II GZ 900/17

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Dariusz Dudra po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia T. C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 października 2017 r., sygn. akt VI SA/Wa 2495/14 w zakresie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi T.C. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2014 r. Nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 4 października 2017 r., sygn. akt VI SA/Wa 2495/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: Sąd I instancji lub WSA) pozostawił bez rozpoznania wniosek T. C. (dalej: skarżący) o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym ustanowienie adwokata i zwolnienie od kosztów sądowych, w sprawie z jego skargi na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2014 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia. Przedstawiając stan sprawy Sąd I instancji wskazał, że pismem z [...] lipca 2017r. skarżący wniósł o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym ustanowienie adwokata i zwolnienie od kosztów sądowych, nie zachowując wymogu złożenia go na urzędowym formularzu. Zarządzeniem z [...] lipca 2017 r. przesłano skarżącemu urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy wraz z informacją, że wypełniony formularz należy złożyć do Sądu w terminie 7 dni od otrzymania, pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Pismo doręczono skarżącemu w dniu [...] sierpnia 2017 r. W zakreślonym terminie skarżący przesłał do Sądu jedynie pismo przewodnie w którym wskazał, że w złączeniu przedkłada ww. formularz, jednakże formularz ten nie został załączony do pisma (co potwierdza adnotacja pracownika przyjmującego korespondencję). Sąd I instancji pozostawiając wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, w konsekwencji wniesienia przez skarżącego sprzeciwu od zarządzenia referendarza sądowego z dnia [...] sierpnia 2017 r. stwierdził, że skarżący nie złożył w zakreślonym terminie urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy pomimo wezwania do uzupełnienia braków formalnych. T. C. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie, domagając się jego zmiany poprzez przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata w sprawie prowadzonej przed WSA z jego skargi, ponownego rozpatrzenia wniosku oraz zwolnienia z kosztów sądowych i administracyjnych od niniejszego zażalenia. Ewentualnie strona wnosząca zażalenie wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu zażalenia skarżący podtrzymał wszelkie wyjaśniania i wnioski złożone w toku prowadzonego dotychczas postępowania administracyjnego. Stwierdził, iż w oparciu o zgromadzoną dokumentację i dowody znajdujące się w aktach sprawy, dotychczasowe nieuwzględnienie złożonego przez niego wniosku, stanowiło jedynie przeoczenie Sądu I instancji. Strona wnosząca zażalenie podniosła, że z uwagi na stan prawny, majątkowy oraz dobro skarżącego, Sąd przychylnie potraktuje złożony przez niego wniosek w przedstawionym zakresie, w konsekwencji czego będzie mógł on dochodzić swoich słusznych praw. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie podlega oddaleniu. Zgodnie z treścią art. 252 § 2 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu, którego wzór określa rozporządzenie. Niezachowanie wymogu złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu jest brakiem formalnym, o jakim mowa w art. 49 § 1 w zw. z art. 257 p.p.s.a., który podlega usunięciu przez wezwanie stron do złożenia wniosku na urzędowym formularzu, bez względu na to, czy wniosek złożyła osoba fizyczna, osoba prawna czy jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej. W razie nieusunięcia przez stronę tego braku wniosek o przyznanie prawa pomocy, stosownie do treści art. 257 p.p.s.a, pozostawia się bez rozpoznania. Z akt sprawy wynika (k. 194 i 195 akt sądowych), że T. C. wezwany przez Sąd pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania wnioskodawca nie wykonał zarządzenia Sądu. Wezwanie wraz z obowiązującym formularzem PPF zostało doręczone wnioskodawcy w dniu [...] sierpnia 2017 r. (zpo - k. 196 akt sądowych). Siedmiodniowy termin upłynął zaś bezskutecznie. Wprawdzie skarżący w zakreślonym terminie złożył pismo przewodnie informujące o uzupełnieniu braków formalnych, wymieniające w swej treści załącznik w postaci formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy, jednakże tego formularza nie załączył, co wynika z adnotacji pracownika odbierającego korespondencję (k. 197 akt sądowych). W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, że Sąd I instancji zasadnie przyjął, że skoro skarżący mimo wezwania - nie uzupełnił braków formalnych swojego wniosku o przyznanie prawa pomocy, to należało pozostawić jego wniosek bez rozpoznania. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.