Ppolska.starec← UrzadnikВойти

III SA/Wr 323/10

Административные суды2010-11-08
Номер дела
III SA/Wr 323/10
Суд
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Дата решения
2010-11-08
Тип
Postanowienie WSA we Wrocławiu

Судьи

Anna Moskała

Резолютивная часть

*Sprostowano wyrok

Текст решения

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Moskała po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi Gminy J., na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L., z dnia [...] r., Nr [...], w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia i zwrotu nadpłaty w podatku od nieruchomości za [...] r., postanawia: sprostować z urzędu w wyroku z dnia [...] r. (sygn. akt III SA/Wr 323/10) oczywistą omyłkę w ten sposób, że w wierszu 13 rubrum tego wyroku wpisać zamiast "decyzję" - "postanowienie". UZASADNIENIE Pismem z dnia [...] r. Gmina J., reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] r., nr [...]. Wyrokiem z dnia [...] r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę Gminy J., omyłkowo wskazując w rubrum tego wyroku, iż skarga dotyczyła decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 156 § 1 i § 2 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 – dalej zwanej p.p.s.a.) Sąd jest władny z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste pomyłki. Sprostowanie Sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym. Podkreślić trzeba, że możliwość sprostowania orzeczenia zachodzi wówczas, gdy błąd ma charakter nieistotnej omyłki – np. prosty błąd rachunkowy, oczywiste przejęzyczenie lub inna oczywista omyłka pisarska. W przedmiotowej sprawie nie budziło wątpliwości, że Gmina wniosła skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L., a nie – jak wskazano w wyroku – na decyzję. W konsekwencji zatem oznaczenie w wyroku z dnia [...] r. jako przedmiotu zaskarżenia decyzji było oczywistą i natychmiast poznawalną omyłką. Uwzględniając powyższe na podstawie art. 156 p.p.s.a orzeczono, jak na wstępie.