II SAB/Kr 159/19

SENTENCJA Kraków, dnia 7 listopada 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator po rozpoznaniu w dniu 7 listopada 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. F. na bezczynność Starosty T. postanawia: 1/ odrzucić skargę; 2/ zwrócić skarżącemu A. F. kwotę 100 (sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi UZASADNIENIE Pismem z dnia 16 kwietnia 2019 r. A. F. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Starosty T.. Zarządzeniem z dnia 4 września 2019 r. A. F. został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez jednoznaczne określenie przedmiotu bezczynności Starosty i wskazanie numeru postępowania w którym miałaby wystąpić ta bezczynność lub daty aktu, którego dotyczy, w terminie 7 dni od daty otrzymania niniejszego zarządzenia pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis powyższego zarządzenia został doręczony skarżącemu w dniu 13 września 2019 r. Do dnia dzisiejszego skarżący nie uzupełnił wskazanych braków formalnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 57 § 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. – dalej jako: P.p.s.a.) skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać: wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności, oznaczenie organu, którego działania, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania skarga dotyczy oraz określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. Mając na uwadze przedstawione regulacje prawne, jak również niezrozumiale określony przedmiot skargi, skarżący został wezwany do usunięcia stwierdzonych braków formalnych skargi. Braki te nie zostały jednak przez niego usunięte. Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. skarga, której braków formalnych pomimo wezwania nie uzupełniono w wyznaczonym terminie, podlega odrzuceniu przez sąd. Dlatego też, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu.