I OZ 1020/19

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska po rozpoznaniu w dniu 25 października 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia W. L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 sierpnia 2019 r., sygn. akt II SAB/Wa 296/19 o odrzuceniu skargi W. L> o wznowienie postępowania sądowego zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 maja 2018 r., sygn. akt II SAB/Wa 239/18 w przedmiocie wykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 lipca 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 2178/16 postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 14 sierpnia 2019 r. odrzucił skargę W. L. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 maja 2018 r., sygn. akt II SAB/Wa 239/18. W uzasadnieniu tego orzeczenia Sąd I instancji wskazał, że zarządzeniem z dnia 19 czerwca 2019 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez wskazanie podstawy prawnej skargi o wznowienie postępowania i jej uzasadnienia oraz wskazanie okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi o wznowienie postępowania. Następnie, zarządzeniem z dnia 9 lipca 2019 r. wezwano skarżącego do nadesłania odpisu skargi o wznowienie postępowania celem doręczenia stronie przeciwnej – w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia. Powyższe zarządzenia zostały wykonane poprzez przesłanie skarżącemu wezwania z dnia 9 lipca 2019 r. wraz z pouczeniem, iż nieuzupełnienie braków formalnych skargi, w terminie siedmiu dni od dnia otrzymania wezwania, spowoduje odrzucenie skargi. Korespondencja obejmująca wezwanie z dnia z dnia 9 lipca 2019 r. została doręczona skarżącemu w dniu 31 lipca 2019 r. W dniu 7 sierpnia 2019 r. do Sądu wpłynęło pismo skarżącego opatrzone datą "20 marca 2019 r.", w którym wskazał, iż stanowi ono odpowiedź na wezwanie z dnia 9 lipca 2019 r. Do pisma tego skarżący nie załączył żądanego odpisu skargi o wznowienie postępowania dla strony przeciwnej. Uznając zatem, że skarżący – wezwany do nadesłania odpisu skargi o wznowienie postępowania – nie uzupełnił w zakreślonym terminie wskazanego braku formalnego, WSA w Warszawie odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 w zw. z art. 276 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; zwane dalej: "P.p.s.a."). W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący zarzucił Sądowi I instancji, że w punkcie 2 wezwania z 9 lipca 2019 r. nie podano wyraźnie sygnatury postępowania procesowego na okoliczność złożenia odpisu skargi o wznowienie postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. W niniejszej sprawie skarga została odrzucona na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Przepis ten stanowi, że sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Z kolei z treści art. 57 § 1 P.p.s.a. wynika, że skarga winna odpowiadać wszelkim wymaganiom, jakie muszą spełniać pisma w postępowaniu sądowym. Art. 47 § 1 P.p.s.a. przewiduje zaś, że do pisma należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych. Zgodnie z treścią art. 49 § 1 P.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienia lub poprawienia w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Jak już wyżej wskazano, w przypadku stwierdzenia braków formalnych skargi ustawodawca w art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. przewidział rygor odrzucenia skargi. Wniesiona przez skarżącego skarga o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem WSA w Warszawie z dnia 16 maja 2018 r., sygn. akt II SAB/Wa 239/18 obarczona była brakiem formalnym m.in. w postaci niezałączenia odpisu skargi dla organu, stąd zasadnie Sąd I instancji wystosował wezwanie w tym zakresie. Do uwzględnienia zażalenia doprowadził jednak zarzut nieprecyzyjnego wezwania do uzupełnienia tego braku, aczkolwiek nie z przyczyn wskazanych przez skarżącego. Wezwanie w tym zakresie (k. 7) zostało wystosowane w oparciu o zarządzenie z dnia 9 lipca 2019 r. i dotyczyło: "1. usunięcia w terminie 7 dni od dnia doręczenia niniejszego wezwania braków formalnych skargi z dnia 20 marca 2019 r. o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie II SAB/Wa 239/18 poprzez: a. wskazanie, jaka jest podstawa prawna złożonej skargi o wznowienie i jej uzasadnienie oraz wskazanie okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi. 2. nadesłania odpisu skargi z dnia 20 marca 2019 r.". W wezwaniu określono ponadto, że "nieusunięcie braków formalnych skargi w terminie spowoduje odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm.)". W wezwaniu tym w istocie nie zakreślono więc terminu do "nadesłania odpisu skargi z dnia 20 marca 2019 r." oraz nie poinformowano o skutkach jego uchybienia. Termin 7 dni wskazany w pkt 1 wezwania odnosił się do braków wskazanych w pkt 1a, także rygor określony w dalszej części wezwania dotyczył "nieusunięcia braków formalnych skargi", zaś tego rodzaju braki w ww. wezwaniu określono wyłącznie w pkt 1a. Uchybienie wymogom w zakresie prawidłowego (zgodnego z przepisem art. 49 § 1 P.p.s.a.) wezwania strony do uzupełnienia braków formalnych w postaci odpisu skargi w zakresie wskazania terminu do usunięcia braków oraz pouczenia o skutkach prawnych ich nieusunięcia w tym terminie sprawia, że termin do wykonania czynności przez stronę nie rozpoczął biegu. Przy wskazanych uchybieniach w zastosowaniu w sprawie art. 49 § 1 P.p.s.a. nie można więc było przyjąć, że istniały podstawy do odrzucenia z tego powodu złożonej skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.