II SA/Bd 426/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Brzezińska Sędziowie sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz (spr.) sędzia WSA Jarosław Wichrowski Protokolant sekretarz sądowy Kamila Wesołowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 października 2019 roku sprawy ze skargi [...] na decyzję Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ś. z dnia [...] września 2017 r. , znak:PINB.SO-422/L.23-50/14, 2. zasądza od Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na rzecz [...] solidarnie kwotę [...](tysiąc sześćdziesiąt pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] marca 2015 r. Nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ś., dalej również : "PINB" lub "organ I instancji", na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 267, dalej zwana k.p.a.), art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38 poz. 229 - ze zm.), dalej: "pb z 1974 r.", w zw. z art. 103 ust. 2 oraz art. 81 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.), dalej: "pb", nakazał solidarnie skarżącym: W. M., R. M., M. M., E. D. oraz J. L. rozbiórkę dwusegmentowego budynku letniskowego wraz z werandą o powierzchni zabudowy 75,30 m2, zlokalizowanego na terenie działki nr [...], w miejscowości O., gmina L., wybudowanego bez wymaganego przepisami pozwolenia na budowę. Z uzasadnienia decyzji wynikało, że budynek letniskowy został wzniesiony w 1978 r., co było niezgodne z ówczesnymi przepisami planistycznymi, skarżący nie dysponowali decyzją o pozwalaniu na budowę, a aktualne przepisy planistyczne sprzeciwiały się legalizacji spornej zabudowy. Wskutek złożenia odwołania od powyższej decyzji, decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r. Nr [...], Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, zwany dalej: "KPWINB", "organem odwoławczym" lub "organem II instancji", na podstawie art. 104 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 37 ust. 1 pkt 1 pb z 1974 r., art. 81 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 83 ust. 2 pb, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy stwierdził, że bezsporne jest w niniejszej sprawie iż postawienia budynku letniskowego dokonano w 1978 r., a odwołujący się nie przedstawili organowi nadzoru budowlanego stosownej decyzji o pozwoleniu na budowę. Z akt sprawy wynika, że odwołujący się posiadali jedynie ustną zgodę na postawienie spornego budynku, co wynika m.in. z wyjaśnień H. K.. Z wyjaśnień tych wynika ponadto, że teren działki nr [...] był w tym czasie w użytkowaniu wieczystym kółka rolniczego. W myśl obowiązującej w tym czasie ustawy Prawo budowlane z 1974 r., pozwolenie na budowę mogło być wydane wyłącznie jednostce organizacyjnej lub osobie, która wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Tak więc jedynie kółko rolnicze, jako użytkownik wieczysty, mogło wystąpić do właściwego organu o uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Ponadto, na podstawie uchwały Nr [...] Gminnej Rady Narodowej L. z [...].04.1987 r. (Dz. Urz. Nr 9 poz. 93) zatwierdzającej plan zagospodarowania miejscowości O. - perspektywa do 1995 r., teren, na którym znajduje się zabudowa letniskowa, został przeznaczony na cele nierolnicze za zgodą Wojewody dopiero z dniem 18 grudnia 1978 r., co wskazuje na to, że przed tą datą budynek był wzniesiony na terenie do tego nieprzeznaczonym. Uchwałą Rady Gminy Lniano z dnia 23 grudnia 2014 r. Nr 11/25/2014 został zatwierdzony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla terenu działki nr [...], określony symbolem 1ZP/US, którym przeznaczono go na cel publiczny zieleni urządzonej z dopuszczeniem terenu sportu i rekreacji. W § 2 ust. 12 pkt 8 uchwały Nr Vl/106/11 Sejmiku Województwa Kujawsko-Pomorskiego z dnia 21 marca 2011 r. w sprawie obszarów chronionego krajobrazu, ujęty jest zapis, którym wprowadzono zakaz lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki wolnej, leśnej lub rybackiej. Odległość budynku do linii brzegowej jeziora O. wynosi 50,83 m. Mimo, że organowi pierwszej instancji nie udało się uzyskać dowodu istnienia planu zagospodarowania przedmiotowego terenu w latach 1978-1987, to jednak na podstawie przytoczonych dokumentów planistycznych należy uznać, iż przedmiotowy budynek letniskowy został zrealizowany na terenie do tego nieprzeznaczonym, co potwierdzają także uwagi zawarte w zapisach planów miejscowych odnośnie nielegalnej zabudowy letniskowej. Jak ustalono, w zasobach Gminy L. nie stwierdzono wydania pozwolenia/zgłoszenia dla przedmiotowego budynku, jak również dla pozostałych na tej samej działce 47 domków letniskowych. Na powyższą decyzję skarżący złożyli skargę, w której wskazali, że w sprawie nie ustalono ponad wszelką wątpliwość, że nie zostało wydane pozwolenie na budowę, w związku z czym nie było podstaw do zastosowania art. 28 ust. 1 pb z 1974 r. Podobnie niezasadnie zastosowano art. 37 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, zgodnie z którym nakaz rozbiórki może być wydany wyłącznie, jeżeli obiekt budowlany wybudowany został niezgodnie z pisami obowiązującymi w okresie jego budowy, czego nie dowiedziono. Wskutek rozpoznania skargi na powyższą decyzję, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, wyrokiem z dnia 5 stycznia 2016 r., w sprawie o sygn. akt II SA/Bd 985/15, uchylił decyzję KPWINB z dnia [...] czerwca 2015 r. oraz poprzedzającą ją decyzję, organu I instancji. Podstawę rozstrzygnięcia zawartego w ww. wyroku stanowiły przepisy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270) – dalej przywoływana jako p.p.s.a. Z zawartych w ww. wyroku wytycznych wynika, że organy winny zbadać przesłanki z art. 37 pb 1974 r., kierując się wskazaniami uchwały NSA II OPS 2/13, jak również przesłuchać w obecności stron świadków: E. P., W. K. oraz H. K.. Ponadto WSA w Bydgoszczy wytknął organom brak wyjaśnienia dlaczego nie dopuścił dowodu z przesłuchania stron, brak odniesienia się przez KPWINB do większości zarzutów zawartych w odwołaniu. Ponadto ww. Sąd wskazał, że skarżący winni być uważani za inwestorów. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ś. w dniu [...].09.2017 r., znak: [...], na podst. art. 37ust. 1 pkt 1 pb z 1974 r., oraz art. 81 i 83 pb, nakazał solidarnie skarżącym rozbiórkę przedmiotowego budynku, wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia przytoczono dotychczasowy stan faktyczny sprawy (do wydania przez WSA w Bydgoszczy wyroku z dnia 5 stycznia 2016 r., w sprawie o sygn. akt II SA/Bd 985/15), oraz wskazano, że w dniu [...].02.2017 r. w obecności Pani W. M. i Pana R. M. oraz ich pełnomocnika, przesłuchano w charakterze świadków E. P. i H. K., natomiast, z uwagi na wiek i miejsce zamieszkania świadka W. K., nie został on przesłuchany, a z jego pisma, które wpłynęło [...].04.2017 r., wynika, że z uwagi na stan zdrowia i podeszły wiek (87 lat) nie miał możliwości stawienia się w Inspektoracie. Jednocześnie oświadczył, że w Urzędzie Gminy w L. pracował jako Naczelnik Gminy od 1974 r. do [...] grudnia 1981 r. Nie pamięta czy w latach 70-tych ubiegłego wieku, potrzebne były jakieś dokumenty na postawienie domku campingowego lub letniskowego nad jeziorem. Stwierdził w przesłanym piśmie, że o ile w tych latach takie dokumenty były, to powinny być u osób zainteresowanych lub w archiwum Urzędu Gminy w L. , ale o tym nic nie wie i nie pamięta. W odwołaniu od powyższej decyzji, skarżący R. M. i W. M. wnieśli o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania, względnie uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucili: I/ naruszenie przepisów postępowania, tj.: 1/ art. 7 kpa, poprzez prowadzenie postępowania z góry ukierunkowanego na negatywne dla stron rozstrzygnięcie oraz niepodejmowanie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego; 2/ art. 10 § 1 kpa, poprzez uniemożliwienie stronom czynnego udziału w postępowaniu, 3/ art. 12 § 1 kpa, poprzez zaniechanie wnikliwego zbadania sprawy i ograniczenie się do jej pobieżnej oceny, jak również prowadzenie sprawy w sposób z góry nakierowany na wydanie niekorzystnego dla stron rozstrzygnięcia; 4/ art. 75 § 1 kpa, poprzez niedopuszczenie szeregu dowodów, które z pewnością przyczyniłyby się do wyjaśnienia sprawy, w tym przede wszystkim nieprzeprowadzenie dowodów z zeznań wnioskowanych w piśmie z dnia [...] czerwca 207 r. świadków W. K., A. B., E. B., M. S. , P. D. i J. P., jak również odmowę przesłuchania w charakterze strony W. M., a także poprzez bezpodstawne zastąpienie dowodów z zeznań świadków wyjaśnieniami, które nie znajdują oparcia w obowiązujących przepisach; 5/ art. 77 § 1 kpa, poprzez zaniechanie wyczerpującego zebrania materiału dowodowego, mimo szeregu wniosków dowodowych zgłaszanych przez strony, a także poprzez oparcie zaskarżonej decyzji jedynie na dowolnie wybranych przez organ dowodach. 6/ art. 78 § 1 i 2 kpa, poprzez nieuwzględnienie wniosków dowodowych strony, mimo iż wnioski o przesłuchanie w charakterze świadków w szczególności W. K. a także pozostałych wnioskowanych przez stronę świadków, dotyczyły okoliczności o pierwszorzędnym znaczeniu dla rozstrzygnięcia sprawy, jak również zasadne było przeprowadzenie tychże dowodów w sposób przewidziany przepisami prawa, zamiast zastępowania ich nieformalnego zbierania informacji przez organ, a ponadto poprzez nieuwzględnienie wniosków dowodowych stron, mimo braku przesłanek do nieuwzględnienia tych wniosków, skoro okoliczności mające zostać stwierdzone tymi dowodami nie wynikały z żadnych innych dowodów przeprowadzonych przez organ, a co najwyżej z braku dowodów; 7/ art. 80 kpa, poprzez dowolną a nie swobodną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, zaniechanie dokonania oceny dowodów i wydanie rozstrzygnięcia w oderwaniu od materiału dowodowego, przyporządkowanie ustaleń faktycznych do z góry obranego rozstrzygnięcia, a także odmówienie wiary dowodom zaoferowanym przez strony na podstawie okoliczności nieustalonych w postępowaniu dowodowym; 8/ art. 81 a, kpa poprzez bezpodstawne rozstrzygnięcie występujących w sprawie wątpliwości stanu faktycznego na niekorzyść strony w postępowaniu w którym przedmiotem jest nałożenie na stronę obowiązku; 9/ art. 86 kpa, poprzez bezpodstawne odmówienie przesłuchania w charakterze strony W. M., mimo iż w tym względzie wielokrotnie składany był wniosek, mimo wystąpienia ku temu wszelkich przesłanek; 10/ art. 107 § 1 i 3 kpa, poprzez brak ustalenia stanu faktycznego w sprawie, jak również brak wskazania w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji dowodów, na których oparł się organ I instancji lub ewentualnie także przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a ponadto brak uzasadnienia prawnego, w tym przede wszystkim brak wyjaśnienia podstawy prawnej zaskarżonej decyzji. 11/ ustalenie stanu faktycznego w sprawie częściowo w sposób przypuszczający, a także przywołanie szeregu okoliczności nie mających dla rozstrzygnięcia sprawy znaczenia. 12/ art. 7 Konstytucji RP w zw. z art. 6 kpa, poprzez działanie organu w sposób naruszający obowiązujące przepisów prawa, a także godzący w zasadę działania organów w granicach prawa i budzący zaufanie obywateli do prowadzonego postępowania, II/ naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: 1/ art. 28 ust. 1 pb z 1974 r., poprzez bezpodstawne stwierdzenie, iż posadowienie domku letniskowego przez strony nastąpiło bez uzyskania pozwolenia na budowę; 2/ art. 37 ust. 1 pkt 1 pb z 1974 r., poprzez nakazanie rozbiórki, mimo braku ustalenia, iż w momencie posadowienia domku letniskowego działka [...] w miejscowości O. nie była przeznaczona pod zabudowę albo przeznaczona była pod zabudowę innego rodzaju. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] marca 2019 r., na podstawie art. 104 w związku z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 37 ust 1 pkt 1 pb z 1974 r., w związku z art. 103 ust. 2 oraz art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 83 ust. 2 pb, po rozpatrzeniu odwołania R. M. i W. M. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ś. z dnia [...].09.2017 r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy powyższe rozstrzygnięcie oparł o następujące ustalenia i rozważania: Uznając, iż zebrany przez organ materiał dowodowy winien zostać uzupełniony m.in. o zeznania wskazanych przez skarżących świadków w sprawie, w trybie art. 136 k.p.a., uzupełniono postępowanie dowodowe. Wójt Gminy L. pismem z dnia [...].11.2017 r. udzielił wyjaśnień dotyczących przedmiotowego budynku letniskowego, z którego wynika m.in., iż Państwo W. i R. M. nie posiadają obecnie żadnego dokumentu na mocy, którego mogą legalnie użytkować teren, na którym posadowiony jest sporny budynek. Ponadto, Wójt Gminy L. podtrzymał wcześniejsze stanowisko organu, iż Gmina nie wyraża zgody na legalizację ww. zabudowy, jednocześnie informując, że jeżeli z ustaleń organów nadzoru budowlanego okaże się, iż inwestycja ta została wykonana w warunkach samowoli budowlanej. Gmina jako właściciel nieruchomości gruntowej, udzieli inwestorom zgody na dysponowanie nieruchomością na cele budowlane w celu dokonania rozbiórki, na okres wystarczający na usunięcie budynku lecz nie dłuższy niż 2 miesiące od rozpoczęcia prac. Strona wniosła o dopuszczenie dowodu: z opinii biegłego z zakresu pisma ręcznego - na okoliczność: autentyczności podpisu świadka W. K. pod oświadczeniem złożonym w dniu [...] marca 2013 r. potwierdzającego legalność posadowienia dwusegmentowego domku letniskowego w miejscowości O., gm. L.. Rozpatrując niniejszy wniosek, tut. organ postanowieniem z dnia [...].02.2019 r., nie uwzględnił wniosku stron o dopuszczenie i przeprowadzenie żądanego dowodu. Ze względu na to, że przedmiotowy obiekt został wybudowany w 1978 r., a więc przed dniem wejścia w życie pb, należało zastosować przepisy pb z 1974 r., do której odsyła treść art. 103 ust. 2 pb. W niniejszej sprawie, W. M., M. M., R. M., E. D. i J. L., jako właściciele i użytkownicy przedmiotowego obiektu budowlanego (wybudowanego przez Pana R. M. i Z. M.), nie legitymowali się żadnym dokumentem świadczącym o legalności jego powstania. Analiza zgromadzonego materiału dowodowego wykazała, natomiast, że Gmina L. prowadzi rejestry wydanych decyzji o pozwoleniu na budowę od 1973 r i w rzeczonych rejestrach nie stwierdzono wydania jakichkolwiek decyzji o pozwoleniu na budowę budynku letniskowego na terenie przedmiotowej działki [...] w miejscowości O., gmina L.. Również z informacji uzyskanych od Starosty Ś. wynika, że od [...] stycznia 2004 r. do dnia dzisiejszego nie wpłynęło zgłoszenie robót budowlanych, ani wniosek o pozwolenie na budowę jakiegokolwiek budynku letniskowego na przedmiotowej działce. W związku z tym, organ I instancji przesłuchał w charakterze świadków Pana E. P. i Pana H. K.. Z zeznań Pana E. P. wynika, iż w Urzędzie Gminy L. pracował od 1972 r. do 1995 r. na stanowiskach melioranta, starszego inspektora ds. budownictwa oraz kierownika Referatu Gospodarki Komunalnej. Do jego obowiązków należało m.in. przygotowywanie decyzji pozwolenia na budowę. Składając oświadczenie do protokołu znak: [...] Pan E. P. poinformował organ, że nie były wydawane żadne decyzje pozwolenia na budowę dla domków letniskowych znajdujących się na działce [...] w miejscowości O., w rozumieniu decyzji pod względem prawnym, tj. z sentencją, uzasadnieniem i podstawą prawną oraz obowiązującymi załącznikami. Ponadto, świadek zeznał, że gdyby była wydana decyzja to numer decyzji wpisany byłby w rejestr, natomiast osoby budujące domki letniskowe na przedmiotowej działce nie byli właścicielami terenu, więc nie mogli uzyskać pozwolenia na budowę. Właścicielem na początku był Państwowy Fundusz Ziemi, Kółko Rolnicze w tym czasie było użytkownikiem wieczystym. Około 1980 r. Gmina stała się użytkownikiem, a po przemianach ustrojowych w latach 90-tych Gmina stała się właścicielem gruntu. Z kolei świadek Pan H. K. pełniący obowiązki Prezesa Kółka Rolniczego zeznał, iż dla przedmiotowego budynku letniskowego bez fundamentów było udzielone pozwolenie na budowę przez Zarząd Kółka Rolniczego. Ponadto świadek stwierdził, że wniosek o udzielenie zgody na budowę składany był przez zainteresowanych, do Zarządu Kółka Rolniczego. Natomiast takie wnioski rozpatrywane były na posiedzeniu Zarządu. Na potwierdzenie swojego oświadczenia Pan H. K. przedłożył zeszyt z posiedzeń Zarządu od [...].11.1980 r. do [...].05.1986 r. (kserokopia zeszytu została załączona do akt przedmiotowej sprawy). Analizując przedłożony "zeszyt z posiedzeń Zarządu Kółka Rolniczego w O. ", tut. organ doszukał się informacji świadczących o tym, iż na rzeczonych posiedzeniach zarządu rozpatrywane były wnioski zainteresowanych osób o udzielenie zgody na postawienie domków letniskowych (campingowych) na terenie użytkowanym przez Kółko Rolnicze w O. . W zależności od wniosku, były one rozpatrywane pozytywnie bądź negatywnie podczas posiedzenia. Dokumentacja ta nie zawiera jednak żadnych informacji w sprawie wydania jakichkolwiek decyzji o pozwoleniu na budowę dla wnioskowanych obiektów. Mając jednak na uwadze rzetelne wyjaśnienie sprawy, organ odwoławczy dopuścił jako dowody w sprawie przesłuchania w charakterze świadków osób wskazanych przez skarżących w odwołaniu od decyzji, którzy zdaniem stron postępowania mogły posiadać wiedzę mającą istotne znaczenie dla sprawy. I tak, ze złożonych oświadczeń, wynika, iż otrzymane informacje dotyczące wydawanych pozwoleń i zgód na budowę domków letniskowych na działce nr [...], w tym przedmiotowego budynku letniskowego należącego do skarżących, są niespójne i nie dają jednoznacznego obrazu sprawy w tym zakresie. Część przesłuchiwanych świadków twierdzi bowiem, że pozwolenia/zgody były udzielane zarówno przez Naczelnika Gminy L. jak i Prezesa Kółka Rolniczego. Pani E. B. w swym oświadczeniu stwierdza, iż nie pamięta czy była wydana decyzja pozwolenia na budowę, czy była wydana zgoda, natomiast Pan A. B. stwierdził, iż nie były wydawane takie zezwolenia bo nie było takiego wymogu, a domki powstawały na podstawie zezwoleń wydawanych przez Naczelnika Gminy oraz późniejszego użytkownika tego terenu- Kółko Rolnicze. Zdaniem świadka, nie było również wymogu składania wniosku o pozwolenie na budowę lub zgłoszenia. Ponadto, w dniu [...].11.2018 r. w obecności skarżących, przesłuchano także w charakterze świadka W. K., ówczesnego Naczelnika Gminy L., który oświadczył do protokołu, że nie pamięta, czy dla przedmiotowego budynku letniskowego wydana była decyzja o pozwoleniu na budowę. W tej sytuacji należy stwierdzić, iż żadne z przedstawionych przez skarżących dowodów jednoznacznie nie wskazują ani nie potwierdzają oświadczeń złożonych przez skarżących, że sporny obiekt pobudowany został za zgodą właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej, tzn. w oparciu o wymagane pozwolenie na budowę. Pod uwagę należy wziąć przedłożone do akt dokumenty, które były wydawane w czasach powstania przedmiotowego obiektu, a mianowicie złożone przez R. M. pismo Naczelnika Gminy z dnia [...].04.1978 r., w którym organ w odpowiedzi na wniosek wyraża zgodę na lokalizację domku campingowego/drewnianego bez fundamentu/ na terenie wyznaczonym w kąpielisku gminnym w O. (k. 105, 80 akt administracyjnych, tom I). Ponadto w aktach sprawy znajduje się pismo Kółka Rolniczego O. , w którym Zarząd Kółka Rolniczego w O. wyraża zgodę na postawienie domku campingowego przenośnego w ogrodzeniu nad jeziorem w O. . W sprawie wskazania miejsca proszę uzgodnić z kierownikiem K.R. O. (k. 86 ww. akt). W ocenie organu odwoławczego, mając na uwadze wszystkie zgromadzone w sprawie dowody, należy uznać, że osoby legitymujące się posiadanymi dokumentami dotyczącymi budowy domków letniskowych na działce [...] w miejscowości O., w rzeczywistości dysponują jedynie pismem wydanym przez Naczelnika Gminy L., w którym organ wyraża zgodę na lokalizację domku campingowego drewnianego bez fundamentu, na terenie wyznaczonym w kąpielisku gminnym w [...] oraz pismem Kółka Rolniczego [...], w którym Zarząd Kółka Rolniczego w [...] wyraża zgodę na postawienie domku campingowego przenośnego na terenie użytkowanym przez Kółko Rolnicze w [...]. Dokumenty te nie stanowią natomiast decyzji o pozwoleniu na budowę obiektu, o którym mowa w art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r. Podkreślenia wymaga również fakt, że żaden z właścicieli pobudowanych na przedmiotowej działce budynków nie legitymuje się taką decyzją wydaną przez właściwy organ, a w rejestrach wydanych decyzji prowadzonych przez Urząd Gminy L., nie stwierdzono wydania jakichkolwiek decyzji o pozwoleniu na budowę budynku letniskowego na terenie przedmiotowej działki [...] w miejscowości O.. Zdaniem tut. organu, powyższa sytuacja może mieć swoje wytłumaczenie w zapisie art. 29 ust. 5 pb z 1974 r., który stanowił, iż pozwolenie na budowę mogło być wydane wyłącznie jednostce organizacyjnej lub osobie, która wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Tak więc, jedynie Kółko Rolnicze w [...]. jako użytkownik wieczysty, mogło w tamtym czasie wystąpić do właściwego organu o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę obiektów budowlanych. W tej sytuacji bezsporne jest że właściciele przedmiotowego budynku letniskowego, tj. Pani W. M.. Pani M. M., Pan R. M., Pani E. D. i Pani J. L., którzy nie przedstawili żadnego dokumentu świadczącego o wydaniu pozwolenia na budowę, ani nie przedstawili innego dowodu jednoznacznie potwierdzającego fakt uzyskania takiego pozwolenia, są odpowiedzialni za zrealizowaną w warunkach samowoli budowlanej inwestycję. Ponadto, nie posiadają oni również prawa do dysponowania nieruchomością, na której usytuowany jest sporny obiekt, bowiem jak wynika z akt sprawy, właścicielem terenu jest Gmina L., reprezentowana przez Wójta, który w piśmie z dnia [...].11.2017 r. potwierdził, iż obecnie Gmina nie posiada umowy najmu lub dzierżawy, ani innego dokumentu na mocy, którego Państwo W. i R. M. mogą legalnie użytkować teren, na którym posadowiony jest przedmiotowy budynek. Natomiast, z dokumentów złożonych przez skarżących wynika, że umowa dzierżawy wy gasła z dniem [...].12.1995 r. Przedmiotowy budynek letniskowy usytuowany w strefie linii brzegowej akwenu wodnego nie został ujęty w wyliczeniu § 44 ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20.02.1975 r. w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego (/Dz. U. Nr 8, poz. 48, z późn. zm./, wymienione zostały obiekty budowlane zwolnione z tego obowiązku, w tym m.in.: altanki na działkach w pracowniczych ogrodach działkowych, pomniki, posągi, kapliczki), zatem zgodnie z pb z 1974 r., - wymagał on uzyskania pozwolenia na budowę. Wobec powyższego, organ I instancji obowiązany był do przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego w trypie przepisu art. 37 pb z 1974 r. Dokonana przez organ nadzoru budowlanego analiza wykazała, iż przedmiotowy, samowolnie wybudowany obiekt budowlany o charakterze rekreacyjnym, powstał na terenie, który nie był i nie jest przeznaczony pod tego rodzaju zabudowę. Ze zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wynika przede wszystkim, że kontrolowany obiekt budowlany zlokalizowany jest w strefie ochronnej (o szerokości 100 m) linii brzegowej jeziora [...], na terenie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu oraz w zasięgu obszaru Natura 2000, na którym istnieje zakaz lokalizacji obiektów budowlanych. Ww. [...] Obszar Chronionego Krajobrazu utworzony został - rozporządzeniem Nr 11 Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z dnia 09.06.2005 r. (Dz. Urz. Woj. Kuj.-Pom. Nr 72, poz. 1375). w którym znajduje się zakaz lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek. jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. Zakaz ten wynika również z uchwały Nr VI/106/11 Sejmiku Województwa Kujawsko - Pomorskiego z dnia 21.03.2011 r. w sprawie obszarów chronionego krajobrazu. Przy czym, zgodnie z art. 73 ustawy z dnia 27.04.2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jednolity: Dz. U. 2018 r. poz. 799 ze zm.) - w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oraz w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, uwzględnia się w szczególności ograniczenia wynikające z ustanowień zawartych w (m.in.) obszarach chronionego krajobrazu oraz obszaru Natura 2000. Zatem, jak wynika z powyższego lokalizacja spornego obiektu służącego rekreacji indywidualnej, jest niezgodna z obowiązującymi przepisami o planowaniu przestrzennym. Ponadto, badając, czy przedmiotowa inwestycja zgodna jest z przepisami o planowaniu przestrzennym, w niniejszej sprawie należy wziąć pod uwagę stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w uchwale składu 7 sędziów z 16.12.2013 r., sygn. akt II OSP 2/13, w którym stwierdza się, że przepisami o planowaniu przestrzennym, o których mowa w art. 37 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego z 1974 r. w zw. z art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r. są przepisy obowiązujące w dacie orzekania przez organy administracji z tym, że w postępowaniu w przedmiocie nakazania przymusowej rozbiórki należy uwzględnić także przeznaczenie terenu, na którym powstał obiekt budowlany od daty jego budowy. Dokonując, zatem analizy dotyczącej przeznaczenia terenu, na którym powstał obiekt budowlany, zgodnie z powyższymi wskazaniami, organ nadzoru budowlanego zbadał przeznaczenie tego terenu od chwili jego budowy do daty wydania decyzji. Z analizy tej wynika, iż przedmiotowy obiekt nie był i nie jest przeznaczony pod zabudowę rekreacyjną. Bowiem, jak wynika z uchwały nr XV/70/87 Gminnej Rady Narodowej w Lnianie z dnia 16.04.1987 r. (Dz. Urz. Nr 9 poz. 93) zatwierdzającej plan zagospodarowania przestrzennego miejscowości O., teren, na którym znajduje się zabudowa letniskowa został przeznaczony na cele nierolnicze za zgodą Wojewody dopiero z dniem [...].12.1978 r.. znak: [...], co wskazuje na to. iż przed tą datą budynek był wzniesiony na terenie do tego nieprzeznaczonym. Ponadto, z planu zagospodarowania przestrzennego Gminy L. z 1987 r. - perspektywa 1995 r. zatwierdzonego uchwałą nr XV/7087 Gminnej Rady Narodowej w Lnianie z dnia 16.04.1987 r., dotyczącego miejscowości O., wynika, że: jest to teren (oznaczony jako 9UT) projektowanego ośrodka rekreacyjnego. Realizacja według programu określonego w planie zagospodarowania, który winien ustosunkować się m. in. do zrealizowania niezgodnie z przepisami indywidualnej zabudowy letniskowej. Natomiast w opisie powyższego planu str. 24 istnieje zapis: we wsi O. plan zakłada lokalizację Ośrodka Sportu i Rekreacji (jednostka 9UT) według szczególowego programu określonego w planie zagospodarowania. Rozstrzygnięcia wymaga sprawa występującej na tym terenie nielegalnej, zrealizowanej niezgodnie z przepisami, zabudowy letniskowej. Natomiast, zgodnie z obowiązującym do dnia [...].01.2003 r. miejscowym planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego uchwalonym uchwałą Rady Gminy Lniano Nr XXVII/159/93 w dniu 30.03.1993 r., część działki nr [...] położona w obrębie ewid. [...] znajduje się w jednostce bilansowej 1UT- teren ogólnodostępnego ośrodka rekreacyjnego wraz z kąpieliskiem [...] samowolna zabudowa letniskowa przewidziana jest do dyslokacji na wyznaczone tereny na obszarze gminy. Z kolei, aktualnie obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego uchwalony Uchwałą Nr 11/25/2014 Rady Gminy Lniano z dnia 19.12.2014 r., w zakresie części działki [...] oznaczony symbolem 1ZP/US, dopuszcza jedynie realizację zieleni urządzonej, obiektów małej architektury, zabudowy związanej wyłącznie z obsługą sportu i rekreacji. Zatem, w myśl art. 37 pb z 1974 r., skoro sporny budynek letniskowy znajduje się na terenie nieprzeznaczonym pod zabudowę albo przeznaczonym pod innego rodzaju zabudowę - podlega przymusowej rozbiórce. Powyższe okoliczności uzasadniają przesłanki określone w art. 37 ust. 1 pkt 1 pb z 1974 r., który to przepis stanowi podstawę prawną wydanego nakazu rozbiórki przedmiotowego obiektu budowlanego. Zgodnie z art. 38 ust. 1 tej ustawy, stroną zobowiązaną do wykonania nakazu rozbiórki obiektu budowlanego jest inwestor, właściciel lub zarządca obiektu. Przyjąć można, że określona w tym przepisie kolejność adresatów nakazów wynikających z decyzji nie jest przypadkowa i w pierwszej kolejności kierować je należy do inwestora, który w istocie jest sprawcą samowoli budowlanej. Co więcej, skonstruowanie przepisu na zasadzie alternatywy pozwala na wysunięcie wniosku, że w pewnych sytuacjach zobowiązanym do likwidacji samowoli budowlanej może być inwestor niebędący jednocześnie właścicielem nieruchomości. Powyższe twierdzenie uzasadnione jest tym. że rozbiórka budynku wniesionego bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę jest w istocie likwidacją stanu niezgodnego z prawem. Wobec tego uznać należy, że nałożenie nakazu rozbiórki na właściciela nieruchomości gruntowej mogłoby być dla właściciela nieruchomości nieuzasadnionym obciążeniem i stanowić nieuzasadnione zwolnienie od takiego obowiązku inwestora, który działał w warunkach samowoli budowlanej i to on powinien ponieść wszystkie niedogodności związane z wykonaniem rozbiórki. Z dokumentów sprawy wynika, że w 1978 r. R. M. i Z. M. wybudowali wspólnie przedmiotowy budynek letniskowy. W chwili obecnej, jak wynika również z oświadczeń skarżących budynek jest współwłasnością W. M., R. M. oraz rodziny zmarłego Z. M., tj. M. M., E. D. i J. L.. W tej sytuacji stanowisko organu I instancji, dotyczące nakazu rozbiórki obiektu adresowanego do wszystkich współwłaścicieli tego obiektu należy uznać za zasadne. Jednakże, kryterium wyboru spośród trzech wskazanych tam podmiotów jest posiadanie tytułu prawnego do władania obiektem, pozwalającego na wykonanie decyzji. Mając powyższe na uwadze, organ odwoławczy wystąpił do Wójta Gminy L. pismem z dnia [...].11.2017 r., znak: [...] o udzielenie informacji, czy Gmina L., jako właściciel nieruchomości gruntowej działki nr [...] w m. [...], w przypadku dokonanych przez organ nadzoru budowlanego ustaleń, iż przedmiotowa inwestycja została wykonana w warunkach samowoli budowlanej, wyraża zgodę na udzielenie inwestorom (nieposiadającym tytułu prawnego do ww. nieruchomości) prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w celu dokonania rozbiórki. W odpowiedzi na powyższe pismo organu, Wójt Gminy L. poinformował pismem z dnia, iż Gmina L. udziela właścicielom budynku zgodę na dysponowanie nieruchomością na cele budowlane w celu dokonania rozbiórki, na okres wystarczający na usunięcie budynku, lecz nie dłuższy niż dwa miesiące od rozpoczęcia prac. W związku z tym organ II instancji uznał, iż nakaz rozbiórki w stosunku do podmiotów wymienionych w sentencji decyzji organu I instancji, jest uzasadniony, a decyzja ta jest wykonalna. Ustosunkowując się do treści odwołania, należało stwierdzić, że PINB, wykonał wskazania zawarte w ww. wyroku WSA w Bydgoszczy. W ocenie organu odwoławczego, nie można również za zasadny uznać zarzut, iż organ I instancji w prowadzonym postępowaniu, działał w celu wydania z góry obranego i negatywnego dla skarżących rozstrzygnięcia. Argumentacja skarżących zawarta w odwołaniu nie jest wystarczająca do postawienia organowi I instancji takiego zarzutu. Natomiast, odnosząc się do treści odwołania dotyczącej niedopuszczenia przez organ I instancji dowodów wskazanych przez skarżących m.in. zeznań świadków, w tym W. K., wyjaśniam, że w prowadzonym przez tut. organ postępowaniu odwoławczym, tut. organ korzystając z art. 136 k.p.a., zlecił przeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie organowi I instancji, który dokonał uzupełnienia, również o przesłuchania świadków wskazanych przez skarżących. Natomiast, w kwestii odrzucenia dowodu zgłoszonego przez skarżących w toku postępowania odwoławczego, tj. dopuszczenie jako dowód opinii biegłego z zakresu pisma ręcznego na okoliczność autentyczności podpisu świadka W. K. pod oświadczeniem złożonym w dniu [...] marca 2013 r., tut. organ wydał odrębne rozstrzygnięcie (postanowienie z dnia [...].02.2019 r., znak: [...]), które zawierało stosowne uzasadnienie. Ponadto, wbrew twierdzeniom skarżących, iż strony zobowiązane nie są w posiadaniu dokumentacji świadczącej o legalności przedmiotowego budynku gdyż przez tak długi okres czasu (prawie 40 lat) nie miały obowiązku przechowywania tej dokumentacji, wyjaśniam, iż właściciel lub zarządca obiektu budowlanego ma obowiązek przechowywania przez okres istnienia obiektu planu realizacyjnego i projektu ze wszystkimi rysunkami zamiennymi lub naniesionymi zmianami, wprowadzonymi w toku wykonywania robót budowlanych, co wynika z § 34 ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20.02.1975 r. w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego. Zatem, biorąc powyższe pod uwagę, w ocenie tutejszego organu, PINB, prawidłowo ustalił stan faktyczny oraz podjął właściwe rozstrzygnięcie. W skardze złożonej do Sądu, skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej jej decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżących zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucili: I/ Naruszenie prawa procesowego, poprzez: a) utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji wydanej z naruszeniem art. 8 i 10 § 1 k.p.a., w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. polegające na niewłaściwym zastosowaniu tych przepisów, tj. przeprowadzenie postępowania z pominięciem stanowiska skarżących w przedmiotowej sprawie; b) utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji wydanej z naruszeniem art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., art. 78 § 1 i 2 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a., poprzez: - brak wyczerpującego zgromadzenia materiału dowodowego, - brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy, co doprowadziło organ do poczynienia w zaskarżonej decyzji całkowicie dowolnych i nieuprawnionych ustaleń faktycznych; c) utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji wydanej z naruszeniem art. 12 § 1 k.p.a. poprzez brak ustalenia dokładnego brzmienia przepisów miejscowych dotyczących zagospodarowania przestrzennego w okresie od chwili budowy budynku do daty wydania decyzji, podczas gdy dokumentacja uzyskana w toku czynności przeprowadzonych podczas pierwszego z postępowań w 2015 r. z [...] oddziału [...] Biura Planowania Przestrzennego i Regionalnego we [...], była niekompletna, co potwierdzają niezbicie zeznania świadka H. K.; d) naruszenie art. 15 k.p.a. w zw. 138 § 2 k.p.a. poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji organu I instancji w całości i nieprzekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, podczas gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie; e) naruszenie art. 75 k.p.a. poprzez niedopuszczenie wniosku dowodowego skarżących dotyczącego sporządzenia opinii biegłego z zakresu pisma ręcznego w zakresie autentyczności podpisu złożonego przez W. K. pod jego oświadczeniem z dnia [...] marca 2013 r., a także zaniechanie przeprowadzenia ponownych oględzin działki nr [...] w miejscowości O. w gminie L., na której to posadowiony jest przedmiotowy budynek, podczas gdy było to konieczne do właściwego ustalenia stanu faktycznego; f) naruszenie reguł wskazanych w art. 107 § 3 k.p.a., poprzez brak precyzyjnego wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej tej decyzji, co uniemożliwia właściwe zapoznanie się z motywami działania organu II instancji, zrozumienie tych motywów, a w rezultacie ustosunkowanie się do nich w rzeczowy i wyczerpujący sposób; II/ naruszenie prawa materialnego: a) art. 28 ust. 1 pb z 1974 r., poprzez bezpodstawne stwierdzenie, iż posadowienie budynku letniskowego przez skarżących nastąpiło bez uzyskania pozwolenia na budowę, podczas gdy w sprawie brak jest dowodów, które by tę okoliczność jednoznacznie potwierdzały, a wbrew konsekwentnemu podkreślaniu przez skarżących i część świadków, że takie pozwolenie na budowę zostało wydane; b) art. 37 ust. 1 pb z 1974 r., poprzez jego bezpodstawne zastosowanie i nakazanie rozbiórki, pomimo braku ustalenia (w oparciu jedynie o przypuszczenie), iż w momencie posadowienia budynku letniskowego działka nr [...] w miejscowości O. w gminie L. nie była przeznaczona pod zabudowę albo przeznaczona była pod zabudowę innego rodzaju; c) art. 56 ust. 1 pb z 1974 r., poprzez bezpodstawne przyjęcie, iż właściciele przedmiotowego budynku zobowiązani są do przechowywania i udostępniania uzyskanej decyzji o pozwoleniu na budowę, podczas gdy treść tego przepisu nie nakłada takiego obowiązku na Skarżących. W uzasadnieniu skargi wskazano, co następuje: Organ pominął stanowisko skarżących, którzy twierdzili o fakcie uzyskania pozwolenia na budowę, co miało odzwierciedlenie w zeznaniach stron z dnia [...] stycznia 2018 r., tj. W. M. oraz R. M.. Wniosek o powołanie biegłego grafologa został oddalony, gdyż organ stwierdził, że nie ma on istotnego znaczenia w sprawie, nie wyjaśniając przy tym na jakiej podstawie opiera swe twierdzenia. Organ wydając decyzję w pierwszej instancji nie odniósł się wyczerpująco do stanowiska skarżących, pomijając jednocześnie niektóre z istotnych dla nich argumentów, które podnosili w toku całego postępowania poprzedzającego wydanie decyzji. Niezgodnie z przepisami jest postępowanie organu I instancji, który przerzucił niemalże całkowicie ciężar przeprowadzenia postępowania dowodowego na Skarżących. Ponadto świadek H. K. wskazał, że "sprawdzałem w Archiwum Akt Dawnych przy ul. [...] w B., lecz nie znalazłem. W archiwum dokumentacja była niekompletna, brakowało na przykład kilku miesięcy". Ponadto świadek ten wskazał, że przedmiotowy budynek letniskowy został wzniesiony bez fundamentów, a więc nie jest on trwale związany z gruntem. Co więcej, również w przypadku zeznań świadka M. S. z dnia [...] grudnia 2017 r. wynika, że przedmiotowy domek posadowiony jest jedynie na betonowych bloczkach, bez podpiwniczenia. Tymczasem organ II instancji nie pokusił się nawet o przeprowadzenie wizji lokalnej celem zweryfikowania tychże twierdzeń, a poprzestał on jedynie na protokole oględzin przeprowadzonych w dniu [...] marca 2013 r., a więc półtorej roku przed zawiadomieniem skarżących o wszczęciu postępowania administracyjnego przez Powiatowego inspektora Nadzoru Budowlanego w Ś.. Ponadto, organ II instancji nie wystąpił również do zakładu energetycznego wykonującego przyłącze do przedmiotowego domku ze stosownym wnioskiem o wskazanie na jakiej podstawie zostało ono wykonane i czy zakład energetyczny jest w posiadaniu kopii pozwolenia na budowę wydanego względem ww. obiektu rekreacyjnego. Organ II instancji właściwie zastąpił swym postępowaniem i wydaną decyzją, postępowanie pierwszoinstancyjne, czego mu robić nie wolno. Konsekwencją tego jest bowiem pozbawienie skarżących prawa do wniesienia odwołania i dwuinstancyjnego postępowania. Dodatkowo zdaniem Skarżących, organ II instancji całkowicie bezzasadnie zaniechał rozpoczęcia procedury odtworzenia akt (co powinno nastąpić w oparciu o przepisy rozdziału 4 działu II k.p.a. Mając na uwadze brzmienie art. 75 § 1 k.p.a.), która to mogłaby umożliwić określenie prawidłowego stanu faktycznego. Podstawową trudnością w rozpoznawanej sprawie jest bowiem brak w aktach sprawy pozwolenia na budowę. Skarżący wskazują na fakt, iż organ II instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w sposób przeczący zasadom logiki, z jednej strony podkreśla, iż domek letniskowy to "obiekt budowlany o charakterze rekreacyjnym", który w świetle analizy dokonanej dotyczącej przeznaczenia terenu "nie był i nie jest przeznaczony pod zabudowę rekreacyjną", a z drugiej strony wskazuje, że "aktualnie obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego uchwalony Uchwałą Nr II12512014 Rady Gminy Lniano z dnia 19.12.2014 r., w zakresie części działki [...] oznaczmy symbolem 1ZP/US, dopuszcza jedynie realizację zieleni urządzonej obiektów malej architektury, zabudowy związanej wyłącznie z obsługą sportu i rekreacji." Organ II instancji pominął zarazem praktycznie całkowicie wyjaśnienie jego ustaleń, co do umowy dzierżawy zawartej pomiędzy jednym ze skarżących R. M. a Gminą L. z dnia [...] lipca 1995 r., która to potwierdza twierdzenia skarżących dotyczące zgodności z prawem posadowionego przez nich obiektu rekreacyjnego. Sprzecznym bowiem z zasadami logiki byłoby przyjęcie, jakoby organ administracji publicznej (Wójt Gminy L.) pomimo rzekomej "nielegalności" zabudowy na działce o nr [...] zlokalizowanej w miejscowości O. (gmina L. ) zawierał umowy cywilnoprawne z użytkownikami tychże obiektów. Co więcej, za wydaniem wymaganego pozwolenia na budowę przemawia również fakt zawarcia przez Skarżącego R. M. z zakładem energetycznym [...] w dniu [...] października 1990 r. umowy o dostarczenie energii elektrycznej. Wszak powtórnie uwypuklić należy, że z zeznań świadka J. P. i E. P. wynika bezspornie, iż do wykonania przyłącza energetycznego wymagane było załączenie do wniosku przez wnioskodawcę kopii pozwolenia na budowę. Brak dowodów nie może stanowić bowiem podstawy do dokonania ustaleń faktycznych. Brak jest ustalenia, a jedynie przypuszczenie, że w momencie posadowienia omawianego domku letniskowego w miejscowości O. w gminie L. nie była przeznaczona pod zabudowę albo przeznaczona była pod zabudowę innego rodzaju. Skoro słusznie ustalono, że domek został posadowiony w 1978 r., to wskazane przepisy aktów prawnych wydanych już po jego wybudowaniu, nie mogły być uwzględnione przez inwestorów. Nie mogą więc w konsekwencji stanowić podstawy dla nakazania rozbiórki. Brak jest kategorycznych ustaleń, co do obowiązujących w dacie posadowienia domku przepisów regulujących planowanie przestrzenne (uzyskano jedynie pojedyncze karty dotyczące planu zagospodarowania przestrzennego Gminy L. z 1987 r. - perspektywa 1995 r., a w odniesieniu do okresu 1978-1987 nie uzyskano żadnych dokumentów planistycznych). Wskazać przy tym należy, że plan miejscowy upoważnia tylko do takiego rozstrzygnięcia, jakie wynika wyraźnie z jego treści, z tego też względu konieczne jest ścisłe rozumienie postanowień planu, nie jest możliwe zastosowanie rozszerzającej wykładni treści planu na niekorzyść właścicieli nieruchomości, gdyż stanowiłoby to naruszenie prawa własności oraz zasady demokratycznego państwa prawa. W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna z uwagi na częściową trafność jej argumentacji. Ocena zaskarżonej decyzji przeprowadzona w zakresie wynikającym z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej zwaną: "p.p.s.a.", doprowadziła Sąd do stanowiska, że w toku postępowania administracyjnego uchybiono prawu procesowemu, w sposób uzasadniający uchylenie zaskarżonej decyzji. Na wstępie należy zauważyć, że niewątpliwie w sprawach o rozbiórkę, niezbędnym elementem ustaleń faktycznych winien być opis obiektu podlegającego nakazowi rozbiórki, celem wykazania, że decyzja nadaje się do wykonania. Jest to tym bardziej istotne, że chodzi o obiekt dwusegmentowy. Organy obu instancji opisywały w ustaleniach faktycznych sprawy, sporny obiekt, lecz w ich częściach historycznych, dotyczących decyzji, które zostały usunięte z obrotu prawnego. Skoro więc organy miały obowiązek sprawę rozpatrzyć ponownie, ich obowiązkiem było ponowne opisanie spornego obiektu wraz z wyjaśnieniem, czy nadaje się on do rozbiórki. Tymczasem ustaleń tych zabrakło, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotowa sprawa została poprzedzona wyrokiem WSA w Bydgoszczy z dnia 5 stycznia 2016 r., w sprawie o sygn. akt II SA/Bd 985/15, który z mocy przepisu art. 153 p.p.s.a., wiązał organy, jak i rozpoznający przedmiotową sprawę Sąd. Dlatego też istotnym jest dokonanie oceny, czy wytyczne zawarte w ww. wyroku zostały wykonane. W ocenie Sądu, wytyczne te zostały w większości wykonane w zakresie wskazanego w ww. wyroku prawidłowego zastosowania przepisów postępowania, lecz organy obu instancji pominęły wiążący ich, przyjęty w ww. wytycznych status skarżących, jako inwestorów, a ponadto nie w pełni zrealizowały wytyczną zbadania przesłanek art. 37 pb z 1974 r., kierując się wskazaniami uchwały NSA II OPS 2/13. WSA w Bydgoszczy w ww. wyroku z dnia 5 stycznia 2016 r., przesądził, że skarżący nie są właścicielami spornego obiektu, lecz inwestorami. W ww. wyroku uznał, że na inwestora, zgodnie z art. 38 pb z 1974 r., może zostać nałożony obowiązek dokonania rozbiórki budynku. Wśród warunków, kiedy może to nastąpić WSA w Bydgoszczy w ww. wyroku wskazał na posiadania przez inwestora w dacie orzekania, uprawnienia do władania obiektem budowlanym, które pozwoliłyby mu na wykonanie nakazu rozbiórki. Warunek ten, jak słusznie stwierdził organ odwoławczy może zostać spełniony, w sytuacji, kiedy właściciel nieruchomości wyraził zgodę na rozbiórkę przez skarżących spornego obiektu. Organ odwoławczy nie ustalił jednak w sposób prawidłowy, jaki podmiot jest właścicielem spornego budynku. WSA w Bydgoszczy w wyroku z dnia 5 stycznia 2016 r., przytoczył przepis art. 48 Kodeksu cywilnego, który stanowi że z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, do części składowych gruntu należą w szczególności budynki i inne urządzenia trwale z gruntem związane, jak również drzewa i inne rośliny od chwili zasadzenia lub zasiania. Dlatego też Sąd ten uznał, że skarżący nie mogą być właścicielami budynku nie będąc równocześnie właścicielami nieruchomości, na której jest on posadowiony. Uznanie więc przez organ odwoławczy skarżących za właścicieli budynku było błędne. By jednak ustalić jaki organ obecnie jest właścicielem spornego obiektu należy wziąć pod uwagę brzmienie art. 235 § 1 Kodeksu cywilnego, wskazującego wyjątki od reguły zawartej w jego art. 48, oraz fakt, że Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 25 listopada 2011 r. III CZP 60/11 stwierdził, że budynek wzniesiony przez dzierżawcę na gruncie oddanym w użytkowanie wieczyste stanowi własność wieczystego użytkownika (OSNC 2012/6/66, LEX nr 1027882, www.sn.pl, Biul.SN 2011/11/6). Analizę powyższej uchwały, należy wziąć pod uwagę, skoro okolicznością bezsporną jest, że w okresie powstania spornego budynku, użytkownikiem wieczystym gruntu pod budynkiem było Kółko Rolnicze w [...], a obecnie jego właścicielem jest Gmina L.. Dopiero po prawidłowym przesądzeniu, który podmiot jest właścicielem ww. budynku, można powoływać się na okoliczność dysponowania przez skarżących, jako inwestorów tytułem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, w zakresie zgody właściciela nieruchomości na rozbiórkę obiektu. Trzeba też jednak zwrócić uwagę na dodatkowy warunek możliwości nałożenia na inwestorów obowiązku rozbiórki. Jest nim wykazanie, że sporny obiekt został wzniesiony bez zgody właściciela nieruchomości, który wyraża zgodę na wykonanie obowiązku przez inwestora, ponieważ nałożenie obowiązku rozbiórki na właściciela nieruchomości mogłoby być dla niego nieuzasadnionym obciążeniem, a z drugiej strony stanowić nieuzasadnione zwolnienie z takiego obowiązku sprawcy samowoli budowlanej, który powinien ponieść wszystkie koszty związane z wykonaniem rozbiórki (vide: wyrok NSA z dnia 27 lipca 2018 r., sygn. akt: II OSK 2169/16). Ustaleń w tym zakresie jednak w sprawie brak, co sprawia, że brak jest aktualnie wszystkich niezbędnych przesłanek do nałożenia na skarżących, jako inwestorów (ich następców prawnych), obowiązku rozbiórki. Co się natomiast tyczy realizacji wytycznej zawartej w ww. wyroku, co do zbadania przesłanek art. 37 pb z 1974 r., kierując się wskazaniami uchwały NSA II OPS 2/13, to należy stwierdzić, że zgodnie z ww. uchwałą, przepisami o planowaniu przestrzennym, o których mowa w art. 37 ust. 1 pkt 1 pb z 1974 r., w związku z art. 103 ust. 2 pb, są przepisy obowiązujące w dacie orzekania przez organy administracji, z tym że w postępowaniu w przedmiocie nakazania przymusowej rozbiórki, należy uwzględnić także przeznaczenie terenu, na którym powstał obiekt budowlany, od daty jego budowy. Istotnym więc elementem stanu faktycznego sprawy jest ustalenie przeznaczenia terenu w momencie powstania spornego obiektu. Zbadanie tej okoliczności poprzedzać musi rzecz jasna ustalenie momentu bądź przedziału czasowego, jego wzniesienia. Do chwili wydania wyroku WSA w Bydgoszczy z dnia 5 stycznia 2016 r., w sprawie o sygn. akt II SA/Bd 985/15, bezspornym między stronami był fakt wzniesienia go w 1978 r. Dlatego też organy powoływały się na okoliczność że teren, na którym znajduje się zabudowa letniskowa, został przeznaczony na cele nierolnicze za zgodą Wojewody dopiero z dniem [...].12.1978 r., znak: [...], co wskazuje na to, iż przed tą datą budynek był wzniesiony na terenie do tego nieprzeznaczonym. Tymczasem stanowisko strony skarżącej co do okresu powstania budynku zostało zmienione, albowiem w wyjaśnieniach skarżącej W.M. z dnia [...].01.2018 r. wskazała ona, że sporny budynek wybudowano w okresie 1978-1979 r. Nad zmianą stanowiska strony w tym zakresie organ przeszedł do porządku, nie próbując nawet zweryfikować ani przyczyn zmiany datowania okresu powstania spornego obiektu, poprzez zadanie pytania stronie z jakich przyczyn wskazywany jest obecnie inny okres, ani też wiarygodności tych wyjaśnień. Na ww. okoliczność nie przesłuchano też innych stron. Zaniechanie wyjaśnienia tej okoliczności należy uznać za uchybienie mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, skoro organ powołuje się na okoliczność, że do [...].12.1978 r., na teren wzniesienia spornego budynku był terenem nieprzeznaczonym na zabudowę, albowiem przeznaczony był na cele rolnicze. Należy też zauważyć, że w konsekwencji powyższego, organy nie zastosowały się do wytycznych zawartych w ww. wyroku WSA w Bydgoszczy z dnia 5 stycznia 2016 r., w którym zarzucono organom brak wyjaśnienia powodu, nieprzesłuchania stron. Sąd ten powołał się na treść art. 86 zd. 1 k.p.a., który stanowi, że jeżeli po wyczerpaniu środków dowodowych lub z powodu ich braku pozostały niewyjaśnione fakty istotne do rozstrzygnięcia sprawy, organ administracji publicznej dla ich wyjaśnienia może przesłuchać stronę. Zmiana stanowiska przez jedną ze stron, co do okresu powstania spornego obiektu, należy niewątpliwie zakwalifikować do sytuacji, w której powstała niewyjaśniona dla sprawy okoliczność, tj. okres budowy domku letniskowego. W zakresie ustaleń organu, co do przeznaczenia terenu, należy zarzucić brak wyczerpania wszystkich możliwości do wykazania, jakie uregulowania prawne i o jakiej treści obowiązywały od okresu wzniesienia spornego budynku, tj. od 1978 r. do dnia aktualnie obowiązującego planu miejscowego. Organ odwoławczy ustalił, że w 1978 r., na terenie lokalizacji spornego budynku obowiązywał zakaz zabudowy w związku z przeznaczeniem rolniczym terenu. Okoliczność tę wywiódł ze zgody Wojewody z dnia [...].12.1978 r., znak: [...], na nierolnicze przeznaczenie terenu. Zgody tej organy nie załączyły do materiału dowodowego, co sprawia, że trudno jest ustalić, o jakie grunty chodzi. Ponadto brak jest dokumentów, świadczących o przeznaczeniu terenu przed ww. datą. Brak jest w aktach sprawy dokumentów, z których wynikałoby, by organy zwracały się o informacje w tym zakresie. Co się tyczy załączonych do akt administracyjnych fragmentów planu zagospodarowania przestrzennego Gminy L. perspektywa 1995 (k. 68 – 70 akt administracyjnych), to należy stwierdzić, że dokumentacja ta nie obejmuje całego planu, lecz jego strony: 24,26 oraz 27. Jakkolwiek na jego stronie 24 wskazano, że we wsi O. plan zakłada lokalizację ośrodka sportu i rekreacji (jednostka 9 UT), oraz, że "rozstrzygnięcia wymaga sprawa występującej na tym terenie nielegalnej, zrealizowanej niezgodnie z przepisami, zabudowy letniskowej", to jednak wobec braku mapy planu, trudno jest zweryfikować, o jaki teren w istocie chodzi. Wobec braków całości dokumentacji planistycznej, obowiązkiem organów było zwrócenie się do stosownych instytucji, w tym organów samorządowych i archiwum państwowego o informację dotyczącą posiadania wskazanej dokumentacji. Brak jest w aktach sprawy dowodów świadczących o podjęciu działań organów w tym zakresie. Odnosząc się z kolei do dokonanego przez organ odwoławczy odniesienia się do postanowień miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego uchwalonego uchwałą Rady Gminy Lniano Nr XXVII/159/93 w dniu 30.03.1993 r., to w istocie, organ ograniczył się do zacytowania fragmentu pisma Wójta Gminy L. z dnia [...].01.2013 r., z którego wynikało, iż: "część działki nr [...] położona w obrębie ewid. [...] znajduje się w jednostce bilansowej 1UT- teren ogólnodostępnego ośrodka rekreacyjnego wraz z kąpieliskiem [...] samowolna zabudowa letniskowa przewidziana jest do dyslokacji na wyznaczone tereny na obszarze gminy" (k. 2 akt administracyjnych tom II). Powyżej wskazane pismo Wójta Gminy L., poprzedza kserokopia mapy z odręczną notatką wskazującą działkę skarżących (k. 1 ww. akt). Powyższe wyczerpuje ustalenia faktyczne, jak i analizę postanowień wskazanego planu miejscowego, co należy uznać za niewystarczające, choćby z tego powodu, że brak jest jakiejkolwiek adnotacji urzędowej na załączonej mapie, przez co nie można uznać, że wskazanie miejsca położenia spornego budynku jest zgodne za stanem faktycznym. Ponadto organ nie odniósł się do znaczenia dla przedmiotowej sprawy zacytowanego fragmentu pisma wójta. Biorąc pod uwagę powyższe, nie sposób uznać, że organy dokonały wystarczających ustaleń przeznaczenia terenu, na którym wzniesiono sporny obiekt od momentu jego powstania do czasu uchwalenia obowiązującego od dnia [...] stycznia 2015 r., planu miejscowego, uchwalonego uchwałą Nr II/25/2014 Rady Gminy Lniano z dnia 19 grudnia 2014 r., w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu części działki nr [...], obręb ewidencyjny [...], gmina L. (Kujaw. z 2014 r., poz. 3862), który nie dopuszcza lokalizacji domków rekreacyjnych, które nie są przeznaczone na cel publiczny, co wynika z jego § 7 (zdanie pierwsze: "Teren oznaczony symbolem 1ZP/US przeznacza się na cel publiczny zieleni urządzonej z dopuszczeniem terenu sportu i rekreacji".). Odnosząc się do zarzutów skargi, należało uznać je za zasadne w wyżej omówionych kwestiach do których ona nawiązuje zarzucając naruszenie art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., art. 78 § 1 i 2 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a., poprzez brak wyczerpującego zgromadzenia materiału dowodowego oraz brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału. Zasadnym okazał się również zarzut skargi kwestionujący stanowisko organów, że właściciele przedmiotowego budynku zobowiązani są do przechowywania i udostępniania uzyskanej decyzji o pozwoleniu na budowę. Jakkolwiek zagadnienie to przesądzone już zostało w orzecznictwie, zgodnie z którym do 1 stycznia 1995 r., a więc do dnia wejścia w życie pb, zawierającego przepis art. 63 ust. 1, inwestorzy nie byli zobowiązani do przechowywania pozwoleń na budowę, nie można ich obciążać konsekwencjami nie zachowania pozwolenia na budowę ich budynku mieszkalnego (por. wyrok NSA z dnia 27 lutego 2007 r., II OSK 394/06, CBOSA). Należy jednak zauważyć, że organy nie poprzestały na wezwaniu skarżących do przedłożenia pozwolenia na budowę, lecz poczyniły z urzędu ustalenia celem wykazania, czy sporny budynek powstał jako samowola budowlana. W tym więc zakresie zasadność tego zarzutu nie miała dla sprawy znaczenia. Nie były zasadne pozostałe zarzuty skargi. Przede wszystkim nie był zasadny zarzut naruszenia art. 28 ust. 1 pb z 1974 r., poprzez bezpodstawne stwierdzenie, iż posadowienie budynku letniskowego przez skarżących nastąpiło bez uzyskania pozwolenia na budowę. Całość zebranego materiału dowodowego jednoznacznie i w sposób nie budzący wątpliwości świadczy o tym, że skarżący nie dysponowali pozwoleniem na budowę do wzniesienia domku letniskowego. Przede wszystkim należy wskazać, że żaden ze zgromadzonych w sprawie dokumentów nie potwierdza faktu dysponowania przez skarżących pozwoleniem na budowę. Pisemne oświadczenie H. K. (nieopatrzone datą), że jako Prezes Kółka Rolniczego w [...] udzielił pozwolenia na postawienie domku rekreacyjnego nie ma dla omawianej kwestii znaczenia z uwagi na to, że nie był on osobą uprawnioną do udzielenia pozwolenia na budowę. Zgodnie z art. 29 ust. 4 pb z 1974 r., pozwolenie na budowę wydawał terenowy organ administracji państwowej. Co się natomiast tyczy pisemnego oświadczenia W. K. z dnia [...].03.2013 r., w którym stwierdził, że jako Naczelnik Gminy L. podpisał: "zgodę pozwolenie" na postawienie domku rekreacyjnego w systemie bliźniaczym, na działce [...] w miejscowości O., gmina L., z zastrzeżeniem, że domek nie może być postawiony na podmurówce, to wskazane oświadczenie nie może przesądzić pozytywnie kwestii udzielenia pozwolenia na budowę, wobec jego treści. Decyzja o pozwoleniu na budowę wydawana na gruncie pb z 1974 r., zawierała projekt budowlany i plan realizacyjny dla planowanej inwestycji, które były załączane do decyzji. Treścią decyzji o pozwoleniu na budowę było zatwierdzenie powyższych dokumentów i udzielenie pozwolenia na budowę. Powyższe dokumenty były niezbędne w procesie budowlanym i stanowiły konieczne elementy decyzji, zgodnie z art. 20 – 22 i 28 – 29 pb z 1974r. Gdyby więc w powyższym oświadczeniu nawiązano do ww. niezbędnych elementów decyzji o pozwolenie na budowę i istniałby ślad wydania pozwolenia na budowę, przynajmniej w rejestrach wydanych decyzji, oświadczenie to mogłoby stanowić dowód stwierdzający istotne dla sprawy okoliczności. Taka sytuacja jednak nie występuje. Znaczenie powyższego oświadczenia jest porównywalna z pismem Naczelnika Gminy W. K. z dnia [...] kwietnia 1978 r., w którym wyraża zgodę J. L. na lokalizację domku campingowego (drewnianego bez fundamentu) na terenie wyznaczonym w kąpielisku gminnym w [...] (k. 105 akt administracyjnych, tom I). Powyższe pismo potwierdza tylko możliwość faktu sporządzenia przez W. K., Jako Naczelnika Gminy, pisma w przedmiocie zgody na lokalizację lub postawienie domku letniskowego, które nie stanowiło decyzji o pozwoleniu na budowę. W tych warunkach Sąd zgodził się ze stanowiskiem organu odwoławczego uznającego bezzasadności dopuszczenia dowodu z opinii biegłego grafologa na okoliczność autentyczności podpisu na ww. oświadczeniu z dnia [...].03.2013 r., jako na dokumencie który nie miał znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Pozostałe zebrane w sprawie dowody wskazują, że słuszne jest stanowisko organów, iż nie została wydana decyzja o pozwoleniu na budowę spornego domku letniskowego. Potwierdza to informacja z [...].04.2013 Archiwum Państwowego w B., że przeszukanie zasobów akt z Urzędu Gminy w L. z lat 1973 – 1990, dały efekt negatywny co do istnienia pozwolenia na budowę domku na nazwisko R. M. (k. 77 akt administracyjnych tom II). Brak jest również jakiegokolwiek odnotowania wydanej decyzji o pozwolenie na budowę spornego domku w zasobach archiwalnych Urzędu Gminy w L. , co wynika z pisma Wójta z dnia [...].03.2013 r. (k. 78 ww. akt). Nadto, w piśmie przekazującym kopię Uchwały nr 11/25/2014 Rady Gminy w Lnianie w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu dotyczącego działki nr [...] w [...], Wójt Gminy L. oświadczył, że rejestry wydanych decyzji w Gminie L. prowadzone są od 1973 r i w powyższych rejestrach nie stwierdzono wydania jakichkolwiek decyzji o pozwoleniu na budowę budynku letniskowego na terenie przedmiotowej działki. Z zeznań świadka E. P., który w latach 1972 do 1995 r., pracował w Urzędzie Gminy w L. , jako starszy inspektor ds. budownictwa i zajmował się opracowywaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, wynika, że nie były wydawane decyzje o pozwoleniu na budowę dla domków położonych na działce [...] w [...]. Z zeznań tego świadka wynika, że prowadzone były rejestry spraw, które znajdują się w gminnych zasobach archiwalnych. Zeznania tego świadka należy uznać za w pełni obiektywny dowód, albowiem wynik przedmiotowego postępowania jest dla niego obojętny, co nie zachodzi już w stosunku do przesłuchanych w sprawie świadków z wniosku strony skarżącej, którzy są posiadaczami domków letniskowych. Jak wynika z ich zeznań, podobnie, jak skarżący, nie dysponują oni pozwoleniami na budowę swych domków letniskowych i są w podobnej, jak skarżący sytuacji zagrożenia wydaniem decyzji nakazujących rozbiórkę ich domków. Pomimo próby wykazania zeznaniami tych świadków o istnieniu decyzji o pozwoleniu na budowę w stosunku do spornego domku, jak i innych domków letniskowych, żaden z przesłuchanych świadków nie wykazał faktu wydania omawianej ani innej decyzji o pozwoleniu na budowę. Zgodzić się tez należy z dokonaną przez organ odwoławczy analizą tych zeznań, które zresztą w dużej części są ze sobą sprzeczne. Co jednak istotne w rejestrach wydanych decyzji prowadzonych przez Urząd Gminy L., nie stwierdzono wydania jakichkolwiek decyzji o pozwoleniu na budowę budynku letniskowego na terenie przedmiotowej działki [...] w miejscowości O.. W tym więc zakresie występuje zgodność dokumentalnego materiału dowodowego z faktem braku wykazania przez przesłuchanych w sprawie świadków istnienia, choć jednej decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę dotyczącej jakiegokolwiek domku letniskowego w [...]. Zebrany w sprawie materiał dowodowy w wystarczającym więc stopniu wykazał gołosłowność twierdzeń strony skarżącej o uzyskaniu decyzji o pozwoleniu na budowę. Trudno zresztą byłoby założyć, że decyzja taka mogłaby zostać wydana w sprzeczności z ówcześnie obowiązującym porządkiem prawnym, a więc dla podmiotu, który nie dysponował nieruchomością. Jak bowiem wynika z przepisu art. 29 ust. 5 pb z 1974 r., pozwolenie na budowę mogło zostać wydane wyłącznie jednostce organizacyjnej lub osobie, która wykaże prawo do dysponowania nieruchomością. Nie był również zasadny zarzut zaniechanie przeprowadzenia ponownych oględzin działki nr [...] w miejscowości O.. Skarżący nie wykazali, czy i jaki wpływ na wynik sprawy miałoby to zaniechanie w sytuacji, kiedy materiał dowodowy zawiera już protokół kontroli spornego obiektu, z dnia [...].03.2013 r. (k. 15 akt administracyjnych tom II). Fakt natomiast braku opisu parametrów spornego obiektu został wytknięty organom. Za niezasadny należy uznać też zarzut naruszenie reguł wskazanych w art. 107 § 3 k.p.a., poprzez brak precyzyjnego wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej zaskarżonej decyzji, co uniemożliwia właściwe zapoznanie się z motywami działania organu II instancji, zrozumienie tych motywów, a w rezultacie ustosunkowanie się do nich w rzeczowy i wyczerpujący sposób. Wbrew twierdzeniu zawartemu w powyższym zarzucie, zaskarżona decyzja zawiera tak podstawę faktyczną, jak i prawną, wskazaną zarówno w sentencji decyzji, jak i w jej uzasadnieniu. Zawarte w uzasadnieniu decyzji, jej motywy są wystarczające do zapoznani się i zrozumienia motywów jej wydania. Przepisy k.p.a., nie stanowią natomiast ani o "precyzyjnym" wyjaśnieniu podstawy faktycznej i prawnej, ani tym bardziej o stopniu ww. "precyzyjności". Mając powyższe na uwadze w oparciu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a. orzeczono jak w punkcie pierwszym wyroku. O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200 p.p.s.a. Ponownie rozpoznając sprawę organ weźmie pod uwagę przedstawione wyżej wskazania Sądu i uzupełni ustalenia w przedstawionym zakresie.