I SA/Kr 1467/06

SENTENCJA Sygn. akt I SA/Kr 1467/06 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 3 grudnia 2009r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Maja Chodacka (spr.), Sędziowie: WSA Stanisław Grzeszek, WSA Urszula Zięba, Protokolant: Daniel Marzec, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2009r., sprawy ze skargi T.S. przy uczestnictwie D. S. i M.S., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia 30 maja 2006 r. nr [...], w przedmiocie podatku od nieruchomości na rok 2006, I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana do czasu uprawomocnienia się wyroku, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego koszty postępowania w kwocie 100, 00 zł (sto złotych 00/100). UZASADNIENIE Nakazem płatniczym z dnia 30 marca 2006r. ustalono D. S. i M S. łączne zobowiązanie pieniężne na rok 2006 w kwocie 74,00 zł. Od decyzji tej odwołanie złożyli D. i T. S. oraz M. S.. Odwołanie zostało podpisane przez T. S.. W odwołaniu zakwestionowano wymiar podatku w części dotyczącej ustalenia podatku od gruntów o pow. 529 m. kw., które to w całości opodatkowane zostały podatkiem od nieruchomości według stawki jak od gruntów pozostałych. Podniesiono, iż grunty te powinno zaliczyć się do łąk trwałych klasy V od których od 2003r. nie płaci się podatku, a co za tym idzie opodatkowana winna być tylko część działki pod budynkiem o powierzchni 94 m. kw. Po rozpoznaniu zarzutów odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 30 maja 2006r. Nr[...], doręczoną D. i T. S. oraz M. S., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, iż przedmiot opodatkowania ustalono w oparciu o aktualną ewidencję gruntów i budynków posiłkując się, w zakresie ustalenia powierzchni użytkowej i charakteru budynku, sporządzoną przez stronę w dniu 13 stycznia 2005r. informacją w sprawie podatku od nieruchomości. Zastosowano właściwe stawki zgodne z Uchwałą Rady Gminy P. w sprawie ustalenia stawek podatku od nieruchomości, jak również przepisami podatkowymi dla tej kategorii nieruchomości. Stawka dla gruntów pozostałych, do których trafnie zdaniem Kolegium organ pierwszoinstancyjny zakwalifikował sporny grunt, wynosi 0,12 zł za 1 m. kw. powierzchni. Zgodnie z treścią art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (obowiązujący na dzień powstania obowiązku podatkowego Dz. U z 2002r. Nr 9, poz. 84 ze zm.), opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Z kolei art. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984r. o podatku rolnym (Dz. U. z 1993 r. Nr 94, poz. 431 ze zm.) stanowi, iż opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Przepisy te stanowią, iż przy wymiarze podatku od nieruchomości, czy też podatku rolnego nie jest istotne faktyczne przeznaczenie i użytkowanie posiadanych gruntów tylko ich klasyfikacja w obowiązującej ewidencji gruntów. Również w myśl art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.) podstawę wymiaru podatków i świadczeń stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, co daje tej ewidencji w tym zakresie bezwzględne pierwszeństwo przed innymi dokumentami (np. mapami geodezyjnymi) przy ustalaniu podstawy opodatkowania podatkami majątkowymi. Dlatego, zdaniem Kolegium, organ podatkowy pierwszej instancji prawidłowo przyjął za podstawę opodatkowania grunt obszaru 529 m. kw. stanowiący tereny mieszkaniowe. Nadto organ podkreślił, iż ze znajdujących się w aktach sprawy dokumentów urzędowych jednoznacznie wynika, że w dniu 8 września 2003r. zostały dokonane zmiany w ewidencji gruntów i budynków dla jednostki rejestrowej gruntów nr 1898 jednostka ewidencyjna P., obręb P. (505).W wyniku powyższej zmiany działka nr 6606/3 obszaru 0,0529 ha zmieniła oznaczenie klasy gruntów z B/RV na B. Tym samym organ pierwszej instancji, trafnie zastosował przepisy prawa podatkowego, a także § 68 ust. 3 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454), z którego wynika, że tereny mieszkaniowe oznaczone symbolem - B zalicza się do gruntów zabudowanych i zurbanizowanych. Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego skargę wniósł T. S. zarzucając, podobnie jak w złożonym odwołaniu, iż nieprawidłowo dokonano wymiaru podatku w części dotyczącej ustalenia podatku od działki nr 6606/3 o pow. 529 m. kw., która w całości opodatkowana została podatkiem od nieruchomości. W skardze wskazano, iż grunty te zalicza się do łąk trwałych klasy V, od których od 2003r. nie płaci się podatku (ulga górska), a co za tym idzie opodatkowana winna być tylko część działki pod budynkiem obszaru 94 m. kw. W związku z powyższym podatek od posiadanych gruntów powinien być obniżony do kwoty 11,28 zł. Ponadto Skarżący wskazał, iż zmiana klasyfikacji spornego gruntu z B/RV na B została dokonana bezprawnie, w celu naliczenia większego podatku. Podobne stanowisko potwierdzono w składanych przez T. S. pismach procesowych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało dotychczasowe stanowisko i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z innych względów aniżeli wskazane w motywach wniesionego środka zaskarżenia. Na wstępie zaznaczyć należy, że stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej m.in. poprzez badanie legalności, czyli zgodności z prawem wydawanych aktów w tym decyzji (postanowień) administracyjnych. Z treści art. 145 § 1 ustawy wynika, że sąd uchyla zaskarżoną decyzję (postanowienie), gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, gdy naruszenie prawa daje podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz gdy sąd stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Sąd zatem, w zakresie swej właściwości ocenia zaskarżony akt z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Nadto należy zwrócić uwagę, iż na podstawie art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Cytowany przepis daje podstawę do uwzględnienia skargi także wtedy, gdy strona nie podniosła w trakcie toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego zarzutów będących podstawą wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego indywidualnego aktu administracyjnego. Jak trafnie wskazał organ, przywołując stosowne przepisy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, zarówno przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, jak i ustawy o podatku rolnym wskazują, iż podstawę opodatkowania stanowią dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Przepisy te korespondują z także przywołanym przez organ art. 21 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, który stanowi, że podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Szczegółowe zasady prowadzenia ewidencji i czynionych w niej zapisów reguluje przywołane wyżej rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków. W świetle art. 21 prawa geodezyjnego i kartograficznego organy podatkowe ustalające wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów. (vide: wyrok NSA z 29 czerwca 2006r. sygn.akt: II FSK 1507/05 niepubl.) Ewidencja gruntów i budynków stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej. (vide: wyrok WSA w Warszawie z dnia 04 grudnia 2007r. sygn.akt: III SA/Wa 1219/07 LEX nr 366823). Ustawodawca podatkowy nie definiuje pojęcia dokumentu . Z treści przepisu art. 194 § i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) można wyprowadzić wniosek, że dokumentem urzędowym jest dokument spełniający łącznie następujące przesłanki: został sporządzony w formie określonej przepisami prawa oraz sporządziły go powołane do tego organy władzy publicznej lub inne jednostki, jeżeli na podstawie odrębnych przepisów uprawnione są do ich wydawania. W odniesieniu do "innych jednostek" przyznanie wystawianym przez nie dokumentom mocy dowodowej dokumentów urzędowych uwarunkowane jest istnieniem normatywnego uprawnienia do ich wydawania. Dokument urzędowy musi być sporządzony w zakresie działania organu, od którego pochodzi. Zatem jeżeli dokument obejmuje okoliczności wykraczające w sposób oczywisty poza zakres działania danego organu, nie może być traktowany jako dokument urzędowy. Dokumentami urzędowymi w rozumieniu komentowanego przepisu są ewidencje gruntów i budynków. Zatem dokonując oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, należy stwierdzić, że organy podatkowe zarówno I i II instancji wadliwie przyjęły, iż zawiadomienie "o dokonaniu zmiany danych ewidencji gruntów i budynków w dniu 8 września 2003r.", znajdujące się w aktach podatkowych (k. 2) można uznać za dokument urzędowy będący wypisem z ewidencji gruntów. Dokument ten nie ma przymiotu dokumentu urzędowego. Stanowi on wydruk komputerowy z dnia 24 marca 2004r. i nie zawiera żadnych dodatkowych oznaczeń pozwalających na ustalenie kto sporządził ten dokument i czy faktycznie został sporządzony przez organ władzy publicznej. Tym samym należy stwierdzić, że zaskarżone decyzje wydano w oparciu o ,,dokument", który w rzeczywistości nie jest dokumentem urzędowym i nie mógł stanowić podstawy wymiaru podatku w przedmiotowej sprawie. Nadto Sąd dostrzegł inne nieprawidłowości w prowadzonym postępowaniu. W aktach sprawy brak dowodu doręczenia nakazu płatniczego z dnia 30 marca 2006r., co oznacza, że organ drugiej instancji nie badał terminowości wniesionego odwołania. Nakaz płatniczy został wydany na D. S. i M. S. (te Panie figurują w zakwestionowanym przez Sąd dokumencie, jako współwłaścicielki nieruchomości po ½ udziału). Tymczasem organ drugiej instancji, bez wyjaśnienia przyczyn takiego działania, decyzję doręczył już trzem stronom postępowania. Decyzję doręczono także T.S., który podpisał odwołanie. Sąd, wobec takiego działania organu odwoławczego przyjął za prawidłową skargę wniesioną właśnie przez T. S. i uznał, że D. S. i M. S. są uczestniczkami postępowania. W związku z tym organy powinny zbadać terminowość wniesionego odwołania, a także jednoznacznie ustalić na jakich podmiotach ciąży obowiązek podatkowy w niniejszym postępowaniu. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy podatkowe powinny także wziąć pod uwagę dokument urzędowy, jakim jest prawidłowo sporządzony i aktualny wypis z ewidencji gruntów i budynków sporządzony przez właściwy organ administracji publicznej i w oparciu o prawidłowy dokument ustalić wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego za rok 2006r. Z tych względów, Sąd uznał, iż zaskarżone decyzje wydane zostały z naruszeniem art. 194 w związku z art. 122 ustawy Ordynacja podatkowa, co powoduje konieczność ich uchylenia na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O kosztach sądowych orzeczono w oparciu o art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Na tej podstawie zasądzono zwrot kosztów obejmujący wpis od skargi.