II OSK 1610/07

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędziowie sędzia NSA Maria Czapska-Górnikiewicz sędzia NSA Marek Gorski /spr./ Protokolant Marcin Sikorski po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej T. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 4 kwietnia 2007 r., sygn. akt II SA/Kr 548/04 w sprawie ze skargi R. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z dnia [...] marca 2004 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie, 2. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości. UZASADNIENIE Po rozpatrzeniu skargi R. K. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 4 kwietnia 2007 r. sygn. akt II SA/Kr 548/04 uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] marca 2004 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Dąbrowy Tarnowskiej z dnia [...] grudnia 2003 r. wydane w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Jednocześnie Sąd zasądził zwrot kosztów postępowania na rzecz R. K. Przedstawiając w uzasadnieniu wyroku stan faktyczny sprawy Sąd pierwszej instancji wskazał, że T. Z. wystąpił o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu na budowę warsztatu w zakresie mechaniki pojazdowej składającego się z dwóch stanowisk warsztatowych bez prowadzenia prac lakierniczych na części działki nr [...] położonej przy ul. [...] w D. T. Zastrzeżenia wniosła R. K. wskazując, że planowana inwestycja będzie powodować hałas, a także emitować szkodliwe dla zdrowia zapachy. W toku postępowania przeprowadzono rozprawę administracyjną oraz uzyskano postanowienia Starosty Dąbrowskiego z dnia [...] maja 2003 r. i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] czerwca 2003 r. zgodnie stwierdzające, że nie istnieje obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Projekt decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu przesłano Wojewodzie Małopolskiemu, który postanowieniem z dnia [...] listopada 2003 r. stwierdził o zgodności z prawem ustalanych warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Następnie Burmistrz Dąbrowy Tarnowskiej decyzją z dnia [...] grudnia 2003 r. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu na budowę przedmiotowej inwestycji. Renata Kogut, reprezentowana przez pełnomocnika, odwołała się od decyzji Burmistrza zarzucając jej obrazę art. 10 § 1, art. 106 § 1, § 2 i § 5 w związku z art. 28 k.p.a., art. 58 ust. 5 i 8 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627) oraz § 3 ust. 1 pkt. 12 lit. m i § 4 pkt 2 lit. g rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 września 2002 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych kryteriów związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 179, poz. 1490). Wskazała na uciążliwości związane z planowaną inwestycją, która zlokalizowana ma być na wysokości budynku mieszkalnego, należącego do R. K. (działka nr [...]). Odwołująca podniosła, że nie otrzymała, pomimo złożonego wniosku w tej sprawie, rozstrzygnięć wydanych przez Starostę Powiatu w Dąbrowie Tarnowskiej oraz Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Dąbrowie Tarnowskiej, przez co naruszony został art. 10 § 1 k.p.a. Ponieważ niedoręczenie postanowień uniemożliwiło złożenie zażaleń, naruszony został również art. 106 w związku z art. 28 k.p.a. W ocenie skarżącej inwestycja objęta zaskarżoną decyzją wymaga sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnowie decyzją z dnia [...] marca 2004 r. utrzymało w mocy decyzję organu niższej instancji. W podstawie prawnej decyzji Kolegium wskazało art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 2 ust. 2, art. 40 ust. 1, art. 44 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 1999 r. Nr 15 póz. 139 ze zm.) w związku z art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80 poz. 717 ze zm.), art. 2 i art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz. U. z 2001 r. Nr 79 poz. 856 ze zm.) i § 1 pkt 6 lit c rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 21 listopada 2003 r. w sprawie obszarów właściwości samorządowych kolegiów odwoławczych (Dz. U. Nr 198 poz. 1925). Zdaniem organu odwoławczego zastosowanie do złożonego w dniu 11 kwietnia 2003 r. wniosku T. Z. winna mieć ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Stanowi o tym przepis przejściowy art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W jego ocenie zostały spełnione wszystkie warunki przewidziane ustawą o zagospodarowaniu przestrzennym do wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Za nieuzasadniony Kolegium uznało zarzut niedoręczenia pełnomocnikowi postanowień Starosty Powiatu w Dąbrowie Tarnowskiej oraz Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Dąbrowie Tarnowskiej. Zgodnie z art. 46 ust. 1 ustawy - Prawo ochrony środowiska, wydanie decyzji w sprawie planowanego przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Rodzaje przedsięwzięć objętych obowiązkiem sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko oraz przedsięwzięć, wobec których taki obowiązek może zostać nałożony określone zostały w § 2 i 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 września 2002 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych kryteriów związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu oddziaływaniu na środowisko. Przedmiotowa inwestycja nie może zostać zaliczona do żadnego z przedsięwzięć wymienionych w § 2 i 3 tego rozporządzenia. W konsekwencji nie znajdowały zastosowania przepisy rozdziału 2 działu VI ustawy - Prawo ochrony środowiska i brak było podstaw do występowania do organów ochrony środowiska o wypowiedzenie się w przedmiocie konieczności sporządzenia raportu. Postanowienia Starosty Dąbrowskiego i Powiatowego Inspektora Sanitarnego są tym samym bezprzedmiotowe, a ich niedoręczenie, nie powoduje dla strony ujemnych konsekwencji. W wyniku rozpatrzenia ewentualnych zażaleń organy drugiej instancji uchyliłyby postanowienia wydane w tej sprawie ze wskazaniem, iż ich wydawanie było bezprzedmiotowe. W sprawie uciążliwości związanych z planowaną inwestycją organ odwoławczy wskazał, iż w zaskarżonej decyzji określono, że inwestycja powinna być projektowana, budowana i użytkowana w sposób zapewniający ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich obejmującą w szczególności zapewnienie dostępu do drogi publicznej, ochronę przed pozbawieniem możliwości korzystania z infrastruktury technicznej, ochronę dopływu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, ochronę przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibrację, zakłócenia elektryczne, promieniowanie i ochronę przed zanieczyszczeniem powietrza, wody lub gleby. Wymienione warunki, zgodnie z art. 47 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, wiążą organ wydający pozwolenie na budowę, co gwarantuje realizację tych warunków na etapie projektowania, a następnie ubiegania się o pozwolenie na budowę. Brak jest przepisów szczególnych, które zabraniałyby lokalizacji przedmiotowej inwestycji na wskazanym terenie. Może ona stanowić uciążliwość, jednakże z uwagi na fakt, iż nie jest zaliczona do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a jej lokalizacja nie jest zabroniona przez przepisy szczególne, brak jest podstaw do odmowy ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Na koniec organ odwoławczy zwrócił uwagę, że w poprzednio obowiązującym stanie prawnym, w oparciu o który rozpoznawana jest niniejsza sprawa, nie było konieczności oceny inwestycji w sposób indywidualny i badania jej pod kątem zgodności profilu z dotychczasową zabudową terenu. Konieczność realizacji zasady tzw. "dobrego sąsiedztwa" wynika z ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Renata Kogut zaskarżyła decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zarzucając jej naruszenie prawa procesowego, tj. art. 28 k.p.a. w zw. z art. 106 § 1, § 2 i § 5 k.p.a. oraz prawa materialnego - tj. art. 51 ust. 5 i 8 ustawy - Prawo ochrony środowiska w zw. z § 3 ust. 1 pkt 12 lit. m oraz § 4 pkt 2 lit g rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych kryteriów związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Skarżąca podkreśliła, że osoba będąca stroną w postępowaniu głównym zachowuje ten przymiot również w sprawie incydentalnej, takiej jak zasięgnięcie opinii innego organu. Potraktowanie w sposób odmienny skarżącej stanowi obrazę powołanych przepisów, a zarazem dostateczną podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji. Zdaniem skarżącej § 3 ust. 1 pkt 12 lit. m powyższego rozporządzenia obejmuje także inwestycję planowaną przez T. Z., a zatem należało sporządzić raport o jej oddziaływaniu na środowisko. Ponadto, pomimo utraty mocy przez miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla objętego wnioskiem obszaru, jego poprzednie założenia nie powinny być niweczone. Plan ten opisywał przedmiotowy teren jako przeznaczony pod zabudowę jednorodzinną z możliwością lokalizacji nieuciążliwych usług rzemieślniczych. Skarżąca starając się wcześniej o pozwolenie na budowę działała w przekonaniu, że lokalizacja jej siedziby jest chroniona od inwestycji, jakie zamierza wnioskodawca. Obecnie nawet obwarowania określone w decyzji o warunkach zabudowy nie zapewnią jej spokojnego użytkowania działki zgodnie z jej mieszkalnym charakterem. Przechodząc do rozważań Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wskazał, że organy obu instancji zastosowały błędną wykładnię przepisów ustawy - Prawo ochrony środowiska, przez co naruszyły przepisy postępowania pozbawiając skarżącą możliwości brania czynnego udziału w sprawie. Stanowisko organu odwoławczego jest rażąco sprzeczne z art. 51 ust. 3 i 5 ustawy - Prawo ochrony środowiska w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania decyzji. Przepisy te stanowiły, że organ właściwy do wydania decyzji powinien wydać postanowienie zarówno w przypadku stwierdzenia obowiązku sporządzenia raportu, jak i w przypadku braku takiego obowiązku. Postanowienie to jest zaskarżalne i powinno być w każdym przypadku poprzedzone opinią organu ochrony środowiska oraz państwowego powiatowego inspektora sanitarnego. Na postanowienia tych dwóch organów, również przysługuje zażalenie. W przedmiocie obowiązku sporządzenia raportu winny więc zapaść trzy postanowienia, z których każde jest zaskarżalne. Według wykładni zastosowanej w niniejszej sprawie jedynym sposobem Kwestionowania stanowiska Burmistrza jest zaskarżenie decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, co niewątpliwie rażąco ograniczyło uprawnienia stron postępowania. Sąd zwrócił uwagę, że ocena prawna dotyczy stanu prawnego obowiązującego w czasie wydawania zaskarżonej decyzji. Po wydaniu decyzji przepisy ustawy - Prawo ochrony środowiska, dotyczące oceny oddziaływania planowanych przedsięwzięć, zostały zmienione. W kolejnym postępowaniu organy administracji mają oczywiście obowiązek stosować właściwe przepisy. Sąd podkreślił, że organ pierwszej instancji zwracając się do Starostwa Powiatowego w Dąbrowie Tarnowskiej oraz do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Dąbrowie Tarnowskiej zaznaczył, że wnosi o zajęcie stanowiska w trybie art. 106 k.p.a. Równocześnie jednak, naruszając art. 106 § 2 k.p.a., o swoim wystąpieniu zawiadomił jedynie wnioskodawcę, pomijając pozostałe strony postępowania. Oba organy opiniujące uznały, że w sprawie nie ma obowiązku sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Jednakże pomiędzy ich postanowieniami zachodzą daleko idące różnice. Starosta doręczył swoje postanowienie Burmistrzowi Dąbrowy Tarnowskiej oraz wnioskodawcy z pouczeniem o zażaleniu, natomiast Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Dąbrowie Tarnowskiej doręczył swoje postanowienie jednie organowi, a ponadto umieścił na nim pouczenie, że nie służy na nie zażalenie. W ocenie Sądu pierwszej instancji wymienione postanowienia powinny zostać doręczone wszystkim stronom postępowania z pouczeniem o zażaleniu, a następnie także Burmistrz powinien wydać postanowienie w przedmiocie obowiązku sporządzenia raportu, na które również przysługuje zażalenie (art. 51 ust. 5 ustawy - Prawo ochrony środowiska). Sąd podzielił pogląd skarżącej, że podmiot będący stroną postępowania głównego zachowuje ten przymiot także w postępowaniu incydentalnym. Doręczanie rozstrzygnięć w postępowaniu incydentalnym wyłącznie wnioskodawcy, z pominięciem pozostałych stron stanowi naruszenie art. 10 k.p.a. W sprawie o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu szczególnego znaczenia nabiera zagwarantowanie uprawnień nie tylko osobie, która planuje inwestycję, ale także pozostałym stronom postępowania. Zabezpieczenie praw sąsiadów, którzy w przyszłości będą narażeni na codzienne oddziaływanie inwestycji należy do organu administracji. Ponieważ pomiędzy skarżącą a wnioskodawcą istniał spór co do zgodności planowanej inwestycji z wymogami ochrony środowiska, należało zapewnić obu stronom takie samo - zgodne z przepisami - prawo uczestniczenia w postępowaniu dotyczącym oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia. Na koniec Sąd pierwszej instancji stwierdził, że organy obu instancji naruszyły przepisy art. 28 k.p.a. oraz art. 106 § 2 i § 5 k.p.a. Strona została bez swej winy pozbawiona możliwości udziału w sprawie, co stanowi przesłankę wznowienia postępowania administracyjnego wymienioną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Jeżeli sąd administracyjny stwierdzi, że zaskarżona decyzja dotknięta jest wadą dającą podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego powinien ją uchylić nie badając, czy takie uchybienie miało wpływ na wynik sprawy zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – w skrócie p.p.s.a. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. T. Z., reprezentowany przez radcę prawnego C. K., zaskarżył opisany wyrok do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W skardze kasacyjnej domagał się uchylenia wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania. Skarżący kasacyjnie zarzucił wyrokowi: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie tj. art. 51 ustawy – Prawo ochrony środowiska w brzmieniu na dzień wydania decyzji przez organ odwoławczy, polegające na błędnym przyjęciu przez Sąd pierwszej instancji, że zachodzi konieczność wydania postanowienia o braku potrzeby sporządzenia raportu po zasięgnięciu opinii właściwych organów, gdy według przepisów nie należało sporządzać raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko; 2) naruszenie art. 145 § 1 b p.p.s.a. poprzez uznanie, że uchylone decyzje administracyjne zostały wydane z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, jak również zaniechanie zbadania czy uchybienia wskazane w skardze do Sądu pierwszej instancji miały wpływ na wynik postępowania. W uzasadnieniu skarżący kasacyjnie przytoczył treść art. 51 ustawy – Prawo ochrony środowiska na dzień 9 marca 2004 r. i stwierdził, że organ nie miał obowiązku wydania postanowienia o jakim mowa w art. 51 ust. 2 i 3 ustawy w przypadku braku konieczności sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Tylko w sytuacji obowiązkowego sporządzenia raportu istniała podstawa prawna do zwrócenia się do organów, o których mowa w art. 51 ust. 3 w/w ustawy. Skarżący kasacyjnie argumentował, że jego teza wynika z wykładni celowościowej i historycznej. Ustawodawca w kolejnych nowelizacjach art. 51 ustawy wyraźnie wskazuje, że dopiero w obecnym stanie prawnym zachodzi potrzeba wydania postanowienia zarówno w przypadku, gdy przepisy wymagają sporządzenia raportu jaki i wówczas, gdy takiego obowiązku nie ma. Takich zapisów w chwili orzekania przez organ odwoławczy nie było. Należy uznać, że ustawodawca powiększył z czasem krąg przypadków w których organ wydaje postanowienie dotyczące obowiązku sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, dodając przypadki wcześniej nie przewidziane prawem. Skoro zgodnie z art. 51 ustawy – Prawo ochrony środowiska, w sprawie nie było obowiązku sporządzania raportu, to nie było również podstaw do występowania do stosownych organów o wydanie opinii. Konsekwentnie nie było podstaw prawnych do doręczania tych postanowień uczestnikom postępowania. W ocenie skarżącego kasacyjnie postępowanie administracyjne nie naruszało art. 10, art. 28 oraz art. 106 k.p.a. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 12 lit. m rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 września 2002 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych kryteriów związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko mogą wymagać stacje obsługi lub remontowe środków transportu, niewymienione w pkt 3 lit. g-j, stacje obsługi lub remontowe sprzętu budowlanego lub rolniczego, składające się z nie mniej niż 3 stanowisk warsztatowych. Tymczasem planowana inwestycja nie wypełnia przesłanek pozwalających zastosować powyższy przepis. Biorąc to pod uwagę należy uznać, że nie było podstaw do występowania zarówno do Starosty jak i do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego o wydanie opinii w oparciu o art. 106 k.p.a. Opinie te były bezprzedmiotowe, z czego nie wynika, że brak doręczenia wszystkim stronom postępowania przedmiotowych postanowień stanowiło naruszenie interesu prawnego, w szczególności stanowiło naruszenie art. 10 k.p.a. Kluczową zasadę działania administracji wyraża art. 7 k.p.a., zgodnie z którym organ może działać jedynie na podstawie przepisów. Nie można zatem powoływać się na naruszenie art. 10 k.p.a. w sytuacji działania organu bez podstawy prawnej. Wskazując na poglądy doktryny i orzecznictwo skarżący kasacyjnie podkreślił, że powoływanie się na brak udziału strony w postępowaniu może mieć miejsce jedynie w przypadku czynności, które mają istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy i udział strony jest przewidziany w przepisach prawa administracyjnego. Zdaniem skarżącego kasacyjnie brak doręczeń wyżej wymienionych postanowień wszystkim stronom postępowania nie wpłynął na ich sytuację prawną i nie mógł spowodować naruszeń ich interesu prawnego. Z pewnością nie były to czynności mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Sąd pierwszej instancji ograniczył swoje rozważania jedynie do aspektu formalnego, nie uwzględniając istoty art. 10 k.p.a., którą jest zabezpieczenie interesu prawnego strony. W odpowiedzi na skargę kasacyjną R. K. wniosła o jej oddalenie. W uzasadnieniu podzieliła stanowisko Sądu pierwszej instancji podkreślając, że podstawową przyczyną zaskarżonego wyroku było naruszenie przez organy elementarnych zasad postępowania administracyjnego Sprowadzały się one do deprecjacji roli strony. Stwierdziła również, że inwestycja została już de facto zrealizowana. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawy w granicach skargi, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. Odnosząc się do zarzutów skargi kasacyjnej za zasadny uznać należy zarzut, że stosownie do art. 51 ust. 1 ustawy – Prawo ochrony środowiska, w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji, obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wymagają tylko przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko bądź planowane przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko, dla których obowiązek ustalony jest na podstawie art. 51 ust. 2 ustawy. Przepis art. 51 w/w ustawy nakładał obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko tylko dla przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 24 września 2002 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych kryteriów związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, w § 3 ust. 1 pkt 12 lit. m za urządzenia wymagające sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko uznaje stacje obsługi lub remontu środków transportu, składające się z nie mniej niż trzech stanowisk warsztatowych. Decyzja o ustaleniu warunków zabudowy przedmiotowego przedsięwzięcia dotyczyła stacji obsługi składającej się z dwóch stanowisk, a zatem takiego, które nie wymagają sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko. W tej sytuacji zgodzić się należy ze stanowiskiem skarżącego kasacyjnie, iż zbędne wydanie w tej kwestii postanowienia bez doręczenia go wszystkim uczestnikom nie narusza art. 10 k.p.a. i w żaden sposób nie ma wpływu na legalność decyzji organu pierwszej czy drugiej instancji. Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, że strona skarżąca będąca stroną postępowania głównego ma także przymiot strony w postępowaniach incydentalnych, to jednak, w sytuacji braku obowiązku sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko, niedoręczenie jej postanowienia o braku potrzeby sporządzenia raportu nie narusza art. 10 k.p.a. Ochrona interesów osób trzecich przed zagrożeniem jakie niesie zamierzenie inwestycyjne powinna zostać określona w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Podstawą wzruszenia decyzji obu instancji było zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie naruszenie art. 28 k.p.a. oraz art. 106 § 2 i 5 k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny naruszenia tych przepisów przez organy obu instancji nie stwierdza, bowiem strony brały czynny udział w całym postępowaniu administracyjnym. Powyższe stanowiło podstawę uchylenia zaskarżonego wyroku. Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny winien ocenić legalność zaskarżonej decyzji uwzględniając okoliczności wynikające z art. 51 ust. 1 i 2 ustawy – Prawo ochrony środowiska, z którego wynikało, że obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wymagały tylko przedsięwzięcia znacząco oddziaływujące na środowisko. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na mocy art. 185 § 1 p.p.s.a., uchylił zaskarżony wyrok i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie. Z uwagi na szczególne okoliczności sprawy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a., odstąpił od zasądzenia kosztów postępowania.