II OZ 1096/10

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Alicja Plucińska - Filipowicz po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. Ł. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 maja 2010 r., sygn. IV SA/Wa 849/09 odmawiające sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej w sprawie ze skargi M. Ł. na postanowienie Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] marca 2009 .r. Nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania administracyjnego postanawia: oddalić zażalenie UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 28 maja 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej w postanowieniu tegoż Sądu z dnia 16 kwietnia 2010 r. W uzasadnieniu wskazano, że wniosek M. Ł. nie wskazuje niedokładności, błędów pisarskich czy innych oczywistych omyłek, a w istocie stanowi polemikę z ustaleniami Sądu wykraczając poza dyspozycję art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), bowiem zdanie: "Należy zatem uznać, iż przesyłka Sądu została skutecznie doręczona skarżącemu z upływem 22 lutego 2010 r. (art. 73 ppsa)", powinno być zastąpione zdaniem: "Należy zatem uznać, iż przesyłka Sądu została nie doręczona skarżącemu z upływem 22 lutego 2010 r. (art. 65 § 2 ppsa), ponieważ błędnie zastosowano przepisy dotyczące przesyłek w trybie Kpa", co wskazuje na niezaakceptowanie przez Skarżącego stanowiska merytorycznego Sądu. Zażalenie na to postanowienie złożył M. Ł. podnosząc argumenty tożsame z zawartymi we wniosku o sprostowanie oczywistej omyłki. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego postanowienie Sądu I instancji jest w pełni prawidłowe. W niniejszej sprawie żądanie Skarżącego sprostowania "oczywistej omyłki" nie zostało oparte na podstawie określonej w art. 156 § 1 ppsa. Jak to słusznie podniósł Sąd I instancji w zaskarżonym postanowieniu istotą żądania Skarżącego nie jest sprostowanie oczywistej omyłki lecz w rzeczywistości jego intencją jest uzyskanie zmiany stanowiska Sądu, czemu nie służy instytucja określona w art. 156 § 1 ppsa. Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji na mocy art. 184 w związku z art. 197 ppsa.