IV SA/Po 1060/13

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Busz po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2014r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M.P. o przyznanie prawa pomocy na decyzję W. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2013r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego postanawia pozostawić wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 20 maja 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę M.P. na decyzję W. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2013r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego. Pismem z dnia 28 maja 2014r. R.P. działając m.in. jako pełnomocnik skarżącego wniósł o przyznanie skarżącemu prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Powyższy wniosek został pozostawiony bez rozpoznania zarządzeniem referendarza sądowego z dnia 4 listopada 2014r. W uzasadnieniu powyższego zarządzenia wskazano, iż skarżący nie odpowiedział na wezwanie do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu. W sprzeciwie od tego zarządzenia pełnomocnik skarżącego podniósł, iż jego treść jest niezgodna ze stanem faktycznym i prawnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.– dalej P.p.s.a.) w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Na wydane w tym trybie postanowienie przysługuje zażalenie. Sprawa przyznania prawa pomocy rozpatrywana jest więc od początku w świetle przesłanek, o których mowa w art. 246 § 1 pkt 1 i 2 P.p.s.a. Dalej wskazać należy, że treść art. 252 § 2 P.p.s.a. jednoznacznie wskazuje, że wniosek o przyznanie prawa pomocy należy złożyć na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Niedochowanie tego wymogu prowadzi do pozostawienia wniosku bez rozpoznania, o czym z kolei stanowi art. 257 p.p.s.a. Z akt nie wynika jednak, aby M.P. złożył formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, pomimo iż Sąd pismem z dnia 4 czerwca 2014r przesłał skarżącemu urzędowy formularz i pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, wezwał do jego wypełnienia i złożenia w terminie 7 dni. W tym miejscu należy wskazać, iż pismo zawierające formularz PPF i wezwanie do jego wypełnienia zostało zaadresowane bezpośrednio do M.P. jako skarżącego (k. 108). Jak wynika jednak z akt sprawy korespondencję (w dniu 10 czerwca 2014r. – k. 109 akt), podjął R.P. występujący w sprawie jako pełnomocnik. Mając na uwadze deklarowanie tożsamego miejsca zamieszkania pełnomocnika i jego mocodawcy, przy uwzględnieniu faktycznego doręczenia korespondencji do rąk R.P., stwierdzić należy, iż wezwanie do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy złożonego w imieniu M.P., doręczone zostało prawidłowo. Mając powyższe na uwadze uwzględniając, że strona do chwili obecnej nie złożyła formularza wniosku o przyznanie pomocy, na podstawie art. 260 w zw. z art. 257 p.p.s.a., pozostawiono ów wniosek bez rozpoznania