I FZ 440/10

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jan Zając po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia R. D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 16 czerwca 2010 r., o sygn. akt I SA/Bk 146/10 w przedmiocie odrzucenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi w sprawie ze skargi R.D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia 11 grudnia 2009 r., Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2005 r. postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z 16 czerwca 2010 r., sygn. akt I SA/Bk 146/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku odrzucił wniosek R.D. o przywrócenie terminu do złożenia skargi. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że decyzją z dnia 11 grudnia 2009 r. Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji w przedmiocie rozliczenia R. D. podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2005 r., w sposób odmienny aniżeli został zadeklarowany. Przedmiotowa decyzja, w wyniku nie podjęcia jej przez adresata w terminie, została złożona do akt ze skutkiem doręczenia na dzień 28 grudnia 2009 r. Na powyższą decyzję Skarżący w dniu 16 marca 2010 r. (data nadania przesyłki w placówce pocztowej) wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu od wniesienia skargi. Swój wniosek umotywował tym, że o wydaniu zaskarżonej decyzji dowiedział się dopiero po 20 stycznia 2010 r. Dlatego też pismem z dnia 29 stycznia 2010 r. wystąpił do Dyrektora Izby Skarbowej o nadesłanie powyższej decyzji, którą otrzymał w dniu 12 lutego 2010 r. Jednocześnie skarżący podkreślił, że nie ponosi winy w uchybieniu terminu do złożenia skargi, albowiem nie posiada wiedzy, dlaczego sporna decyzja nie została mu prawidłowo doręczona w grudniu 2009 r. Wskazał, że w grudniu 2009 r. otrzymał od Dyrektora Izby Skarbowej w B. dwie decyzje w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2005 r. oraz podatku od towarów i usług za 2004 r., na które złożył skargi do WSA w Białymstoku. Z nieznanych mu przyczyn nie otrzymał jednak decyzji dotyczącej podatku od towarów i usług za 2005 r., co uniemożliwiło mu również złożenie skargi do sądu. W tym stanie faktycznym Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia podlega odrzuceniu jako spóźniony. Sąd I instancji wskazał na treść art. 86 § 1, art. 87 oraz art. 88 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.),dalej: p.p.s.a. i uznał, że mimo iż skarżący uprawdopodobnił brak winy w uchybieniu terminu, to wniosek o przywrócenie terminu został wniesiony z uchybieniem siedmiodniowego terminu do jego wniesienia. Sąd zauważył, że jak wynika z akt sprawy skarżący dowiedział się o wydaniu spornej decyzji 25 stycznia 2010 r., a kserokopię tejże decyzji otrzymał od organu w dniu 12 lutego 2010 r. W ocenie Sądu przyjąć należało zatem, że przyczyna uchybienia terminu do wniesienia skargi ustała w dniu 12 lutego 2010 r., skoro w tej dacie skarżący dysponował treścią spornej decyzji. Tymczasem wniosek o przywrócenie terminu wraz ze skargą podatnik wywiódł dopiero 16 marca 2010 r., a zatem po upływie siedmiodniowego terminu na złożenie wniosku o przywrócenie terminu, jak również po upływie 30-dniowego terminu przewidzianego dla złożenia skargi. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi na podstawie art. 88 p.p.s.a. Skarżący złożył zażalenie na powyższe postanowienie, w którym przyznał okoliczności faktyczne, ustalone przez Sąd I instancji i podtrzymał argumentację zawartą we wniosku o przywrócenie terminu. Jednocześnie wskazał, że gdyby nie był wprowadzony w błąd przez Izbę Skarbową, to na pewno termin zostałby dotrzymany. Podatnik argumentował, że nie miał wiedzy, dlaczego nie doręczono mu spornej decyzji w grudniu 2009 r. tak, jak pozostałych dwóch decyzji i dopiero 12 marca 2010 r. w rozmowie z pracownikiem organu dowiedział się, że nie otrzyma oryginału i może posłużyć się kserokopią. Po uzyskaniu informacji pismem z 16 marca 2010 r. wniósł skargę wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu, gdyż w ocenie wnioskodawcy wówczas faktycznie ustała przyczyna uchybienia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy podkreślić, że kwestionowana decyzja w przedmiocie podatku od towarów i usług za 2005 r. została skarżącemu doręczona w jeden ze sposobów przewidzianych w ustawie z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.), tj. w trybie doręczenia zastępczego uregulowanego w art. 150 tej ustawy (przesyłka zawierająca decyzję – k. 4 akt administracyjnych). Nie są wiadome przyczyny, dla których przedmiotowa decyzja nie została doręczona skarżącemu w trybie zwykłym, jak miało to miejsce w przypadku pozostałych decyzji, od których skarżący wniósł skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Niemniej jednak nie budzi wątpliwości, że organy podatkowe w sposób prawidłowy, stosownie do powołanego wyżej art. 150 Ordynacji podatkowej, przyjęły, że nie odebrana we właściwym terminie z placówki pocztowej przesyłka została doręczona skarżącemu z upływem ostatniego dnia tego terminu. W następstwie powyższego skarżący nie mógł mieć świadomości, że przedmiotowa decyzja została wydana oraz doręczona mu w trybie zastępczym, przewidzianym przez przepisy prawa. Brak wiedzy o wydaniu spornej decyzji, jak również jej doręczeniu stanowił zatem przeszkodę, dla której podatnik nie wywiódł skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we właściwym terminie. Kwestią podlegającą zbadaniu było więc ustalenie, w którym momencie ustała przeszkoda uniemożliwiająca wniesienie skargi i czy w związku z ustaniem owej przeszkody skarżący dochował 7-dniowego terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu, przewidzianego w art. 87 § 1 p.p.s.a. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, skoro przyczyną uchybienia terminu do wniesienia skargi był brak wiedzy o wydaniu i doręczeniu spornej decyzji podatkowej, to za moment ustania owej przyczyny uchybienia przyjąć należało dzień, w którym podatnik powziął informację o wydaniu oraz doręczeniu aktu. Jak wynika zaś z twierdzeń samego skarżącego miało to miejsce 25 stycznia 2010 r. podczas rozmowy telefonicznej z pracownikiem Izby Skarbowej. Sam skarżący przyznaje, że w tym dniu dowiedział się o istnieniu decyzji, a zatem przeszkoda w postaci braku wiedzy o wydaniu aktu, od którego służy skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, ustała właśnie w tym dniu. W konsekwencji 7-dniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi winien być liczony począwszy od 25 stycznia 2010 r. W tym terminie skarżący, dochowując należytej staranności w dbaniu o własne sprawy, mając świadomość tego, że postępowanie sądowoadministracyjne jest ograniczone terminami, winien był podjąć stosowne kroki celem zapoznania się z treścią decyzji i ewentualnego wniesienia środka zaskarżenia wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności. Tymczasem jak niezbicie wynika z akt sprawy wniosek o przywrócenie terminu oraz skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku zostały wniesione dopiero w marcu 2010 r. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny postąpił w sposób prawidłowy uznając wniosek za spóźniony, co skutkowało jego odrzuceniem stosownie do art. 88 p.p.s.a. Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.