I SA/Gd 128/07

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bogusław Szumacher (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Ewa Kwarcińska, Asesor WSA Irena Wesołowska, Protokolant Sekretarz Sądowy Monika Szymańska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 27 listopada 2007 r. sprawy ze skargi "A" S.A. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie przedłużenia terminu zabezpieczenia dokonanego na majątku zobowiązanego 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Pomorskiego Urzędu Skarbowego z dnia [...] r. o numerze [...] 2. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącej Spółki kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu wpisu. UZASADNIENIE CZĘŚĆ I Zaskarżonym postanowieniem nr [...] z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej po rozpatrzeniu zażalenia "A" Spółki Akcyjnej, w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 2 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 z późn. zm) oraz o art. 159 § 2 i § 3 , art. 17 § 1, art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2005 r., nr 229, poz. 1954 z późn. zm) zwanej dalej u.p.e.a., utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego nr [...] z dnia [...]., którym przedłużono do dnia 30 listopada 2006 r. termin zabezpieczenia dokonanego na majątku zobowiązanego na podstawie zarządzenia zabezpieczenia z dnia [...] nr [...] znak [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że organ egzekucyjny - Naczelnik Urzędu Skarbowego, będący jednocześnie wierzycielem, prowadził postępowanie zabezpieczające na majątku podmiotu zobowiązanego - "A" S.A. na podstawie zarządzenia zabezpieczenia nr [...] z dnia [...]. Organ odwoławczy wyjaśnił, że podstawę obowiązku podlegającego zabezpieczeniu stanowiła decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego nr [...] z dnia [...]., którą określono "A" S.A., jako następcy prawnemu "B" S.A., przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe: maj, sierpień i grudzień 2000 r., maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, listopad i grudzień 2001 r., oraz kwiecień 2002 r. i dokonano zabezpieczenia na majątku zobowiązanej kwoty różnicy pomiędzy określoną tą decyzją w przybliżeniu kwotą zobowiązania podatkowego za podane okresy rozliczeniowe, a kwotą zadeklarowaną w deklaracjach VAT-7 za te okresy w łącznej kwocie [...] zł. Odpis zarządzenia zabezpieczenia doręczony został zobowiązanej za pośrednictwem poczty w dniu 19 grudnia 2005 r. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] r. organ podatkowy pierwszej instancji, po rozpatrzeniu wniosku wierzyciela z dnia [...] r., przedłużył do dnia 31 sierpnia 2006 r. termin zabezpieczenia dokonanego na podstawie zarządzenia zabezpieczenia nr [...]. W związku z faktem, że w terminie wskazanym w postanowieniu z dnia [...]. (tj. do dnia 31 sierpnia 2006 r.) nie złożono wniosku o wszczęcie postępowania egzekucyjnego, pismem z dnia 13 września 2006 r. wierzyciel wniósł o dalsze przedłużenie terminu zabezpieczenia do dnia 30 listopada 2006 r. Jednocześnie wierzyciel wyjaśnił, że powodem braku wniosku o wszczęcie postępowania egzekucyjnego jest niewydanie przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej decyzji określających zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe w latach 2000 - 2002. Organ odwoławczy uznał, że organ pierwszej instancji słusznie przychylił się do wniosku wierzyciela. Organ odwoławczy, zaakceptował przyjętą przez organ pierwszej instancji wykładnię art. 159 § 1 i 2 u.p.e.a. i stwierdził, że termin zabezpieczenia może być przedłużony przez organ egzekucyjny, gdy spełnione zostaną następujące przesłanki: wierzyciel zgłosi stosowny wniosek oraz wykaże, że z uzasadnionych przyczyn postępowanie egzekucyjne nie mogło być wszczęte. Organ odwoławczy podzielił ocenę organu pierwszej instancji, że nie ziściły się przewidziane w art. 159 § 1 p.e.a. przesłanki do uchylenia zabezpieczenia. Skoro więc wierzyciel, pismem z dnia 13 września 2006 r., wystąpił z wnioskiem o przedłużenie okresu zabezpieczenia dokonanego na majątku zobowiązanej z uwagi na niewydanie decyzji określających kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2000 - 2002 r., to zaistniały przesłanki pozytywnego rozstrzygnięcia wniosku. Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił, że w przepisie art. 159 § 2 p.e.a. ustawodawca nie wskazał, iż trzymiesięczny termin, o którym mowa w art. 159 § 1 tej ustawy, może być przedłużony przez organ egzekucyjny tylko jednokrotnie. Przeciwnie, w ocenie organu odwoławczego, w przypadku obowiązków o charakterze pieniężnym przepis art. 159 § 2 p.e.a. nie ogranicza możliwości przedłużenia terminu trwania zabezpieczenia. Ponadto organ odwoławczy zauważył, że w dniu wydania zaskarżonego postanowienia, tj. w dniu [...] r., nie wygasła decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...]. o zabezpieczeniu kwoty różnicy pomiędzy określoną tą decyzją w przybliżeniu kwotą zobowiązania podatkowego za wskazane w niej okresy rozliczeniowe, a kwotą zadeklarowaną w deklaracjach VAT-7. Decyzja ta wygasła - stosownie do art. 33 a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) dopiero z dniem 30 października 2006 r., tj. z dniem doręczenia pełnomocnikowi spółki decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej od nr [...] do nr [...] z dnia [...].; od nr [...] do nr [...] oraz nr [...] i nr [...] oraz [...] z dnia [...], którymi określono Spółce zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące - odpowiednio: maj, sierpień, .grudzień 2000r., maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, listopad i grudzień 2001 r. oraz kwiecień 2002 r. W skardze na powyższe postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej spółka "A" wniosła o jego uchylenie oraz uchylenie poprzedzającego je postanowienia organu podatkowego pierwszej instancji w sprawie przedłużenia terminu zabezpieczenia. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na naruszeniu przepisu art. 159 § 1 i § 2 u.p.e.a. przez niewłaściwe zastosowanie wynikające z jego błędnej wykładni polegającej na przyjęciu, że termin zabezpieczenia wyznaczony na podstawie art. 159 § 1 powołanej ustawy może być przedłużany wielokrotnie. W uzasadnieniu strona skarżąca podniosła, że wykładnia gramatyczna przepisu art. 159 § 2 p.e.a. nie pozostawia wątpliwości, iż organ egzekucyjny jest uprawniony tylko i wyłącznie do przedłużenia terminu trzymiesięcznego, bo tylko o takim terminie jest mowa w art. 159 § 1 wskazanej ustawy. Skarżąca zarzuciła, że pozbawione podstaw prawnych, a tym samym niedopuszczalne, jest przedłużenie terminu, który został wyznaczony na podstawie art. 159 § 2 p.e.a. W opinii strony skarżącej przepisy u.p.e.a. nie zakreślają maksymalnego okresu, na jaki może być przedłużone zabezpieczenie w przypadku obowiązków o charakterze pieniężnym. Nie oznacza to jednak, że takie zabezpieczenie może być przedłużane wielokrotnie. Zdaniem skarżącej organ administracji (wierzyciel oraz organ egzekucyjny), działający zgodnie z prawem, powinien zatem przewidzieć okres, na jaki niezbędne jest przedłużenie czasu trwania zabezpieczenia na podstawie danych otrzymanych od organu, który prowadzi postępowanie. Ponadto strona podniosła, że bez znaczenia prawnego w przedmiotowej sprawie pozostają okoliczności dotyczące wygaśnięcia decyzji o zabezpieczeniu, albowiem Ordynacja podatkowa nie uzależnia istnienia zabezpieczenia od istnienia decyzji o zabezpieczeniu. Zabezpieczenie jest bowiem skuteczne także po wygaśnięciu decyzji o zabezpieczeniu, jak również może istnieć decyzja o zabezpieczeniu bez wydania zarządzenia zabezpieczenia (art. 33d-33g Ordynacji podatkowej). Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej w dalszej części "p.p.s.a", stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Zgodnie z art. 159 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny na żądanie zobowiązanego, z zastrzeżeniem § 2, uchyla zabezpieczenie, jeżeli wniosek o wszczęcie postępowania egzekucyjnego nie został zgłoszony w terminie 30 dni od dnia dokonania zabezpieczenia należności pieniężnej, a w terminie 3 miesięcy od dokonania zabezpieczenia w związku z wydaniem decyzji, o której mowa w art. 33 a i 33 b ustawy - Ordynacja podatkowa lub w art. 61 ust. 3 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne, lub zabezpieczenia obowiązku o charakterze niepieniężnym. Termin określony w § 1 art. 159 może być przez organ egzekucyjny przedłużony na wniosek wierzyciela, jeżeli z uzasadnionych przyczyn postępowanie egzekucyjne nie mogło być wszczęte, jednakże termin wszczęcia postępowania egzekucyjnego co do obowiązku o charakterze niepieniężnym może być przedłużony tylko o okres do trzech miesięcy (art. 159 § 2 u.p.e.a.). Jak wynika z przytoczonych powyżej przepisów termin zabezpieczenia może być przedłużony przez organ egzekucyjny, gdy spełnione zostaną następujące przesłanki: wierzyciel zgłosi w tym zakresie wniosek oraz wykaże, że z uzasadnionych przyczyn postępowanie egzekucyjne nie mogło być wszczęte. CZĘŚĆ II W sprawie niniejszej wierzyciel wystąpił z wnioskiem o przedłużenie okresu zabezpieczenia dokonanego na majątku zobowiązanej Spółki z uwagi na niewydanie decyzji określających kwoty zobowiązania podatkowego, czyli należności zabezpieczonych na podstawie zarządzenia zabezpieczenia. W przepisie art. 159 § 2 u.p.e.a. ustawodawca nie wskazał, iż trzymiesięczny termin, o którym mowa w art. 159 § 1 tej ustawy, może być przedłużony przez organ egzekucyjny tylko jednokrotnie. W przypadku obowiązków o charakterze pieniężnym przepis art. 159 § 2 u.p.e.a. nie ogranicza zatem możliwości przedłużenia terminu trwania zabezpieczenia. Zabezpieczenie powinno mieć charakter tymczasowy, dlatego w ustawie określono maksymalny termin trwania zabezpieczenia. Zabezpieczenie w przypadku obowiązków o charakterze niepieniężnym nie powinno trwać dłużej niż 3 miesiące, licząc od dnia dokonania zabezpieczenia, z możliwością przedłużenia tego terminu o okres kolejnych 3 miesięcy. Zabezpieczenie należności pieniężnej ustalonej w decyzji organu podatkowego w sprawie wysokości zaległości podatkowej lub wysokości należności podatkowej trwa przez okres 30 dni od dnia dokonania zabezpieczenia, a należności o wysokości ustalonej w decyzji organu podatkowego o zabezpieczeniu - 3 miesiące od dnia dokonania zabezpieczenia. Jak podkreśla się w piśmiennictwie omawiana ustawa nie ogranicza możliwości przedłużenia terminu trwania zabezpieczenia co do należności pieniężnej, termin ten powinien jednak być skorelowany z terminem rozpatrzenia sprawy przez organ podatkowy i nie może być od niego dłuższy (por. P. Przybysz, Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis 2006, str. 472). Również w orzecznictwie sądów administracyjnych można spotkać się z podobnym poglądem. W wyroku z dnia 26 stycznia 2000 r. (sygn. akt l SA/Gd 423/97, niepubl.) Naczelny Sąd Administracyjny stanął na stanowisku, że z przepisu art. 159 u.p.e.a. wynika, iż termin zabezpieczenia należności o charakterze pieniężnym może być przedłużony wielokrotnie i nie ma w tym zakresie ustawowych ograniczeń. Podobne stanowisko zaprezentowano w wyroku z dnia 2 kwietnia 1999 r. (sygn. akt l SA/Wr 1311/97, niepubl.), w którym wskazano, że nie ma podstaw prawnych do negowania możliwości orzekania o przedłużaniu okresów zabezpieczenia przed wydaniem decyzji wymiarowej. Mając na uwadze powyższe rozważania skład orzekający w sprawie niniejszej (przy zdaniu odrębnym) uznał, iż podniesione w skardze zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. CZĘŚĆ III Działając jednakże na podstawie przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a (powołanego na wstępie rozważań) stwierdzić należy, iż zaskarżone postanowienia obarczone zostały wadą proceduralną, która mogła mieć wpływ na wynik sprawy. Przytoczony uprzednio przepis art. 159 § 1 oraz § 2 u.p.e.a. wskazuje, iż uchylenie zabezpieczenia, w warunkach określanych w § 1, następuje na żadanie zobowiązanego, zaś przedłużenie terminu zabezpieczenia na wniosek wierzyciela (§ 2). Jeżeli więc przedłużenie terminu następuje w takiej sytuacji, iż termin ten został już przedłużony, to istotnym elementem postępowania o przedłużenie terminu zabezpieczenia powinno być złożenie wniosku przez wierzyciela do organu egzekucyjnego w terminie, kiedy to jeszcze nie upłynął wcześniej przedłużony termin (a w każdym bądź razie najpóźniej w ostatnim dniu upływu terminu). Jeżeli bowiem z przepisu art. 159 § 1 u.p.e.a. wynika że organ egzekucyjny uchyla zabezpieczenia, jeżeli wniosek o wszczęcie postępowania egzekucyjnego nie został zgłoszony w terminach podanych w powołanym przepisie, to brak jest usprawiedliwionych podstaw do stanowiska, że wniosek wierzyciela o przedłużenie terminu zabezpieczenia może być złożony po upływie już przedłużonego terminu zabezpieczenia. Odmienny pogląd sprzeczny byłby - w odpowiednim sensie - z taką sytuacją proceduralną (a może z systemem prawa administracyjnego), kiedy to strona postępowania składa prośbę o przywrócenie terminu do złożenia prośby o przywrócenie uchybionego terminu po upływie 7 dni od ustania przyczyny powodującej uchybienie terminu (por. art. 58 § 3 k.p.a.). Skoro więc postępowanie egzekucyjne jest w dużej mierze postępowaniem wnioskowym, to nie można uznać za prawidłową sytuację, w której wymogi terminowe obciążają li tylko zobowiązanego, zaś wierzyciel pozbawiony jest oddziaływania dyscyplinującego. Niesporne jest w sprawie, na co nie zwrócono uwagi w skardze, że pierwsze przedłużenie terminu zabezpieczenia na podstawie art. 159 § 2 u.p.e.a. nastąpiło do dnia 31 sierpnia 2006 r. Kolejne przedłużenie terminu (zaskarżone skargą) nastąpiło na wniosek wierzyciela z dnia 13 września 2006 r. z powodów uprzednio przytoczonych. Zatem w dniu 1 września 2006 r. porzednio wydane postanowienie utraciło moc prawną, skoro nie nastąpiło przedłużenie terminu, a przedmiotowe postanowienie cechuje się zakreślonym czasem obowiązywania, nie można zaś byłoby przyjąć, iż złożony wniosek wywiera skutek z mocą wsteczną. Między 1 a 13 września 2006 r. zobowiązany miał podstawy do żądania uchylenia zabezpieczenia, skoro nie zostało wszczęte postępowanie egzekucyjne, zaś w późniejszym okresie postępowanie stało się bezprzedmiotowe, gdyż brak było przedmiotu, który wywierałby skutek w postaci czynności przedłużenia terminu i dlatego za skuteczną należało - z urzędu - uznać wniesioną skargę. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie oraz postanowienie je poprzedzające Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z dnia [...]., zaś o zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 200 cyt. ustawy. Nie orzekano na podstawie art. 152 ustawy p.p.s.a. z uwagi na brak podstaw. AL ZDANIE ODRĘBNE S. NSA Bogusława Szumachera do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 11 grudnia 2007 r. sygn. akt I SA/Gd 128/07 w sprawie ze skargi A S.A. w Gdańsku na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej 1. Zdanie odrębne odnosi się wyłącznie do części II uzasadnienia, albowiem przyjęcie poglądu tam zamieszczonego spowodowałoby oddalenie skargi, nie zaś jej uwzględnienie. Dodać należy, iż w tym zakresie piszący zdanie odrębne został przegłosowany przez skład orzekający. Zgodność panowała natomiast w przypadku - stwierdzonego z urzędu - uchybienia prawnego, które w swej istocie spowodowało uchylenie wydanych w sprawie postanowień. Stanowisko to uległoby wzmocnieniu w sytuacji zgodności co do poglądu całego składu orzekającego, o czym mowa będzie poniżej. 2. Spór prawny toczył się na tle przepisu art. 159 § 2 w zw. z art. 159 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2002 r. Nr 110, poz 968 ze zm.) - zwanej dalej jako "ustawa p.e.a.". Przepis art. 159 § 2 stanowi, że termin określony w § 1 (na użytek sprawy niniejszej - termin 3 miesięcy od dokonania zabezpieczenia w związku z wydaniem decyzji, o której mowa w art. 33a i 33b ustawy - Ordynacja podatkowa) może być przez organ egzekucyjny przedłużony na wniosek wierzyciela, jeżeli z uzasadnionych przyczyn postępowanie egzekucyjne nie mogło być wszczęte, jednakże termin wszczęcia postępowania egzekucyjnego co do obowiązku o charakterze niepieniężnym (w sprawie tej - pieniężny) może być przedłużony tylko o okres do trzech miesięcy. 3. Pogląd sędziów przegłosowujących sprowadzał się, najkrócej mówiąc do tego, że termin wyżej przytoczony może być przez organ egzekucyjny, w warunkach § 2 art. 159 ustawy p.e.a., przedłużony w sposób nieograniczony. Tak też stało się w sprawie niniejszej, kiedy to termin pierwotny (25 maja 2006 r.) zabezpieczenia obowiązku pieniężnego na majątku spółki został dwukrotnie przedłużony, tj. do dnia 31 sierpnia 2006 r. i 30 listopada 2006 r. Zwięzłe uzasadnienie, omawianego poglądu, oparte zostało na wykładni art. 159 § 2 ustawy p.e.a., z której wynika, że brak jest przesłanki do ograniczenia przedłużenia terminu, a zatem termin zabezpieczenia może być przedłużony w sposób nieograniczony. W uzasadnieniu tym (cz. II) odwołano się również do tez z orzecznictwa sądów administracyjnych. 4. Z wyżej przedstawionym poglądem nie mogę się zgodzić. Po pierwsze, ze względów formalnych, albowiem uzasadnienie zawarte w cz. II wymienionego wyroku nie zezwala na merytoryczną polemikę. Natomiast nie jestem związany uzasadnieniami zawartymi w innych wyrokach. Przykładowo: w tezie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 stycznia 2006 r. - sygn. akt III SA/Wa 3271/05 (publ. LEX m 211453) zawarto tożsamy zwrot "termin...przedłużony w sposób nieograniczony". Wynikał on z wykładni a contrario terminu zabezpieczenia obowiązku o charakterze niepieniężnym, gdyż w przepisie art. 159 § 2 ustawy p.e.a. wprowadzono zastrzeżenie, iż w tym przypadku termin może być przedłużony tylko o okres do trzech miesięcy. Przede wszystkim w omawianym przepisie mamy do czynienia z dwiema odmiennymi materiami: obowiązek o charakterze pieniężnym i niepieniężnym. Jeżeli weźmie się tylko pod uwagę ciężar tych obowiązków i ich dolegliwość, to niewątpliwie staje się, iż nie można tu stosować reguły a contrario, bowiem obowiązek bardziej dolegliwy nie powiązany byłby z ograniczeniem przedłużania terminu. Należałoby raczej zastosować wykładnię wewnątrzsystemową przepisu art. 159 § 2 i stwierdzić, iż przedłużenie terminu zabezpieczenia obowiązku o charakterze pieniężnym może nastąpić także o okres do trzech miesięcy, co czyni, iż również to postępowanie trwałoby 6 miesięcy, a więc dostateczny okres do wydania decyzji wymiarowej. 5. W ramach rozważań formalnych można sięgnąć do publikacji R. Hauser, Z. Leoński "Postępowanie egzekucyjne w administracji - komentarz" C. H. BECK, Warszawa 2003, gdzie na stronie 532 zawarto takie zdanie (wiersz 11 od dołu) "Termin zabezpieczenia należności pieniężnych może być więc przedłużony w sposób nieograniczony (por. E. Wengerek, op.cit., s.35)". Skoro odwołano się do dzieła cytowanego, to na stronie 521 powołanego komentarza rozwinięto skrót w ten sposób, iż chodzi o książkę: E. Wengerek, Postępowanie zabezpieczające i egzekucyjne. Komentarz, Warszawa 1972. Jeżeli porównamy przytoczone zdanie i zawartym w nim odnośnik, to na stronie 35 komentarza E. Wengerka nie dopatrzyłem się rozważań o przedłużaniu terminu, zaś na - raczej - stronie 36 w pk - cie 16 zawarto komentarz pozostający - w mojej ocenie - w opozycji do zwrotu "w sposób nieograniczony" czyli przewlekle, gdyż E. Wengerek napisał: "Postępowanie dotyczące wniosku o zabezpieczenie i rozpoznanie jego powinna cechować szybkość... Dlatego odraczanie, zawieszanie postępowania... jest sprzeczne z założeniami postępowania zabezpieczającego...". 6. Przechodząc do rozważań merytorycznych mam na uwadze to co dotychczas napisałem oraz względy natury celowościowej w wyrazie szybkości postępowania zabezpieczającego (w sprawie niniejszej trwało ono co najmniej 10 miesięcy, zaś ostatni przedłużony termin nie został "skonsumowany", bowiem wcześniej wydano decyzje wymiarowe i następnie wszczęto postępowanie egzekucyjne). a także właściwość języka polskiego (według definicji słownikowych). W przepisie art. 159 § 2 ustawy p.e.a. wymieniono słowa "termin" i "przedłużony". Skoro w poglądzie sędziów przegłosowujących wymieniono słowo "nieograniczony", to nie można go wiązać ze słowem "termin" , gdyż wg słownika "nieograniczony to niemający ograniczeń liczebnych, czasowych itp." Cechą zaś terminu jest jego ograniczoność czasowa (por. art. 12 ustawy - Ordynacja podatkowa). Zatem słowo "nieograniczony" odnieść należy do czynności przedłużania terminu. Wg słownika "przedłużać - przedłużyć to m.in. spowodować, że coś jest ważne, przydatne dłużej, odroczyć (odraczać) końcowy termin czegoś". Z definicji tej, a także faktu, iż w przepisie art. 159 § 2 użyto czasownika "przedłużony" w czasie teraźniejszym, nie zaś przyszłym (przedłużany), wyprowadzam wniosek, iż termin określony w omawianym przepisie może być przedłużony raz i to na najdalej idący okres trzech miesięcy, nie zaś w sposób nieograniczony. Zwrócić też należy uwagę, iż słowo "przedłużany" nie należy tłumaczyć jako częstotliwy, co wiązane jest ze słowem nieograniczony, lecz jako jeden okres czasu zamknięty datą dzienną. 7. Z powyższych względów uznałem za konieczne sporządzenie zdania odrębnego w podanym na wstępie zakresie. AL