II W 1194/24

<p> Sygn. akt II W 1194/24</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> Dnia 13 maja 2025r</p> <p>Sąd Rejonowy w Kaliszu II Wydział Karny w składzie:</p> <p>Przewodniczący sędzia Agnieszka Wachłaczenko</p> <p>Protokolant starszy sekr. sąd. Agnieszka Dębowa</p> <p>w obecności oskarżyciela publicznego---</p> <p>po rozpoznaniu dnia 03.12.2024r., 17.01.2025r., 24.02.2025r., 22.04.2025r., 13.05.2025r</p> <p>sprawy <strong> <!-- --> <span class="anon-block">K. B.</span>, </strong>córki <span class="anon-block">R.</span> i <span class="anon-block">H.</span> z domu <span class="anon-block">B.</span>, <span class="anon-block">ur. (...)</span> w <span class="anon-block">Ł.</span> </p> <p> <strong> <!-- -->obwinionej o to, że:</strong> </p> <p>w dniu 25 czerwca 2024r., ok. godz. 13:50 w <span class="anon-block">K.</span> przy <span class="anon-block">ul. (...)</span>, kierując pojazdem marki <span class="anon-block">P.</span> o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span>, stworzyła zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, w ten sposób, że nie ustąpiła pierwszeństwa kierującej pojazdem marki <span class="anon-block">K.</span> o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span>, jadącej po pasie ruchu, na który zamierzała wjechać, czym doprowadziła do zderzenia</p> <p> <strong> <!-- -->tj. o wykroczenie z art. 86 § 1 kw </strong> </p> <p>1.  uznaje obwinioną <strong> <!-- --> <span class="anon-block">K. B.</span> </strong> za winną zarzucanego jej czynu wypełniającego dyspozycję art. 86 § 1 kw i za to na podstawie art. 86 § 1 kw wymierza jej karę 300 (trzysta) złotych grzywny,</p> <p>2.  zasądza od obwinionej na rzecz Skarbu Państwa kwotę 3 076,44 (trzy tysiące siedemdziesiąt sześć złotych 44/100) tytułem kosztów postępowania.</p> <p>sędzia Agnieszka Wachłaczenko</p> <p>II W 1194/24</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>W dniu 25 czerwca 2024 r. w <span class="anon-block">K.</span>, około godziny 13:50 <span class="anon-block">K. B.</span> kierowała pojazdem marki <span class="anon-block">P.</span> o <span class="anon-block">numerze rejestracyjnym (...)</span>. Obwiniona poruszała się <span class="anon-block">ul. (...)</span> w kierunku <span class="anon-block">R.</span> z zamiarem skrętu w prawo w <span class="anon-block">ul. (...)</span>. Pasażerami byli <span class="anon-block">M. B. (1)</span> i <span class="anon-block">B. B. (2)</span>. Na <span class="anon-block">skrzyżowaniu ulic (...)</span> obwiniona zatrzymała swój pojazd za pojazdem marki <span class="anon-block">K. (...)</span> o <span class="anon-block">numerze rejestracyjnym (...)</span> kierowanym przez <span class="anon-block">A. J.</span>, na prawym zewnętrznym pasie przeznaczonym do jazdy w prawo. Pokrzywdzona wiozła dziecko. Gdy na sygnalizatorze wyświetliło się światło zielone dla jej kierunku ruchu i <span class="anon-block">A. J.</span> chciała ruszyć w jej samochodzie zgasł silnik. <span class="anon-block">A. J.</span> włączyła światła awaryjne. Stojąca za nią obwiniona, po chwili za radą męża rozpoczęła manewr omijania pojazdu <span class="anon-block">A. J.</span>. W tym czasie samym czasie <span class="anon-block">A. J.</span> uruchomiła silnik i ruszyła swoim samochodem. Jej uwaga skierowana była na przejście dla pieszych znajdujące się na <span class="anon-block">ul. (...)</span>, gdyż w tym samym czasie dla pieszych wyświetlało się zielone światło. W pewnym momencie <span class="anon-block">A. J.</span> zauważyła z lewej strony pojazd obwinionej, w którym pasażer krzyczał i machał ręką. Następnie poczuła uderzenie w lewy bok pojazdu (dowód: wyjaśnienia obwinionej <span class="anon-block">K. B.</span> – k. 39, 67 zeznania <span class="anon-block">A. J.</span> – k. 40, zeznania <span class="anon-block">M. B. (1)</span> – k. 40-41, zeznania <span class="anon-block">E. P.</span> – k. 19, częściowo opinia biegłego – k. 73, notatka urzędowa – k. 1, protokół oględzin – k. 2, 3-4, zdjęcia – k. 912).</p> <p>Obwiniona <span class="anon-block">K. B.</span> ma 43 lata. Utrzymuje się z prowadzonej działalności gospodarczej, z której uzyskuje miesięczne dochody w wysokości 8.000 do 10.000 zł. Jest mężatką, na utrzymaniu ma syna (dane osobowe – k. 16, 39).</p> <p>Obwiniona nie przyznała się do popełnienia zarzucanego jej czynu i opisała przebieg zdarzenia w sposób niemal całkowicie zbieżny z wersją przebiegu zdarzenia jaką następnie przedstawiła <span class="anon-block">A. J.</span>. Rozbieżności dotyczyły miejsca, w którym doszło do kolizji – obwiniona wskazywała na <span class="anon-block">ul. (...)</span> w rejonie przejścia dla pieszych, pokrzywdzona również wskazywała na rejon przejścia dla pieszych jednak znajdującego na <span class="anon-block">ul. (...)</span>. W sprawie brak jest innych dowodów pozwalających na jednoznaczne zweryfikowanie miejsca zdarzenia (k. 48). Pewną przesłanką do uznania, iż obwiniona w ogóle nie dysponuje wiedzą na temat tego, gdzie doszło do uderzenia jest niekonsekwencja w wyjaśnieniach obwinionej, która w kolejnych wyjaśnieniach (k. 67) podała, że dopiero na <span class="anon-block">ul. (...)</span> zorientowała się że doszło do kolizji. Skoro zorientowała się dopiero na <span class="anon-block">ul. (...)</span> oznacza to, iż obwiniona co najmniej nie ma wiedzy, w którym momencie doszło do kolizji i przedstawia wersję, którą uznała za najkorzystniejszą dla siebie lub o której przypuszcza, że jest prawdziwa. Dla przyjęcia odpowiedzialności obwinionej okoliczność ta jednak nie ma znaczenia. O tym, iż manewru omijania obwiniona nie rozpoczęła bezpośrednio po tym jak pokrzywdzonej zgasł silnik w samochodzie świadczą wyjaśnienia obwinionej, która podała, iż decyzję o manewrze podjęła dopiero wtedy, gdy inni kierowcy zaczęli się niecierpliwić oraz musiała przepuścić jeden lub dwa pojazdy znajdujące się na pasie do jazdy na wprost. Zatem pokrzywdzona miała czas, by ponownie uruchomić swój pojazd. Sąd dał wiarę zgromadzonym w sprawie dokumentom w tym opinii biegłego z dziedziny ruchu drogowego w zakresie odtworzenia przebiegu kolizji. Ocena prawna pozostaje natomiast w gestii Sądu.</p> <p>Zgodnie z treścią <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 86;art. 86 § 1)">art. 86 § 1 k.k.</a> karze podlega ten, kto na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub w strefie ruchu, nie zachowując należytej ostrożności, powoduje zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Pojazd pokrzywdzonej <span class="anon-block">A. J.</span> uległ krótkotrwałej awarii, postąpiła ona prawidłowo sygnalizując to światłami awaryjnymi. Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 23;art. 23 ust. 1;art. 23 ust. 1 pkt. 2)">art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym</a> kierujący pojazdem jest obowiązany przy omijaniu zachować bezpieczny odstęp od omijanego pojazdu, uczestnika ruchu lub przeszkody, a w razie potrzeby zmniejszyć prędkość (…). Natomiast zgodnie z treścią art. 3 ust. 1 cyt. ustawy uczestnik ruchu i inna osoba znajdująca się na drodze są obowiązani zachować ostrożność albo gdy ustawa tego wymaga – szczególną ostrożność, unikać wszelkiego działania, które mogłoby spowodować zagrożenie bezpieczeństwa lub porządku ruchu drogowego, ruch ten utrudnić albo w związku z ruchem zakłócić spokój lub porządek publiczny oraz narazić kogokolwiek na szkodę. Przez działanie rozumie się również zaniechanie. Zgodnie z treścią <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 4)">art. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym</a> uczestnik ruchu i inna osoba znajdująca się na drodze mają prawo liczyć, że inni uczestnicy tego ruchu przestrzegają przepisów ruchu drogowego, chyba że okoliczności wskazują na możliwość odmiennego ich zachowania.</p> <p>W ocenie Sądu zgromadzony materiał dowodowy w świetle przywołanych przepisów pozwala na przypisanie obwinionej czynu polegającego na tym, że w dniu 25 czerwca 2024r., ok. godz. 13:50 w <span class="anon-block">K.</span> przy <span class="anon-block">ul. (...)</span>, kierując pojazdem marki <span class="anon-block">P.</span> o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span>, stworzyła zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, w ten sposób, że nie ustąpiła pierwszeństwa kierującej pojazdem marki <span class="anon-block">K.</span> o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span>, jadącej po pasie ruchu, na który zamierzała wjechać, czym doprowadziła do zderzenia pojazdów. Treść <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 23;art. 23 ust. 1;art. 23 ust. 1 pkt. 2)">art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym</a> nie wymaga od wykonującego manewr omijania zachowania szczególnej ostrożności, co oznacza, iż należy zachować zwykłą ostrożność dostoswaną do warunków odbywającego się ruchu. Zatem obwiniona winna zachować się zgodnie z treścią art. 3 ust. 1 cyt. ustawy. Manewr omijania dokonywała na skrzyżowaniu z wyznaczonymi dla poszczególnych kierunków jazdy pasami ruchu. Uprawnionym jest zatem w ocenie Sądu wymaganie od obwinionej, by upewniła się, iż jej manewr został prawidłowo zrozumiany, gdyż aby wykonać manewr omijania obwiniona musiała znaleźć się na pasie przeznaczonym do jazdy na wprost. Nadto obwiniona miała możliwość zjechania z pasa do jazdy na wprost (na <span class="anon-block">ul. (...)</span>) na wewnętrzny pas <span class="anon-block">ul. (...)</span>. W końcowej fazie manewru omijania, skoro obwiniona nie zdecydowała się zająć pasa wewnętrznego <span class="anon-block">ul. (...)</span> musiała dokonać manewru zmiany pasa jazdy na zewnętrzny, co w myśl <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 22;art. 22 ust. 1)">art. 22 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym</a> wiąże się z koniecznością zachowania szczególnej ostrożności. Takiej ostrożności obwiniona nie zachowała ponieważ orientując się, iż pokrzywdzona nie reaguje na sygnały dawane przez <span class="anon-block">M. B. (2)</span> kontynuowała manewr zmiany pasa ruchu. Swoim zachowaniem naruszyła zatem ogólne zasady ruchu opisane w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 3;art. 3 ust. 1;art. 4)">art. 3 ust. 1 i art. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym</a>. Obwiniona naruszyła zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym nieumyślnie i nieumyślnie doprowadziła do opisywanego zdarzenia. Społeczną szkodliwość czynu obwinionej Sąd ocenił jako przeciętną. Karę 300 zł grzywny Sąd wymierzył uwzględniając, okoliczność, iż obwiniona dopuściła się zarzucanego jej czynu nieumyślnie, nie była karana za wykroczenia w ruchu drogowym oraz niewielkie skutki w postaci uszkodzenia pojazdu pokrzywdzonej. Okolicznościami obciążającymi jest naruszenie podstawowych zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym oraz co ważniejsze brak refleksji wobec popełnionego czynu.</p> <p>Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 119;art. 119 § 1)">art. 119 § 1 k.p.w.</a> Sąd obciążył obwinioną kosztami postępowania</p> <p> sędzia Agnieszka Wachłaczenko</p> </div>