II GSK 2135/11

SENTENCJA W IMIENIU RZECZPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 17 listopada 2011 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Bała po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej J. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 21 czerwca 2011 r. sygn. akt V SA/Wa 215/11 w sprawie ze skargi J. P. na postanowienie P. A. R. i M. R. z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] znak [...] w przedmiocie uchybienia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE UZADADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z [...] czerwca 2011 r., sygn. akt V SA/Wa 215/11, oddalił skargę J. P. na postanowienie Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...] znak [...], w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Sąd oparł się na następującym stanie faktycznym sprawy: J. P. (dalej: skarżąca) wystąpiła w dniu [...] października 2010 r. z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w dniu [...] września 2010 r. Decyzją tą została ustalona skarżącej kwota nienależnie pobranych płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i dobrostanu zwierząt w wysokości 37 241,50 zł. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2010 r. nr 149/10 Prezes ARiMR stwierdził uchybienie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wskazano, iż decyzja została skarżącej doręczona w dniu [...] października 2010 r. Zgodnie z art. 129 § 1 i 2 kpa "Odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie", w myśl zaś art. 134 kpa organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do jego złożenia. Zaskarżona decyzja została doręczona skarżącej w dniu [..] października 2010 r. co oznacza, że ustawowy termin do złożenia wniosku upłynął w dniu [...] października 2010 roku. Stąd też złożenie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy [...] października 2010 r., oznacza, że skarżąca uchybiła czternastodniowemu terminowi z art. 129 § 2 kpa. Skarżąca nie podała też przyczyny uchybienia terminu, oraz nie złożyła w trybie art. 58 § 1 i 2 kpa wniosku o przywrócenie terminu. W skardze do Sądu J. P., zarzuciła naruszenie art. 134 kpa w zw. z art. 7 i 77 kpa polegające na zaniechaniu dokładnego wyjaśnienia czy skarżąca przekroczyła termin określony w przepisach prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny podał, że decyzja organu I instancji została doręczona skarżącej w dniu [...] października 2010 r. Ze zwrotnego poświadczenia odbioru odpisu tej decyzji, które znajduje się w aktach postępowania administracyjnego, wynika, iż doręczono ją ojcu skarżącej S. P. właśnie tego dnia. Odbiór tejże decyzji został pokwitowany własnoręcznym podpisem S. P.. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją, o której wyżej mowa, został nadany w urzędzie pocztowym w Ż. w dniu [...] października 2010 r. Zdaniem Sądu porównanie daty odbioru decyzji oraz daty złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej tą decyzją musi prowadzić do oczywistego wniosku, iż 14-dniowy termin wskazany w art. 129 § 2 kpa nie został przez skarżącą zachowany. W tym stanie rzeczy twierdzenie przez autora skargi, że stan faktyczny co do przekroczenia terminu nie został dokładnie wyjaśniony, uznać należy za nieporozumienie. Skarga nie wskazuje bowiem, czego w istocie organ nie wyjaśnił, a nadto jakie czynności mógł i powinien podjąć, aby wyjaśnień tych dokonać. Skarżąca mimo, iż reprezentował ją profesjonalny pełnomocnik i mimo oczywistego uchybienia terminu, nie złożyła wniosku o jego przywrócenie, tym samym nie skorzystała z możliwości, jakie przewiduje art. 58 § 1 i 2 kpa. J. P. złożyła skargę kasacyjną od powyższego wyroku, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W., oraz zasądzenie kosztów postępowania. Jednocześnie wniosła o rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 182 § 2 p.p.s.a. Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 134 k.p.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 w zw. z art. 80 kpa polegające na zaniechaniu dokładnego zebrania i rozpatrzenia w sposób wszechstronny materiału dowodowego i nie wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Stanowisko Sądu I instancji, iż złożenie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nastąpiło w dniu [...] października 2010 r. (za pośrednictwem poczty) z uchybieniem wskazanego w art. 129 § 2 k.p.a. 14-dniowego terminu do jego wniesienia jest prawidłowe. Ze zwrotnego poświadczenia odbioru odpisu decyzji, które znajduje się w aktach postępowania administracyjnego, wynika, iż decyzję doręczono ojcu skarżącej S. P. w dniu [...] października. W związku z powyższym skarżąca nadając na poczcie wniosek w dniu [...] października 2010 r. nie dochowała ustawowego terminu. W tej sytuacji, skoro skarżąca nie wystąpiła z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, zachodziły podstawy do wydania postanowienia w oparciu o art. 134 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. dokonał w sposób prawidłowy kontroli legalności zaskarżonego postanowienia, zatem nie można zasadnie twierdzić, że pozbawił skarżącego prawa do dalszego rozpoznania sprawy. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji wyczerpująco zbadał wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz ocenił, iż organ ustalił stan faktyczny zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w wyroku.