tut. Sąd, że w dniu 08.07.2008 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. na podstawie art. 247 § 1 pkt 3, art. 248 § 1, § 2 pkt 1, § 3 ustawy z 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. nr 137, poz. 926 ze zm.) – zwanej dalej "Ordynacja podatkowa" stwierdził nieważność decyzji Urzędu Skarbowego w S. z dnia 24.02.2003 r., w której określono "A." s.c. kwotę zobowiązania podatkowego za okres od stycznia 1999 r. do lipca 2001 r. oraz ustalono dodatkowe zobowiązanie podatkowe. Zarządzeniem z dnia 11.08.2008 r. wezwano skarżącą spółkę w związku z treścią przywołanej powyżej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W., którą stwierdzono nieważność decyzji Urzędu Skarbowego w S. z dnia 24.02.2003 r. do oświadczenia czy podtrzymuje skargę kasacyjną z dnia 16.08.2007 r. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27.06.2007 r. czy też ją cofa. W odpowiedzi pełnomocnik skarżącej spółki oświadczył, iż cofa wniesioną skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 60 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm. zwana dalej "popsa"), skarżący może cofnąć skargę. Sąd jest związany żądaniem strony, jeżeli stwierdzi jego dopuszczalność tj., jeżeli cofnięcie skargi nie zmierza do obejścia prawa lub nie spowodowałoby utrzymania w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Przepis ten, w związku z art. 193 popsa stosuje się odpowiednio w postępowaniu przed Naczelnym Sadem Administracyjnym. Jak podniesiono w piśmiennictwie (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, str. 486 – 487, wyd. Zakamycze 2005 r.) odpowiednie stosowanie art. 60 popsa oznacza, że sąd administracyjny drugiej instancji jest związany wnioskiem dotyczącym cofnięcia skargi z uwagi na art. 183 § 1 zdanie pierwsze popsa. Wynikająca z art. 183 § 1 popsa zasada dyspozycyjności sprawia, że każde cofnięcie skargi kasacyjnej jest dopuszczalne i to bez zgody strony przeciwnej. Z tych też względów na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w związku z art. 193 popsa orzeczono jak w postanowieniu. O zwrocie uiszczonego wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 2 popsa.