I ACa 1230/22

<p>Sygn. akt I ACa 1230/22</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 19 maja 2025 r.</p> <p>Sąd Apelacyjny w Krakowie – I Wydział Cywilny</p> <p>w składzie:</p> <p>Przewodniczący: SSA Grzegorz Krężołek</p> <p>Protokolant: Katarzyna Kluz</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2025 r. w Krakowie na rozprawie</p> <p>sprawy z powództwa <span class="anon-block">J. S.</span> i <span class="anon-block">R. S. (1)</span> </p> <p>przeciwko <span class="anon-block"> Bankowi (...) S.A.</span> z siedzibą w <span class="anon-block">G.</span> </p> <p>o ustalenie i zapłatę</p> <p>na skutek apelacji strony pozwanej</p> <p>od wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie</p> <p>z dnia 26 maja 2022 r. sygn. akt I C 2641/20</p> <p>1.  <strong> <!-- -->zmienia zaskarżony wyrok w punktach II i III jego sentencji, w ten sposób, że: </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->a) punktowi II nadaje treść: </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->„ II zasądza od strony pozwanej <span class="anon-block"> Banku (...) S.A.</span> z siedzibą w <span class="anon-block">G.</span> na rzecz powodów <span class="anon-block">J. S.</span> i <span class="anon-block">R. S. (1)</span> łącznie kwotę </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->98 323,73 zł (dziewięćdziesiąt osiem tysięcy trzysta dwadzieścia trzy złote siedemdziesiąt trzy grosze), a w pozostałym zakresie roszczenie pieniężne powodów oddala”; </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->b) uchyla dotychczasowy punkt III. wyroku, a dotychczasowemu punktowi IV. nadaje oznaczenie jako III.; </strong> </p> <p>2.  <strong> <!-- -->oddala apelację w pozostałym zakresie; </strong> </p> <p>3.  <strong> <!-- -->zasądza od strony pozwanej <span class="anon-block"> Banku (...) S.A.</span> z siedzibą w <span class="anon-block">G.</span> na rzecz powodów <span class="anon-block">J. S.</span> i <span class="anon-block">R. S. (1)</span> łącznie kwotę 4050 zł (cztery tysiące pięćdziesiąt złotych) z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasądzono do dnia zapłaty, tytułem kosztów postępowania apelacyjnego. </strong> </p> <p>Sygn. akt : I ACa 1230/22</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Na wstępie należy wskazać , iż zgodnie z treścią <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 327(1);art. 327(1) § 2)">art. 327^{<!-- -->1}§ 2 kpc</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 391;art. 391 § 1)">art. 391 §1kpc</a>., pisemne motywy rozstrzygnięcia mają zachowywać zwięzłość.</p> <p>Odwołując się do tej reguły, Sąd Apelacyjny uzasadniając wydany wyrok, przedstawi tylko kluczowe elementy faktyczne oraz dotyczące oceny prawnej roszczeń powodów : niepieniężnego o ustalenie oraz pieniężnego o zwrot części dotąd spełnionych świadczeń, poddanych pod osąd Sądów obu instancji, które zdecydowały o jej treści.</p> <p>Uwzględniając w całości , zgłoszone przez powodów <span class="anon-block">J. S.</span> i <span class="anon-block">R. S. (1)</span> , w pozwie przeciwko <span class="anon-block"> Bankowi (...) S.A.</span> z siedzibą w <span class="anon-block">G.</span> roszczenia : o ustalenie nieważności umowy kredytu Budowlano - Hipotecznego , denominowanego w walucie franka szwajcarskiego nr <span class="anon-block"> (...)- (...)</span> zawartej w dniu 7 listopada 2005r pomiędzy nimi a poprzednikiem prawnym strony pozwanej , <span class="anon-block"> Bankiem (...) S.A.</span> z siedzibą w <span class="anon-block">K.</span> , wobec niedozwolonego charakteru części jej postanowień a w szczególności ust.2 i 4 stanowiącego jej integralną część Załącznika nr<span class="anon-block">(...)</span> , oraz zasądzenie od strony przeciwnej na ich rzecz kwot 105 653, 77 zł oraz 15 893,55 franka szwajcarskiego, w odniesieniu do obu kwot z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 31 października 2020r do dnia zapłaty , jako spełnionych na rzecz kredytodawcy nienależnie, oraz obciążenia przeciwnika procesowego kosztami sporu,</p> <p>w warunkach , gdy strona przeciwna domagała się oddalenia powództwa w całości , wobec braku niedozwolonego charakteru kwestionowanych postanowień umownych i postulując przyznanie na swoją rzecz kosztów postępowania ,</p> <p>Sąd Okregowy w Krakowie , wyrokiem z dnia 26 maja 2022r :</p> <p>- ustalił , że umowa kredytu z 7 listopada 2005 r. nr <span class="anon-block"> (...)- (...)</span> , zawarta pomiędzy powódką <span class="anon-block">J. S.</span> i <span class="anon-block">R. S. (1)</span> , a stroną pozwaną <span class="anon-block"> Bankiem (...) S.A.</span> w <span class="anon-block">G.</span> jest nieważna[ pkt I];</p> <p>-zasądził od strony pozwanej na rzecz powodów 105 653,77 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od tej kwoty od dnia 31 października 2020 r. do dnia zapłaty[ pkt II ] ;</p> <p>-zasądził od strony pozwanej na rzecz powodów 15 893,55 CHF z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od tej kwoty od dnia 31 października 2020 r. do dnia zapłaty [ pkt III] oraz</p> <p>- orzekł , że co do zasady, koszty procesu ponosi w całości strona pozwana, a ich szczegółowe rozliczenie pozostawił referendarzowi sądowemu.[ pkt IV sentencji wyroku ]</p> <p>Za niesporne pomiędzy stronami Sąd I instancji uznał następujące okoliczności :</p> <p>W dniu 25 października 2005 r. powodowie złożyli do poprzednika prawnego strony pozwanej <span class="anon-block"> Banku (...) S.A.</span> z siedzibą w <span class="anon-block">K.</span> wniosek o udzielenie kredytu w walucie franka szwajcarskiego , którego kapitał będzie równowarty kwocie 130 000 zł.</p> <p>Wniosek stanowił wzorzec formularza , którym posługiwał się bank. Powodowie mieli możliwość wyboru waluty kredytu oraz tej, w której będą spłacać zobowiązanie kredytowe.</p> <p>Umowa kredytu nr. <span class="anon-block"> (...)- (...)</span> została podpisana w dniu 7 listopada 2005r.</p> <p>Kapitał został wypłacony kredytobiorcom w pięciu transzach, na ich odrębne wnioski z 7 listopada 2005r , 27 lutego 2006r , 30 maja 2006r , 30 sierpnia 2006r i 27 lutego 2007r.</p> <p>Kolejnymi czterema aneksami do niej , podpisanymi 3 listopada 2006r., 29 listopada 2006r. , 12 listopada 2007r. , 20 czerwca 2008r., 17 grudnia 2018r. i 16 grudnia 2019r., dokonano częściowej zmiany jej postanowień , co do terminu obowiązywania umowy , dookreślenia celu kredytu i sposobu zabezpieczenia spłaty zobowiązania kredytowego przez powodów , a także dokonywano rozliczeń , realizowanych przez małżonków <span class="anon-block">S.</span> , częściowych spłat.</p> <p>Kursy franka szwajcarskiego do złotówki , w okresie po wypłacie powodom kapitału , stosowane przez stronę pozwaną , nie różniły się w stosunku do kursu średniego NBP o więcej niż 10 % , a średnio różnica ta wynosiła 2, 99 %.</p> <p>W dniu 13 maja 2022r powódka złożyła oświadczenie , iż została pouczona o skutkach ewentualnego uznania umowy za nieważną .</p> <p>W zakresie okoliczności spornych , Sąd Okręgowy ustalił , że :</p> <p>umowa kredytu została podpisana w siedzibie banku. Przed nim kredytobiorcy zapoznali się z jej treścią oraz związanymi z nią dodatkowymi dokumentami. Zdecydowali się na zawarcie umowy kredytu denominowanego w walucie szwajcarskiej ponieważ był tańszy niż kredyt złotówkowy.</p> <p>W lokalu mieszkalnym , który małżonkowie <span class="anon-block">S.</span> kupili za środki z kredytu, powód miał zarejestrowaną swoją działalność taksówkarską. Musiał bowiem określić miejsce jej prowadzenia.</p> <p> <span class="anon-block">R. S. (1)</span> zdawał sobie sprawę z konsekwencji rozliczeniowych potencjalnego uznania ia umowy zawartej przez strony za nieważną.</p> <p>O możliwości przewalutowania kredytu , co mogłoby wypłynąć na obniżenie wysokości obciążających powodów rat , kredytobiorcy dowiedzieli się ze środków masowego przekazu.</p> <p>Ocenę prawną roszczeń powodów , które uznał za zasadne, Sąd I instancji oparł na stwierdzeniach i wnioskach , które zważywszy na obowiązek zachowania zwięzłości motywów , można podsumować w następujący sposób :</p> <p>a/ powodowie mają interes prawny – w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 189)">art. 189 kpc</a> - w żądanym ustaleniu nieważności umowy , którą podpisali , gdyż tylko uwzględnienie sformułowanego przez nich roszczenia niepieniężnego, usunie w sposób trwały stan niepewności do dalszych relacji pomiędzy stronami dla których była ona podstawą ,</p> <p>b/ obydwoje małżonkowie , w chwili zawierania umowy mieli, w relacji z bankiem , status konsumentów w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 22(1))">art. 22^{<!-- -->1} kc.</a> </p> <p>Oceny tej nie zmienia okoliczność , iż <span class="anon-block">R. S. (1)</span> wskazał lokal mieszkalny kupiony za pieniądze z kredytu, jako miejsce wykonywania działalności gospodarczej. Charakter tej działalności i rodzaj czynności jakie w jej ramach , jako taksówkarz, podejmuje, wyklucza uznanie , iż kredyt został przeznaczony na potrzeby prowadzenia przezeń tej działalności. Celem zaciągnięcia tego zobowiązania przez powodów było zaspokojenie ich potrzeb mieszkaniowych,</p> <p>c/ umowa zawarta w dniu 7 listopada 2005r. jest nieważna jako sprzeczna z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 58;art. 58 § 1)">art. 58 §1 kc</a> albowiem kwestionowane przez powodów postanowienia załącznika nr<span class="anon-block">(...)</span>do niej, nie spełniają wskazanych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19971400939" title="Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe - Dz. U. z 1997 r. Nr 140, poz. 939 (art. 69;art. 69 ust. 1)">art. 69 ust 1 ustawy Prawo bankowe</a> kryterium jasności sposobu określenia wysokości świadczenia , które ma na rzecz kredytobiorców spełnić bank , a ani zwrócić w formie rat.</p> <p>d/ umowa jest nieważna także dlatego , że postanowienia te mają charakter abuzywny w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 385(1);art. 385(1) § 1)">art. 385 ^{<!-- -->1} §1 kc.</a> gdyż , dotycząc świadczeń głównych stron, w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami , rażąco naruszając interesy małżonków <span class="anon-block">S.</span> jako konsumentów i słabszej – wobec przedsiębiorcy - strony stosunku zobowiązaniowego, kształtują ich treść.</p> <p>Potwierdzenie niedozwolonego charakteru tych postanowień prowadzi do nieważności całej umowy dla braku możliwości wypełnienia przez Sąd orzekający powstałej , w następstwie braku związania tymi postanowieniami powodów , luki , innymi postanowieniami wynikającymi z przepisów prawa powszechnie obowiązującego.,</p> <p>e/ skutkiem uznania umowy objętej sporem stron za nieważną jest nie tylko ocena żądania ustalającego jako uzasadnionego ale także stwierdzenie , że świadczenia pieniężne dotąd spełnione na rzecz banku przez powodów i dochodzone w postępowaniu, w ramach roszczenia o zapłatę , mogą być zakwalifikowane jako nienależne, a wobec tego jako podlegające zwrotowi na rzecz <span class="anon-block">J.</span> i <span class="anon-block">R. S. (1)</span> </p> <p>Podstawą rozstrzygnięcia o kosztach procesu był <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98)">art. 98 kpc</a> i zasada odpowiedzialności za wynik sprawy.</p> <p>Apelację od tego orzeczenia złożyła tylko strona pozwana , kwestionując je w całości.</p> <p>We wniosku środka odwoławczego domagała się wydania przez Sąd II instancji orzeczenia reformatoryjnego , którym żądania powodów zostaną oddalone w całości, a powodowie obciążeni na rzecz strony skarżącej kosztami procesu i postępowania apelacyjnego wraz z odsetkami.</p> <p>Środek odwoławczy został oparty na zarzutach :</p> <p>- naruszenia prawa procesowego , w sposób mający dla treści wyroku istotne znaczenie , a to:</p> <p>1/ <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 §1kpc</a> poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny zgromadzonych dowodów i zastąpienie jej oceną dowolną . Jego konsekwencją były wady ustaleń faktycznych , które z drobiazgową szczegółowością zostały wskazane na k. 384- 388 akt Można je zwięźle podsumować w następujący sposób :</p> <p>a/ pominięcie przez Sąd I instancji , że bank informował kredytobiorców o ryzyku walutowym w razie zawarcia umowy kredytu denominowanego w walucie szwajcarskiej [ strona skarżąca kwalifikowała kredyt jako walutowy ]. Wiedza o takim ryzyku po stronie <span class="anon-block">J.</span> i <span class="anon-block">R. S. (1)</span> wynikała w szczególności z treści załącznika nr <span class="anon-block">(...)</span> do umowy ,</p> <p>b/ nie uwzględnienie ,iż to powodowie we wniosku kredytowym do poprzednika prawnego strony pozwanej , określili termin wypłaty kredytu , a w dniu wypłaty , także bank, nie znał ceny kursu kupna waluty w której denominowany był kredyt. Zatem wykluczonym jest aby w następstwie korzystania z kursów sprzedaży CHF oferowanych przez bank , doszło do naruszenia interesów powodów , a tym bardziej aby naruszenie to miało charakter rażący.</p> <p>c/ Sąd I instancji całkowicie pominął to , iż poprzednik prawny, a następnie strona pozwana , stosowali kursy kupna i sprzedaży waluty szwajcarskiej wobec złotego , skorelowane ze średnimi kursami na rynku obrotu walutami a także , iż to powodowie składając kolejne wnioski o wypłatę części kapitału / po oznaczonym wówczas kursie przeliczenia / decydowali jakie zobowiązanie zwrotne - w zakresie ilościowym - na siebie przyjmują .</p> <p>W konsekwencji nie można było ocenić postanowień umowy stron dotyczących sposobu przeliczenia wysokości świadczeń wzajemnych , jako abuzywne.</p> <p>Zarzucana wada miała polegać także na nie objęciu oceną Sądu Okręgowego okoliczności , że w czasie trwania umowy powodowie akceptowali korzystanie przez bank z obowiązującej u niego Tabeli Kursów, a przed podpisaniem umowy mieli możliwość przenalizowania proponowanej im umowy także z punktu widzenia sposobu przeliczania na walutę obcą tak wypłaconego kapitału jak i ratalnych wpłat na poczet zobowiązania zwrotnego . Podpisując umowę na przyjętych warunkach, podjęli zatem świadomą decyzję zaciągnięcia zobowiązania kredytowego w tym kształcie,</p> <p>d/ Sąd nie uwzględnił także , iż kredytobiorcy byli , po myśli §9 ust. 8 i 9 umowy , uprawnieni do spłaty zobowiązania kredytowego bezpośrednio w walucie szwajcarskiej ,z której to możliwości zaczęli korzystać od 2015r , co w istocie eliminowałoby zagrożenie ryzykiem walutowym , które w sprawie eksponowali jako podstawę kwalifikacji postanowień składających się na mechanizm przeliczeniowy jako niedozwolonych,</p> <p>e/ nie wziął też pod uwagę , iż postanowienia spornej umowy mogły być z przyszłymi kredytobiorcami indywidualnie uzgadniane [ co do rodzaju umowy czy czasu kredytowania i wysokości rat ]. To , że powodowie na takie negocjacje nie zdecydowali się nie może obciążać , z rozważanego punktu widzenia, spełniania przesłanek abuzywności części postanowień , drugiej strony.</p> <p>2/ <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 §1 kpc</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 299)">art. 299 kpc</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 247)">247 kpc</a> jako następstwa niezasadnego obdarzenia wiarygodnością , złożonej w charakterze stronny , relacji <span class="anon-block">R. S. (1)</span> mimo ,iż jego depozycje w zakresie braku właściwych informacji ze strony banku / /poprzednika prawnego strony powodowej / są sprzeczne z treścią dokumentów zgromadzonych w aktach , potwierdzających właściwe wykonanie przez kredytodawcę tego obowiązku wobec powodów jako klientów,</p> <p>3/ <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 235(2);art. 235(2) § 1;art. 235(2) § 1 pkt. 2)">art.235^{<!-- -->2} §1 pkt 2</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 227)">art. 227 kpc</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 278;art. 278 § 1)">278 §1 kpc</a> , wobec nieuzasadnionego pominięcia przez Sąd wniosku strony skarżącej o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu bankowości i rachunkowości mimo , iż wnioski z tego opracowania, odpowiadające na zagadnienia z tezy dowodowej sformułowanej przez bank w odpowiedzi na pozew, były doniosłe dla oceny roszczeń powodów,</p> <p>4/ <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 235(2);art. 235(2) § 1;art. 235(2) § 1 pkt. 2)">art. 235^{<!-- -->2} §1 pkt 2 kpc</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 227)">art. 227 kpc</a> , poprzez nieuzasadnione pominiecie wnioskowanego przez stronę skarżącą dowodu z zeznań świadka <span class="anon-block">M. K.</span> mimo , iż jej wiadomości , dotycząc okoliczności towarzyszących zawarciu umowy kredytowej z powodami , były relewantne z punktu widzenia rozstrzygnięcia.,</p> <p>5/ <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 316;art. 316 § 1)">art. 316 §1 kpc</a> , jako konsekwencji nie oparcia zaskarżonego orzeczenia o stan rzeczy z daty zamknięcia rozprawy w tym na faktach potwierdzających , iż umowa kredytowa może nadal pomiędzy stronami obowiązywać ,</p> <p>- naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię lub nieprawidłowe zastosowanie:</p> <p>I. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 189)">art. 189 kpc</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 58;art. 58 § 1;art. 58 § 2)">art. 58 §1 i 2 kc</a> i uznanie ,iż powodowie mają interes prawny w żądaniu ustalenia nieważności umowy kredytowej mimo , że tak nie jest albowiem przysługuje im dalej idące roszczenie o zapłatę; Zaskarżony wyrok w żaden sposób nie prowadzi do ostatecznego usunięcia niepewności prawnej w odniesieniu do relacji stron wynikających z umowy,</p> <p>II. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 65;art. 65 § 1;art. 65 § 2)">art. 65 §1 i 2 kc</a> w zw. z pkt 1 umowy zawartej w dniu 7 listopada 2005r. i wyrażenie nietrafnej oceny , iż kredyt zawarty przez strony był kredytem waloryzowanym walutą szwajcarską a nie walutowym mimo , że wskazane oraz inne wymienione w podstawie zarzutu postanowienia oraz praktyka wykonywania umowy , świadczyły właśnie o walutowym jego charakterze,</p> <p>III. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 353(1))">art. 353^{<!-- -->1} kc</a> w zw z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 58)">art. 58 kc</a> wobec niewłaściwego uznania , iż zawierając umowę tej treści strona pozwana przekroczyła granice swobody umów [ a przez to czynność prawna dokonana przez strony sporu jest nieważna ] ,</p> <p>IV. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 385(1);art. 385(1) § 1)">art. 385^{<!-- -->1} § 1 k.c.</a> wobec oceny , że postanowienia umowy mogą zostać uznane za abuzywne, podczas gdy brak było ku temu wystarczających podstaw w sytuacji gdy :</p> <p>- sposób dokonywania przeliczeń kursowych był , w zakwestionowanych przez powodów postanowieniach , jednoznacznie oznaczony , tym bardziej , że od samego początku zobowiązanie kredytobiorców było określone w walucie szwajcarskiej [ a sam kredyt miał charakter walutowy ],</p> <p>- kursy walutowe zamieszczone w Tabeli Kursów, stosowanych najpierw przez poprzednika prawnego a potem pozwany bank, wynikały z danych rynkowych</p> <p>- powodowie byli , w sposób dostateczny poinformowani o ryzyku kursowym. Mieli możliwość spłaty zobowiązania we franku,</p> <p>- sporne pomiędzy stronami postanowienia umowne nie dotyczą głównych świadczeń stron,</p> <p>V. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 385(1);art. 385(1) § 1;art. 385(1) § 2)">art. 385^{<!-- -->1}§1 i 2 kc</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 58;art. 58 § 1;art. 58 § 3)">art. 58 §1 i 3 kc</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 354)">354 kc</a> , <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 358)">358 kc</a> oraz 69 <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19971400939" title="Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe - Dz. U. z 1997 r. Nr 140, poz. 939 (ust. 3)">ust. 3 ustawy Prawo bankowe</a> wobec przyjęcia , iż przy potwierdzeniu abuzywności wskazanych wyżej postanowień umowy z dnia 7 listopada 2005r. umowa nie może obowiązywać , chociaż jako kredyt walutowy może w dalszym ciągu wiązać strony , przy zastąpieniu sposobu przeliczania zastosowanego w niej średnim kursem franka szwajcarskiego , publikowanym przez Narodowy Bank Polski.</p> <p>VI. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 410;art. 410 § 1)">art. 410 § 1 k.c.</a> w zw z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 405)">art. 405 kc</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 411;art. 411 pkt. 2)">art 411 pkt 2 k.c.</a>, poprzez przyjęcie, iż w okolicznościach rozstrzyganej sprawy , strona pozwana była bezpodstawnie wzbogacona kosztem powodów , podczas sporna umowa była zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa i nie zawierała postanowień abuzywnych. Ponadto małżonkowie <span class="anon-block">S.</span> , spełniając kredytowe świadczenia zwrotne, realizowali swój obowiązek , zgodnie z zasadami współżycia społecznego, <br/>VII. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 481;art. 481 § 1)">art. 481 §1 kc</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 455)">art. 455 kc</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 405;art. 410)">art. 405 i 410 kc</a> wobec niepoprawnego oznaczenia przez Sąd Okręgowy początkowego terminu płatności odsetek od zasądzonego świadczenia pieniężnego. Zdaniem strony skarżącej , odsetki mogłyby zostać potencjalnie naliczone dopiero od daty prawomocności orzeczenia , którym zostanie potwierdzony niedozwolony charakter postanowień , które powodowie zakwestionowali w rozstrzyganej sprawie,</p> <p>Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 380)">art. 380 kpc</a> , strona apelująca wniosła o przeprowadzenie przez Sąd Odwoławczy kontroli poprawności decyzji procesowych o nie uwzględnieniu wniosków o przeprowadzenie dowodów z zeznań świadka <span class="anon-block">M. K.</span> oraz opinii biegłego z zakresu bankowości i rachunkowości , a w wyniku tej kontroli , o przeprowadzenie tych dowodów w postępowaniu odwoławczym.</p> <p>Odpowiadając na apelację powodowie domagali się jej oddalenia , jako pozbawionej uzasadnionych podstaw oraz obciążenie przeciwnika procesowego kosztami postępowania apelacyjnego.</p> <p>Kredytobiorcy sprzeciwili się także prowadzeniu w postępowaniu odwoławczym wnioskowanych przez przeciwnika dowodów.</p> <p>W piśmie procesowym z dnia 9 kwietnia 2024r / por. k. 458-468 akt / , bank złożył procesowe oświadczenie o skorzystaniu z prawa zatrzymania w odniesieniu do świadczeń dotąd spełnionych przez kredytobiorców , do kwoty udzielonego kapitału tj. do sumy 126 898, 20 zł . Bank odwołał się przy tym do wcześniej dokonanego wobec <span class="anon-block">J.</span> i <span class="anon-block">R. S. (1)</span> materialnego oświadczenia o skorzystaniu z prawa zatrzymania z którym mogli się oni zapoznać .</p> <p>W piśmie kolejnym , datowanym na 4 lutego 2025r strona skarżąca podniosła zarzut spełnienia świadczenia pieniężnego, odwołując się do faktu , iż kredytobiorcy w ramach postępowania sądowego jakie wszczął przeciwko nim bank o zwrot kapitału, złożyli oświadczenie o potrąceniu z wierzytelnością <span class="anon-block"> Banku (...) S.A.</span> własnej pretensji finansowej m. in . obejmującą m. in tę stwierdzona w punktach II i III sentencji zaskarżonego wyroku.</p> <p>W tym oświadczeniu żądali także zwrotu pozostałej części swojej wierzytelności , w kwocie łącznej 90 344. 15 zł.</p> <p>Niesporna pomiędzy stronami okazała się okoliczność , iż materialne oświadczenie powodów nosi datę – nie jak wskazano w dokumencie 14 marca 2023r ale 14 marca 2024r. / por. k. 505-507 akt/ , a także to , iż przed jego złożeniem. powodowie wezwali bank do dobrowolnej zapłaty świadczenia wynikającego z tej wierzytelności , co nastąpiło w piśmie datowanym na 7 marca 2024r a bank otrzymał je 14 marca 2024r /por. zapis dźwiękowy rozprawy apelacyjnej z dnia 19 maja 2025r minuty 25-27 , zapis skrócony k. 525 v akt /.</p> <p>Natomiast pełnomocnik procesowy banku przyznał , iż strona pozwana otrzymała to oświadczenie o potrąceniu w dniu 21 marca 2024r / por. k. 515 akt /</p> <p> <strong> <!-- -->Rozpoznając apelację , Sąd Apelacyjny rozważył : </strong> </p> <p>Środek odwoławczy banku jest uzasadniony w części , prowadząc do zmiany zaskarżonego wyroku w sposób wskazany w punkcie 1 sentencji orzeczenia zmieniającego. O przyczynach wydania rozstrzygnięcia reformatoryjnego przez Sąd Odwoławczy będzie mowa w końcowej części motywów.</p> <p>W pozostałym zakresie apelacja strony pozwanej , jako nieuzasadniona , uległa oddaleniu.</p> <p>Przechodząc do jej oceny przypomnieć należy , że zarzut procesowy jest uzasadniony jedynie wówczas , gdy spełnione zostaną równocześnie dwa warunki.</p> <p>Strona odwołująca się do niego wykaże , że rzeczywiście sposób postępowania Sądu naruszał indywidualnie oznaczoną normę [ normy ] formalne. Jednocześnie nieprawidłowości te prowadziły do następstw , które miały istotny wpływ na treść wydanego orzeczenia. Nieco inaczej kwestię tę ujmując , zarzut procesowy jest usprawiedliwiony jedynie wówczas, jeżeli zostanie dowiedzione , że gdyby nie potwierdzone błędy proceduralne Sądu niższej instancji , orzeczenie kończące spór stron miałoby inną treść.</p> <p>Biorąc pod rozwagę to generialium powiedzieć trzeba , że ma rację strona pozwana odwołując się do naruszenia przez Sąd I instancji <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 235(2);art. 235(2) § 1;art. 235(2) § 1 pkt. 2)">art. 235^{<!-- -->2}§1 pkt 2 kpc</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 227)">art. 227 kpc</a>.</p> <p>Motywy jakimi posłużył się Sąd I instancji aby uzasadnić nieprzeprowadzenie wnioskowanego dowodu z zeznań świadka <span class="anon-block">M. K.</span> są zupełnie nieprzekonujące, szczególnie , że po pierwsze na znajdujących się w aktach dokumentach dotyczących spornej umowy kredytowej świadek ten występuje jako doradca klienta , stąd wniosek , iż samo odwołanie się do treści tych dokumentów jest wystarczające aby uznać treść jej zeznań za niedoniosłą dla ustaleń istotnych w sprawie , zważywszy na treść tezy dowodowej sformułowanej przez bank - razi dowolnością.</p> <p>Po wtóre nie sposób przyjąć , jak czyni to Sąd niższej instancji , bez jakiegokolwiek uzasadnienia , że to o czym miały ten świadek zeznać , stanowi element wiedzy powszechnej.</p> <p>Nota bene - chociaż tylko na marginesie z uwagi na fakt , że strona skarżąca nie sformułowała zarzutu naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 327(1);art. 327(1) § 1;art. 327(1) § 1 pkt. 1;art. 327(1) § 1 pkt. 2)">art. 327^{<!-- -->1} § 1 pkt 1 i 2 kpc</a> - Sąd Odwoławczy zauważa , iż sposób w jaki zostały sporządzone pisemne motywy orzeczenia decyduje o ich wadliwości konstrukcyjnej , przez przyjętą nomenklaturę w formie kolejnych ujętych cyfrowo i liczbowo punktów , małą czytelność w najistotniejszych elementach oceny prawnej , chaotyczną , powierzchowną i pozbawioną rzeczowości , bez odniesienia do ustaleń faktycznych rozstrzyganej sprawy, pogłębienia argumentację . W części , jak chociażby w odniesieniu do oceny rozmiaru ilościowego roszczenia pieniężnego , podstaw do oceny dochodzonego roszczenia jako nienależnego , a także tego, w jaki sposób Sąd ocenił żądanie naliczenia odsetek ustawowych za opóźnienie od niego - przyjmując ,iż ich początkową datą jest 31 października 2020r takiej oceny uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zawiera zupełnie.</p> <p>Powracając do zasadniczej części uzasadnienia wskazać należy , że ta, wskazana wyżej nieprawidłowość formalna postępowania Sądu I instancji zdecydowała o tym , że podzielając ten zarzut, Sąd II instancji dopuścił i przeprowadził ten dowód.</p> <p> <span class="anon-block">M. K.</span> - obecnie pracownik <span class="anon-block"> (...) Bank S. A.</span> - nie miała jednak istotnych dla rozstrzygnięcia wiadomości.</p> <p>Z uwagi na znaczny od 2005r upływ czasu , nie pamiętała żadnych szczegółów dotyczących procedur jakie stosował poprzednik prawny strony pozwanej wobec potencjalnych klientów mających zamiar zaciągnąć kredyt waloryzowany w walucie szwajcarskiej.</p> <p>/ por. zapis dźwiękowy zeznań świadka minuty 3-20, rozprawy apelacyjnej w dniu 19 maja 2025r – zapis skrócony k. 525 akt /</p> <p>Tym samym wskazana nieprawidłowość nie mogła mieć wpływu na ostateczną treść wyroku. I dlatego ostatecznie sam zarzut także nie mógł być uznany za usprawiedliwiony w takim znaczeniu o jakim była mowa na wstępie tej części prezentowanych motywów orzeczenia.</p> <p>Nieuzasadniony jest natomiast zarzut naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 235(2);art. 235(2) § 1;art. 235(2) § 1 pkt. 2)">art. 235^{<!-- -->2} §1 pkt 2 kpc</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 278)">art. 278 kpc</a> poprzez to że Sąd nie przeprowadził dowodu z wnioskowanej przez bank opinii</p> <p>biegłego z zakresu bankowości i rachunkowości .</p> <p>Ponownie zauważając , że uzasadnienie zaskarżonego wyroku milczy na temat przyczyn jego nie uwzględnienia , Sąd Odwoławczy jednak ocenił ocenił , iż decyzja procesowa Sądu Okręgowego o jego oddaleniu była poprawna.</p> <p>Oto bowiem , przy przyjętym stanowisku prawnym służącym ocenie obu poddanych pod osąd roszczeń , które należy uznać w tym zakresie - w którym przydatna mogłaby być opinia - za niewadliwe , prowadzenie tego dowodu dla weryfikacji tez sformułowanych przez bank w odpowiedzi na pozew jest zbędne.</p> <p>Przy takiej ocenie , ponowienie tego dowodu przez apelanta czyni ów wniosek nieuzasadnionym w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 381)">art. 381 kpc</a>.</p> <p>Odeprzeć należy także zarzut naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 316;art. 316 § 1)">art. 316 §1 kpc</a> w sposób , który bank wskazuje w jego motywach.</p> <p>Ocena abuzywności postanowień umowy z udziałem konsumentów jest prowadzona według stanu na datę jej zawierania. Zatem wszystko to , co towarzyszy jej wykonywaniu oraz w jaki sposób wówczas zmienia się jej treść jest, z tego punktu widzenia, pozbawione znaczenia prawnego . Odmienne zapatrywanie strony skarżącej , na którym zbudowała weryfikowany zarzut , czyni go nieusprawiedliwionym.</p> <p>W tym kontekście dodać jeszcze należy , że dokumenty zgromadzone w aktach sprawy dostatecznie potwierdzają status małżonków <span class="anon-block">S.</span> , w czasie zawierania spornej umowy kredytowej jako konsumentów w rozumieniu tego pojęcia , którym posługuje się norma <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 22(1))">art. 22^{<!-- -->1} kc.</a> </p> <p>Bank pomimo podniesionych w postępowaniu twierdzeń nie wykazał aby szczególnie zatrudnienie powoda jako taksówkarza i wskazania lokalu mieszkalnego , który kredytobiorcy kupili za pieniądze z kredytu , położonego w <span class="anon-block">K.</span> przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> jako miejsca siedziby tej działalności , mogłoby być podstawą do uznania , iż udzielony kapitał służył finansowaniu tej działalności.</p> <p>Przede wszystkim jednak przeczą takiej kwalifikacji przeznaczenia tych pieniędzy dokumenty znajdujące się w aktach , w tym sama umowa z 7 listopada 2005r.</p> <p>Przechodząc do oceny ostatniego z zarzutów procesowych - naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 §1 kpc</a> i funkcjonalnie z nim powiązanych zarzutów faktycznych , Sąd II instancji także i one uznaje za nieuzasadnione.</p> <p>Podzielenie ich bowiem wymaga od strony wykazania na czym, w odniesieniu do zindywidualizowanych dowodów, polegała nieprawidłowość postępowania Sądu, w zakresie ich oceny i poczynionych na jej podstawie ustaleń.</p> <p>W szczególności strona ma wykazać dlaczego obdarzenie jednych dowodów wiarygodnością czy uznanie, w odróżnieniu od innych, szczególnego ich znaczenia dla dokonanych ustaleń , nie da się pogodzić z regułami doświadczenia życiowego i [lub] zasadami logicznego rozumowania , czy też przewidzianymi przez procedurę regułami dowodzenia.</p> <p>Nie oparcie takich zarzutów ; procesowego i faktycznych na tych zasadach , wyklucza uznanie ich za trafne , pozostając dowolną , nie doniosłą z tego punktu widzenia , polemiką oceną i ustaleniami Sądu niższej instancji.</p> <p>/ por. w tej materii , wyrażające podobne stanowisko , powołane tylko przykładowo, orzeczenia Sądu Najwyższego z 23 stycznia 2001, sygn. IV CKN 970/00 i z 6 lipca 2005, sygn. III CK 3/05 , obydwa powołane za zbiorem Lex/</p> <p>Dopóty , dopóki ocena przeprowadzona przez Sąd mieści się w granicach wyznaczonych przez tę normę procesową i nie doznały naruszenia wskazane tam jej kryteria , Sąd Odwoławczy obowiązany jest ocenę tę , a co za tym idzie także wnioski z niej wynikające dla ustaleń faktycznych , aprobować .</p> <p>Uwzględniając powyższe, zważywszy na to, w czym bank upatrywał błędów oceny i ustaleń Sądu niższej instancji , zarzuty te nie mogą być uznane za trafne.</p> <p>W miejsce rzeczowej, opartej na wskazanych wyżej kryteriach , odniesionej do indywidualnie oznaczonych dowodów [ i opartych na wnioskach z tej oceny wynikających ustaleń faktycznych , które przez to miałyby być dotknięte podnoszonymi nieprawidłowościami ] , polemiki ze sposobem postępowania Sądu Okręgowego , skarżący bank ogranicza się do przeciwstawienia jego stanowisku własnej wersji tak oceny dowodów jak i faktów doniosłych dla rozstrzygnięcia , jego zdaniem poprawnej.</p> <p>Nieprawidłowość Sądu na której zarzuty te zostały oparte , zgodnie z argumentacją apelanta - sprawdza się do tego ,że nie przyjął on wersji zdarzeń towarzyszących zawarciu umowy kredytowej z 7 listopada 2007r. i interpretacji prawnej jej postanowień, którą skarżący uznaje za prawidłową.</p> <p>A według przebiegu zdarzeń , które bank uznaje za zgodną z rzeczywistością; <span class="anon-block">J.</span> i <span class="anon-block">R. S. (2)</span> zawarli z jego poprzednikiem prawnym <span class="anon-block"> Bankiem (...) S.A.</span> z siedzibą w <span class="anon-block">K.</span> umowę kredytu walutowego i zostali w sposób dostateczny dla oceny jego skali , poinformowani, przy podpisywaniu umowy, o ryzyku walutowym łączącym się z taką umową , a rzeczywisty rozmiar ich zobowiązania kredytowego był oznaczony od samego początku w sposób prawidłowy i dla klientów banku czytelny , nie budzący ich wątpliwości.</p> <p>Ponadto strona pozwana nie mogła tego ich obowiązku kształtować jednostronnie , w sposób dowolny , będąc związana wysokością kursów waluty szwajcarskiej określanej przez obiektywne siły panujące na rynku wymiany walut.</p> <p>Już stwierdzenie takiego sposobu motywowania stawianych zarzutów wystarcza dla odparcia ich obu.</p> <p>Dlatego jedynie na marginesie dostrzegając , że w istocie argumenty powołane dla ich potwierdzenia [ w rozbudowanej ponad rzeczywistą potrzebę formie redakcyjnej ] , nie dotyczą wprost oceny dowodów i okoliczności faktycznych ale prawnej weryfikacji okoliczności towarzyszących zawarciu umowy oraz kształtowania danych w Tabeli Kursów walut , które dla dokonywanych przeliczeń /stosowania klauzul przeliczeniowej - spreadau walutowego- i kursowej / , stosował najpierw jego poprzednik prawny, a później pozwany bank , z punktu widzenia przesłanek oceny postanowień umowy stron jako mających / bądź nie / cechy niedozwolonych.</p> <p>Sąd II instancji dodaje jeszcze , iż , wbrew argumentacji strony pozwanej, umowa z dnia 7 listopada 2005r. nie była umowa kredytu walutowego ale denominowanego w walucie szwajcarskiej.</p> <p>Wprawadzie suma kapitału została w niej określona we franku ale kredytobiorcy w ramach każdej transzy wypłaty kapitału otrzymywali złotówki i także w walucie polskiej [ aż do 2015r ] spłacali swoje zobowiązanie kredytowe.</p> <p>Wbrew stanowisku skarżącego, niewadliwe jest stanowisko Sądu Okręgowego zgodnie z którym informacja przekazana powodom przy zawieraniu spornej umowy , o ryzyku walutowym była - z punktu widzenia ich interesów- możliwości racjonalnej oceny swojej sytuacji finansowej w warunkach wzrostu kursu waluty szwajcarskiej , w czasie jej obowiązywania przez wiele lat , niedostateczna i nietransparentna.</p> <p>Sąd Odwoławczy uznaje także za trafną tę jego część , w której wskazywał , że skoro doniosła dla oceny ważności umowy jest chwila jej podpisania, to niezależnie od tego jakie dane kursowe zamieszczał bank / jego poprzednik prawny / w obowiązującej u siebie Tabeli Kursów,istotne było to , iż ta część postanowień umownych , która dotyczyła waloryzacji kredytu kursem CHF , nawet potencjalnie , dawała możliwość silniejszej stronie stosunku zobowiązaniowego - przedsiębiorcy- dowolnego /nieograniczonego / ustalania kursu przeliczenia złotówek na franka i odwrotnie , a nie to, czy bank stosował kusy przeliczeniowe wynikające z danych rynkowych.</p> <p>Stąd bez znaczenia było też to , jak kwestia ta była regulowana później, a także jak kształtowałoby się zobowiązanie powodów , gdyby w miejsce danych kursowych z Tabeli Kursów , stosować średni kurs NBP.</p> <p>W tym kontekście należy przywołać część zeznań , przesłuchanego w charakterze strony <span class="anon-block">R. S. (1)</span> , który relacjonował , że pracownik banku oferował mu jako jedyny kredyt denominowany we franku , zachwalając ten produkt jako odwołujący się do stabilnej waluty , której wzrost kursu w czasie będzie co najwyżej bardzo nieznaczny /por. k. 369 akt/ .</p> <p>Nie ma też racji pozwany bank gdy ponosi zarzut naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 §1 kpc</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 299)">art. 299 kpc</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 247)">247 kpc</a> przez to ,iż Sąd Okręgowy obdarzył wiarygodnością wskazane wyżej zeznania powoda.</p> <p>Fakt podpisania przez kredytobiorców blankietowych potwierdzeń otrzymania informacji o ryzyku walutowym , nie wystarcza aby skutecznie podważyć wiarygodność relacji powoda co do tego , w jaki rzeczywiście sposób został poinformowany o nim w tym w szczególności o jego skali , która to informacja w istocie miała go upewniać jako klienta banku o tym , że ryzyko jest znikome a zaciągniecie tego rodzaju kredytu / a nie złotych co mieli w zamiarze według relacji <span class="anon-block">R. S.</span> powodowie / właściwie przyniesie im same pozytywne konsekwencje szczególnie w zakresie związanych z kredytem kosztów.</p> <p>Z podanych powodów, uznając , iż zarzuty procesowe , w tym w szczególności zarzut przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów i wynikających stąd błędów ustaleń , nie są zasadne , fakty uczynione przez Sąd I instancji podstawą kontrolowanego instancyjnie orzeczenia , jako prawidłowe Sąd Apelacyjny przyjmuje za własne.</p> <p>Uzupełnia jej jedynie o okoliczności , które wynikają z treści wskazanych wyżej dokumentów przedłożonych przez strony na etapie postępowania apelacyjnego ,a dotyczące zarzutów spełnienia świadczenia zatrzymania i potrącenia oraz zgodnych oświadczeń pełnomocników stron co do dat w których te oświadczenia czy też wezwanie do zapłaty ze strony powodów były doręczone bankowi.</p> <p>Uzupełnienie to obejmuje także ustalenia faktów , które nie były pomiędzy stronami sporne albo taż wynikają z wiarygodnych zeznań <span class="anon-block">R. S. (1)</span> .</p> <p>Te dodatkowe okoliczności są następujące :</p> <p>- umowa kredytowa z dnia 7 listopada 2005 r została zawarta pomiędzy małżonkami <span class="anon-block">J.</span> i <span class="anon-block">R. S. (1)</span> , a poprzednikiem prawnym strony pozwanej, <span class="anon-block"> Bankiem (...) SA</span> z siedzibą w <span class="anon-block">K.</span>.</p> <p>- zaciągnięty przez powodów kredyt był kredytem denominowanym w walucie franka szwajcarskiego, a środki z niego, wyrażone w złotym, oraz a raty powodowie aż do 2015r., spłacali w walucie polskiej.</p> <p>- pieniądze były przekazywane przez bank bezpośrednio developerowi albowiem w ten sposób była płacona cena za lokal mieszkalny kupiony u niego przez powodów , położony w budynku wielomieszkaniowym w <span class="anon-block">K.</span> przy <span class="anon-block">ul (...)</span>,</p> <p>- powodowie chcieli zaciągnąć zobowiązanie w złotówkach ale pracownik banku zachęcił ich do kredytu denominowanego twierdząc , że frank szwajcarski i jest stabilny , wahania walutowe są w czasie nieznaczne, a sam kredyt w obsłudze tańszy niż złotowy.</p> <p>/ dowód : zeznanie powoda <span class="anon-block">R. S. (1)</span> k. 369 akt /.</p> <p>Rozpoczynając, w oparciu wskazane wyżej ustalenia , ocenę zarzutów materialnych sformułowanych przez stronę pozwaną , od zarzutu naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 189)">art. 189 kpc</a> , Sąd Odwoławczy uznaje , iż nie jest on uzasadniony.</p> <p>Nie można zgodzić się z apelującym, iż przysługujące powodom roszczenie o zwrot kwot uiszczonych na rzecz banku tytułem spłat rat kredytu, zapewni im , w relacji z nim odpowiednią , a przy tym kompleksową i wystarczającą dla ich sfery prawnej, ochronę.</p> <p>Zauważyć należy, że umowa kredytu zawarta została między stronami na okres trzydziestu lat.</p> <p>Ewentualne uwzględnienie powództwa o zapłatę nie usunęłoby stanu niepewności pomiędzy stronami co do dalszego obowiązywania umowy oraz istnienia praw akcesoryjnych jak chociażby hipoteki ustanowionej na nieruchomości lokalowej położonej w <span class="anon-block">K.</span> . Bez uznania umowy za nieważną, ze skutkiem ex tunc strona pozwana mogłaby potencjalnie skorzystać z ustanowionych na swoją rzecz zabezpieczeń spłaty zobowiązania kredytowego.</p> <p>W orzecznictwie zgodnie przyjmuje się, że[ w tym wypadku powodowie ] zachowują interes prawny do wytoczenia powództwa o ustalenie nieistnienia stosunku prawnego, mimo przysługującego im powództwa o świadczenie lub mimo wytoczenia przeciwko nim takiego powództwa przez stronę przeciwną, na podstawie spornego stosunku prawnego, jeżeli z tego stosunku wynikają jeszcze inne lub dalej idące skutki, których dochodzenie w drodze takiego powództwa nie jest możliwe lub nie jest jeszcze aktualne.</p> <p>W takim wypadku tylko powództwo o ustalenie nieważności umowy / nieistnienia stosunku prawnego / może definitywnie rozstrzygnąć niepewną sytuację prawną powodów i zapobiec także na przyszłość możliwym sporom, a tym samym w pełny sposób zaspokoić ich interes prawny.</p> <p>/ por bliżej wskazane jedynie przykładowo orzeczenia SN z dnia 30.10.1990 r. I CR 649/90, z 27.01.2004 r. II CK 387/02, z 2.07.2015 r. V CSK 640/14- wszystkie powołane za zbiorem Legalis/.</p> <p>Nie ma też racji strona pozwana formułując zarzuty naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 385(1);art. 385(1) § 1;art. 385(1) § 2)">art. 385^{<!-- -->1}§1 i 2 kc</a> w powiązaniu ze wskazanymi przez bank przepisami <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 ()">kodeksu cywilnego</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19971400939" title="Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe - Dz. U. z 1997 r. Nr 140, poz. 939 ()">ustawy Prawo bankowe</a> </p> <p>Zostaną one omówione w sposób zbiorczy, skoro za ich pośrednictwem strona pozwana kwestionuje w istocie dwa elementy oceny Sądu I instancji.</p> <p>To , że postanowienia umowy kredytowej, w tym w szczególności postanowienia objęte załącznikiem 7 do niej , kwalifikowane przez powodów jako niedozwolone , mają taki charakter , mimo wypełnienia przez kredytodawcę bank obowiązków informacyjnych wobec kredytobiorców w odniesieniu zwłaszcza do mechanizmu waloryzacji / zastosowania klauzul przeliczeniowych / i ich konsekwencji dla wysokości obciążającego ich zobowiązania oraz ryzyka walutowego, tym bardziej oczywistego skoro , zdaniem banku , powodowie podpisali umowę kredytu walutowego,</p> <p>Drugim elementem składającym się na tę apelacyjną krytykę są konsekwencje, które Sąd wyciągnął z potwierdzenia abuzywności części postanowień umowy z dnia 7 listopada 2005r , ustalając jej nieważność w całości.</p> <p>Przepisy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 385(1))">art. 385^{<!-- -->1} </a> i następnych <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 ()">k.c.</a> dotyczące niedozwolonych postanowień umownych mają charakter szczególny , w stosunku do tych norm , które mają generalne zastosowanie do kształtowania przez kontrahentów treści umowy.</p> <p>Stanowią one implementację w polskim prawie postanowień dyrektywy nr 93/13/ EWG, w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich.</p> <p>Sądy krajowe, stosując prawo wewnętrzne, zobowiązane są tak dalece, jak jest to możliwe, dokonywać jego wykładni w świetle brzmienia i celu tej Dyrektywy, tak aby osiągnąć przewidziany w niej rezultat, a zatem zastosować się do art. 288 akapit trzeci Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej</p> <p>/por. wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 13 VI 2016 r., C-377/14./.</p> <p>Przewidziana przez <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 385(1))">art. 385^{<!-- -->1}kc</a> sankcja bezskuteczności wobec konsumenta niedozwolonego postanowienia umownego ma dla jego interesu i pozycji wobec drugiej – silniejszej strony kontraktu - działanie ochronne i jest dla niego obiektywnie korzystniejsza, aniżeli sankcja nieważności wynikająca z normy ogólnej 58 <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 ()">kc</a> oraz 353^{<!-- -->1} <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 ()">kc.</a> </p> <p>W ten sposób konsument jest chroniony przed upadkiem całej umowy. To on może zrezygnować z przysługującej mu ochrony prawnej przed nieuczciwymi postanowieniami czynności prawnej co spowoduje , że od jego swobodnej i uświadomionej decyzji zależy czy uznaje , iż jego interes przemawia dostatecznie za tym , że pomimo abuzywności niektórych spośród postanowień, umowa będzie nadal obwiązywać. Zatem normę 385^{<!-- -->1} <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 ()">k.c.</a> należy traktować jako lex specialis względem ogólnej regulacji kodeksowej jaką jest <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 58;art. 58 § 1;art. 58 § 2;art. 58 § 3)">art. 58 §1 i 2 oraz 3 kc</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 353(1))">art. 353^{<!-- -->1}kc.</a> </p> <p>W konsekwencji , zarzuty niedozwolonego charakteru postanowień umowy objętej sporem, mogą być oceniane z punktu widzenia tylko tego przepisu, a nie ogólnych, wskazanych wyżej, norm kodeksowych.</p> <p>Dlatego mimo , iż bank zasadnie stawia zarzut naruszenia przez Sad I instancji <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 353(1))">art. 353^{<!-- -->1} kc</a> w zw z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 58)">art. 58 kc</a> gdyż zawarcie w listopadzie 2005r umowy kredytu denominowanego w walucie obcej było , w świetle także ówczesnej treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19971400939" title="Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe - Dz. U. z 1997 r. Nr 140, poz. 939 (art. 69;art. 69 ust. 1)">art. 69 ust. 1 ustawy Prawo bankowe</a> dopuszczalne , właśnie w odwołaniu się do zasady swobody umów to jednak ten błąd nie miał wpływu na apelacyjną ocenę wyroku z 26 maja 2022r skoro Sąd I instancji dokonał weryfikacji umowy stron także z punktu widzenia abuzywności części jej postanowień i ich skutków dla jej ważności jako całości.</p> <p>Sąd I instancji nie popełnił zarzucanych mu błędów zastosowania <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 385(1);art. 385(1) § 1;art. 385(1) § 2)">art. 385^{<!-- -->1}§1 i 2 kc</a> ,w powiązaniu z innymi powołanymi przez stronę skarżącą , trafnie przyjmując abuzywność postanowień umowy stron , w szczególności tych , określających sposób waloryzacji /przeliczenia / waluty szwajcarskiej na polską i odwrotnie, według Tabeli Kursów obowiązujących u poprzednika prawnego strony pozwanej , a później w <span class="anon-block"> Banku (...) S.A</span> z siedzibą w <span class="anon-block">G.</span> </p> <p>To ten właśnie mechanizm , na zastosowanie którego kredytobiorcy jako klienci – konsumenci - nie mieli żadnego wpływu, ten bowiem był wprowadzony jednostronnie przez kredytodawcę na podstawie wzorca umownego i ostatecznie decydował o tym ile pieniędzy zostało ówcześnie małżonkom <span class="anon-block">S.</span> udostępnione przez bank oraz w jaki sposób poszczególne raty kapitałowo – kredytowe wpływały na rzeczywiste zmniejszenie ich zobowiązania kredytowego.</p> <p>Taki ich charakter prowadził do nieważności umowy jako całości albowiem nie mogła ona nadal funkcjonować, w warunkach uznania tych klauzul za nie wiążące ich jako klientów banku.</p> <p>Dodać jeszcze należy , iż jak wynika z ustaleń poczynionych w postępowaniu, żadne postanowienie umowne spośród tych , które składały się na mechanizm służący opisanym wyżej przeliczeniom ,nie zostało z kredytobiorcami indywidualnie uzgodnione.</p> <p>W szczególności bank nie dowiódł- mimo , że to na nim spoczywał obowiązek w tym zakresie- faktów pozwalających na wniosek przeciwny. Powodowie dokonali jedynie wyboru gotowego produktu przygotowanego przez przedsiębiorcę.</p> <p>Dla zrealizowania przesłanki rzeczywistego wpływu konsumenta na treść postanowień umownych nie wystarczy wykazanie, że dowiedział się o treści postanowień których niedozwolony charakter podnosi, w odpowiednim czasie, a strony prowadziły w tym przedmiocie negocjacje.</p> <p>Konieczne jest udowodnienie przez przedsiębiorcę , szczególnie jeżeli posługuje się przygotowanym przez siebie wzorcem , wspólnego ustalenia ostatecznej ich treści , w wyniku rzetelnych negocjacji, w ramach których konsument miał realny wpływ na treść określonego postanowienia umownego, chyba że zostało ono sformułowane przez niego i włączone do umowy na jego żądanie.</p> <p>/ por. w tej materii także judykat Sądu Najwyższego z dnia 10 grudnia 2019r , sygn.IV CSK 443/18 , powołany za zbiorem Legalis /.</p> <p>Takich indywidualnych uzgodnień przed podpisaniem umowy z <span class="anon-block">J.</span> i <span class="anon-block">R. S. (1)</span> nie było , w tym w szczególności, w odniesieniu do postanowień określających sposób, w jaki kwota kredytu i sumy rat kapitałowo odsetkowych, będą przeliczane z waluty szwajcarskiej na polską i odwrotnie.</p> <p>W ocenie Sądu II instancji , kwestionowane w postępowaniu postanowienia umowne , wbrew kolejnemu argumentowi apelacyjnemu banku dotyczyły świadczeń głównych stron.</p> <p>W utrwalonym obecnie orzecznictwie sądowym , zostało zgodnie przyjęte zapatrywanie o takim charakterze mechanizmu przeliczeniowego, w kredytach denominowanych i indeksowanych do waluty obcej [ waloryzowanych walutą obcą ]</p> <p>/ por. powołane jedynie przykładowo wyroki Sądu Najwyższego: z 4 kwietnia 2019 r., sygn. III CSK 159/17, z 9 maja 2019 r., sygn. I CSK 242/18 i z 11 grudnia 2019 r., sygn. V CSK 382/18., wskazane za zbiorem Legalis /.</p> <p>W tym miejscu powtórzyć należy dla pokreślenia stanowiska Sądu Odwoławczego , iż nie ma racji bank twierdząc , ze kredyt zaciągnięty przez powodów miał charakter kredytu walutowego.</p> <p>Był to kredyt denominowany w walucie franka szwajcarskiego skoro kwota kapitału była wyrażona w tej walucie . Jednak bank wypłacił pieniądze w złotym i w złotówkach przez znaczny okres trwania umowy powodowie realizowali swoje świadczenie zwrotne. Zatem umowa stron przynależała rodzajowo do kredytów waloryzowanych walutą szwajcarską.</p> <p>Taka jego kwalifikacja wyklucza podzielenie także kolejnego z zarzutów apelacyjnych banku - naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 65;art. 65 § 1;art. 65 § 2)">art. 65 §1 i 2 kc</a> , którego argumentacja opiera się na tezie skarżącego, o walutowym charakterze kredytu.</p> <p>Obowiązek zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu w oznaczonych terminach spłaty , stanowi główne świadczenie kredytobiorcy. Natomiast klauzula według której dochodzi do przeliczenia dokonywanych przez niego wpłat rat na walutę obcą [ w tym przypadku na franka szwajcarskiego ] wpływa na wysokość tego świadczenia. To z zastosowania tego mechanizmu wynika to , w jakiej wysokości świadczenie główne ma być spełnione, co tym bardziej upewnia poprawność takiej jej kwalifikacji.</p> <p>Wobec powyższego poddanie tych postanowień umownych kontroli pod kątem abuzywności jest możliwe tylko pod warunkiem, że nie zostały sformułowane w sposób jednoznaczny , a zatem jeżeli nie zostały wyrażone prostym i zrozumiałym językiem , nie spełniając tym samym wymogu przejrzystości materialnej, wynikającej z art. 4 ust. 2 oraz art. 5 dyrektywy nr 93/13/ EWG.</p> <p>Jak wyjaśnił TSUE w wyroku z dnia 20 września 2017 r. , w sprawie o sygnaturze C - 186/16, wymóg wyrażenia warunku umownego prostym i zrozumiałym językiem oznacza, że warunek ten musi zostać zrozumiany przez konsumenta zarówno w aspekcie formalnym i gramatycznym, jak i w odniesieniu do jego konkretnego zakresu, tak aby właściwie poinformowany , a przy tym jako osoba dostatecznie uważna i rozsądna , mógł nie tylko dowiedzieć się o możliwości wzrostu lub spadku wartości waluty obcej, ale również miał realną możliwość oszacowania konsekwencji ekonomicznych takiego potencjalnego następstwa dla swoich zobowiązań finansowych.</p> <p>Zdaniem Sądu II instancji, ustalenia faktyczne poczynione w postępowaniu , nie dają dostatecznych podstaw do uzasadnionego przyjęcia, iż w momencie zawierania umowy <span class="anon-block">J.</span> i <span class="anon-block">R. S. (1)</span> mieli możliwość uzyskania pełnego rozeznania co do wysokości świadczenia, które będą mieli obowiązek spełnić oraz i w szczególności , co do ryzyka zmiany kursu waluty w przyszłości , jak również wpływu tej zmiany na rzeczywiste saldo zobowiązania , przekładające się wprost na ich sytuację ekonomiczną , w dającym się przewidzieć realnie okresie , zważywszy , iż mieli związać się z bankiem węzłem obligacyjnym na okres trzydziestu lat.</p> <p>W szczególności brak było , w dniu zawierania umowy , możliwości ustalenia wysokości zobowiązania ratalnego kredytobiorców wobec banku , / rat kapitałowo - odsetkowych / albowiem wysokość ta zależna była od danych zamieszczonych w nieokreślonej w umowie Tabeli Kursów, stosowanej przez bank . Przy tym sposób zamieszczania w niej tych danych także był pozostawiony wyłącznej jego decyzji. Klienci – konsumenci - nie mieli możliwości ich sprawdzenia ani tym bardziej jakiegokolwiek wpływu na ich rzeczywistą wysokość. Tym samym warunek jednoznaczności klauzuli waloryzacyjnej / przeliczeniowej i kursowej/ , nie został w umowie stron spełniony.</p> <p>/ por. w tej materii także stanowisko SN zawarte w judykacie z 19 kwietnia 2021r., sygn. III CSK 159/17- powołanym za zbiorem Lex /.</p> <p>Okoliczności ustalone w sprawie nie pozwalają na potwierdzenie , iż kredytobiorcy zostali przed podpisaniem umowy w sposób jasny , możliwie pełny i zrozumiały poinformowani o ryzyku walutowym, związanym z możliwością niekorzystnych zmian kursu franka szwajcarskiego w czasie.</p> <p>Przy tym nie można uznać, że obowiązek ten został spełniony przez bank, który poprzestał na ogólnym pouczeniu o możliwości wzrostu kursu w czasie trwania umowy i wynikającym stąd wpływie na wzrost zakresu obowiązku finansowego jego kontrahentów.</p> <p>Dla potwierdzenia wypełnienia przez bank obowiązków informacyjnych dotyczących ryzyka kursowego nie jest wystarczające odebranie od konsumenta standardowego oświadczenia, że o takim ryzyku został poinformowany. Taki właśnie blankietowy charakter mają oświadczenia powodów , w złożonych do akt dokumentach dotyczących umowy z 7 listopada 2005r.</p> <p>/ por. w tej materii także wyrok SN z 27 listopada 2019r., sygn. II CSK 483/18 powołany za zbiorem Lex /.</p> <p>Zgodnie z aktualnie obowiązującą w judykaturze wykładnią <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 385(1);art. 385(1) § 1)">art. 385^{<!-- -->1} §1 k.c.</a> nie budzi wątpliwości, iż postanowienia umowy, które określają zasady przeliczenia kwoty udzielonego kredytu na złotówki przy wypłacie kapitału kredytu, a także spłacanych rat na walutę obcą, pozwalające bankowi swobodnie kształtować kurs waluty obcej, mają charakter niedozwolonych postanowień umownych.</p> <p>/ por. wskazane tylko ilustracyjnie orzeczenia SN z 27 lutego 2019 r. sygn. II CSK 19/18 i z 29 października 2019 r. sygn. V CSK 382/18 , powołane za zbiorem Legalis /</p> <p>Klauzule takie mają charakter abuzywny, gdyż kształtują prawa i obowiązki konsumenta w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami i rażąco naruszają jego interesy. Przy czym sprzeczność z dobrymi obyczajami i naruszenie tych interesów polega, w tym wypadku, na uzależnieniu wysokości świadczeń banku i konsumenta od swobodnej decyzji silniejszej strony stosunku zobowiązaniowego / przedsiębiorcy/.</p> <p>/ por. tylko ilustracyjnie wyroki SN z 13 grudnia 2018 r., sygn. V CSK 559/17 i z 11 grudnia 2019 r., sygn. akt V CSK 382/18 powołany za zbiorem Legalis /.</p> <p>W ocenie Sądu Apelacyjnego postanowienia łączącej strony umowy, w zakresie ryzyka walutowego oraz określające wskazany wyżej sposób dokonywania przeliczeń walut polskiej i szwajcarskiej , w odwołaniu się do danych kursowych kształtowanych jednostronnie przez bank, przybierających postać przygotowanych przezeń i obowiązujących w banku Tabel Kursów, uznać należy, za niedozwolone.</p> <p>Nie ma znaczenia dla tej oceny to, w jaki sposób umowa w rzeczywistości była wykonywana i jak , po jej zawarciu , zmieniała się jej treść.</p> <p>/ por. także uchwalę[ 7] Sądu Najwyższego z dnia 20 czerwca 2018 r., sygn. III CZP 29/17 powołaną za zbiorem Lex.</p> <p>Przechodząc do oceny skutków niedozwolonego charakteru tych postanowień , wskazać na wstępie należy , iż zgodnie z treścią uchwały SN z dnia 7 maja 2021 sygn. III CZP 6/21 , powołanej za zbiorem Lex /, której stanowisko Sąd II instancji, w składzie rozpoznającym sprawę podziela, niedozwolone postanowienie umowne jest od początku, z mocy samego prawa, dotknięte bezskutecznością na korzyść konsumenta, który ewentualnie może udzielić następczo świadomej i wolnej zgody na to postanowienie i w ten sposób przywrócić mu skuteczność z mocą wsteczną.</p> <p>W rozpoznawanej sprawie , o czym była już uprzednio mowa , stanowisko powodów było jednoznaczne co do tego, iż nie są zainteresowani , w warunkach abuzywności części postanowień, w utrzymaniu w dalszym ciągu umowy jako obowiązującej pomiędzy stronami.</p> <p>Eliminacja tych postanowień z umowy powoduje brak możliwości określenia mechanizmu oznaczenia wysokości świadczenia jakie konsument - kredytobiorca - ma otrzymać od drugiej strony- skoro jak w rozstrzyganej sprawie - powodowie, otrzymali od banku złotówki po ich przeliczeniu według kursu / ceny / kupna waluty szwajcarskiej oraz byli zobowiązani spełniać na rzecz banku , w ramach umowy kredytu denominowanego w walucie szwajcarskiej odwołaniu się do kursu jej sprzedaży przez pozwany bank, wedle którego, [ w stanie faktycznym rozstrzyganej sprawy ] przeliczana miała być wpłata złotówkowa, mająca prowadzić do ograniczenia długu małżonków <span class="anon-block">S.</span>.</p> <p>Zgodnie ze stanowiskiem TSUE wyrażonym w motywach wyroku z dnia 3 października 2019r sygn. C – 260/18 , postanowienie art. 6 ust. 1 Dyrektywy 93/13/ EWG , należy wykładać w ten sposób [a jest to wykładania, którą Sądy krajowe muszą brać pod uwagę przy rozstrzyganiu indywidualnych spraw , są bowiem nią związane ], iż stoi ono na przeszkodzie wypełnianiu luk w umowach spowodowanych eliminacją klauzul uznawanych za niedozwolone , wyłącznie na podstawie przepisów krajowych o charakterze ogólnym, nie będących przepisami dyspozytywnymi lub takimi , które będą mieć zastosowanie dlatego , że strony umowy wyrażą na to wolną i uświadomioną zgodę.</p> <p>Takiej regulacji ,[ jak dotąd] w polskim porządku prawnym brak.</p> <p>Nie można też w sposób usprawiedliwiony przyjmować , że wolą stron w 2005r. było zawarcie umowy kredytu waloryzowanego walutą obcą , bez mechanizmu waloryzacji wzajemnych świadczeń , na podstawie kursów waluty polskiej i szwajcarskiej, przy równoczesnym pozostawieniu wskaźnika LIBOR , stosowanego tylko w kredytach walutowych oraz indeksowanych do lub denominowanych w takim zagranicznym pieniądzu.</p> <p>Analiza treści pozostałych postanowień umownych w tym w szczególności tych , które określały sposób wypłaty kwoty kredytu i warunki jej spłaty, takiemu zamiarowi w sposób nie budzący wątpliwości zaprzecza , by przypomnieć tylko sposób określenia wysokości należności odsetkowej i sposobu jej wyrażenia.</p> <p>Skoro tak , to uzasadnionym jest wniosek zgodnie z którym tego rodzaju zabiegi , jakie postuluje bank w ramach zarzutów materialnych , mające polegać na utrzymaniu umowy w mocy , w powołaniu się na tę normę <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 358;art. 358 § 2)">art. 358 §2 kc</a> i przy jej zastosowaniu dla wypełnienia powstałych w niej luk treściowych są - szczególnie przy stanowczym, zrelacjonowanym wyżej , stanowisku procesowym powodów - niedopuszczalne - skoro prowadziłoby to , do tak znacznego przekształcenia umowy, iż wywołałoby skutek nie dający się pogodzić z charakterem stosunku prawnego nawiązanego przez strony czynności prawnej z 7 listopada 2005r</p> <p>Trzeba także podkreślić , iż eliminacja postanowień niedozwolonych , o ile nie miałoby prowadzić do nieważności umowy jako całości , musi zapewniać to , że prawa i obowiązki stron są nadal ściśle oznaczone i w tym zakresie nie zachodzi skutek deformacji regulacji umownej, [także z punktu widzenia celu jaki strony chciały osiągnąć, wyrażając wzajemny konsens poprzez zawarcie umowy kredytowej określonego rodzaju, na oznaczonych naówczas warunkach].</p> <p>W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju deformacja , przy aprobacie dla argumentacji apelacyjnej banku , zwłaszcza zaważywszy na charakterystyczne elementy kredytu waloryzowanego walutą obcą , miałaby, przy jej potencjalnym utrzymaniu , miejsce.</p> <p>Ma natomiast - chociaż tylko w części - rację bank podnosząc zarzut naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 481;art. 481 § 1)">art. 481 §1 kc</a> w zw z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 455)">art. 455 kc</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 405;art. 410)">art. 405 i 410 kc.</a> </p> <p>Możliwość dochodzenia świadczenia odsetkowego od zwrotnego roszczenia pieniężnego przez kredytobiorców – konsumentów, w warunkach potwierdzenia nieważności umowy w następstwie niedozwolonego charakteru części jej postanowień , w świetle aktualnej wykładni przez TSUE normy art. 6 ust. 1 Dyrektywy nr 93/13 zależy tylko ,od uprzedniego wezwania ze strony wierzycieli do spełnienia tego świadczenia i stwierdzenia stanu opóźnienia realizacji tego obowiązku po stronie banku - dłużnika.</p> <p>Taki stan powstał w relacji pomiędzy stronami sporu , zdaniem Sądu II instancji [ dopiero ] w dacie doręczenia bankowi odpisu pozwu zawierającego żądanie spełnienia pieniężnego świadczenia zwrotnego/ por. k.94 v akt /</p> <p>Było to bowiem równoznaczne z wezwaniem do jego zapłaty.</p> <p>Nie zasadnie natomiast powodowie łączą ten stan po stronie banku z datą wcześniejszą a w szczególności z dniem 31 października 2020r.</p> <p>Jak już wskazano wyżej , Sąd I instancji w motywach zaskarżonego wyroku nie przedstawił wyjaśnienia podstaw swojej aprobaty dla takiego stanowiska powodów.</p> <p>Małżonkowie <span class="anon-block">S.</span> odwoływali się w tym zakresie do swojego pisma , skierowanego do drugiej strony sporu , datowanego na 13 października 2020r , które bank otrzymał w dniu 23 października 2020r/ por. k. 37-39 akt/</p> <p>Tym nie mniej analiza jego treści , zatytułowanego „ Wezwanie do dokonania rozliczeń” , nie pozwala na potwierdzenie tego , że może być ono utożsamiane z jednoznacznym wezwaniem do zapłaty przez bank jakiejkolwiek konkretnej sumy świadczeń dotąd spełnionych przez kredytobiorców.</p> <p>Pierwszym pismem w którym powodowie takie wezwanie sformułowali , odwołując się do zindywidualizowanych świadczeń , oznaczonych co do wysokości oraz okresów do których się odnoszą , w jakich powodowie spełniali je nienależnie, był pozew poczatkujący postępowanie w rozstrzyganej sprawie.</p> <p>Dlatego , podzielając , chociaż z innych niż podane przez stronę skarżąca przyczyn , ten zarzut , Sąd odwoławczy uznaje , że roszczenia pieniężne dochodzone przez powodów /których wysokości zarówno w walucie polskiej jak i szwajcarskiej bank w postępowaniu nie kwestionował /[ nota bene Sąd I instancji temu zagadnieniu także nie poświęcił w motywach orzeczenia żadnej uwagi ani nie sformułował w tym zakresie ocen i wniosków], są należne <span class="anon-block">J.</span> i <span class="anon-block">R. S. (1)</span> z ustawowymi odsetkami od dnia 28 maja 2021r do dnia zapłaty , a w pozostałej części roszczenie odsetkowe jest nieuzasadnione i podlega oddaleniu .</p> <p>Wniosek taki będzie miał znaczenie dla dalszych rozważań Sądu II instancji, na temat podniesionego przez bank zarzutu spełnienia świadczenia , jako następstwa podniesienia przez powodów materialnego zarzutu potrącenia wierzytelności stwierdzonej nieprawomocnie w punktach II i III sentencji zaskarżonego wyroku. / o czym w dalszej części motywów /.</p> <p>Stawiając zarzut naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 410;art. 410 § 1)">art. 410 §1 kc</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 405)">art. 405 kc</a>, i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 411;art. 411 pkt. 1;art. 411 pkt. 2)">art. 411 pkt 1 i 2 kc</a> i widząc jego realizację w tym , iż Sąd niższej instancji niezasadnie przyjął , iż bank jest bezpodstawnie wzbogacony [ tak bank rozumiał jednozdaniowe stwierdzenie Sądu niższej instancji odwołane do normy kodeksowej , pozbawione jakiekolwiek elementu argumentacji ] , kosztem kredytobiorców , strona skarżąca nie dostrzega , że zdaje się on stać na stanowisku zgodnie z którym pieniężne roszczenie zwrotne jest wynikiem uznania , iż podstawa świadczeń wzajemnych pomiędzy stronami od samego początku nie istniała, wobec nieważności umowy , która była dla spełnionych świadczeń kredytobiorców źródłem i racją prawną.</p> <p>Już tylko na marginesie i dla porządku dodać należy , że bank nie dowiódł w postępowaniu , a nawet nie starał się tego czynić [ czy chociażby uprawdopodobnić ], iż rzeczywiście kwotą uzyskaną od małżonków <span class="anon-block">S.</span> nie jest już wzbogacony.</p> <p>Nie ma też racji bank twierdząc , że podstawa na której jest wolny od obowiązku zwrotu tego świadczenia jest to , że powodowie spłacając kredyt , realizowali swój obowiązek w zgodzie z zasadami współżycia społecznego.</p> <p>Ta podstawa normatywna wyłączenia obowiązku zwrotu ,dotyczy zupełnie innych sytuacji , gdy za jego brakiem przemawiają szczególne przyczyny o podłożu moralnym, ,które można potwierdzić po stronie podmiotu , na którym taki obowiązek spoczywa. Z pewnością bank do kręgu takich podmiotów , w relacji do kredytobiorców jako słabszej strony stosunku zobowiązaniowego wynikającego z umowy kredytu , nie przynależy.</p> <p>Nieuzasadniony jest , podniesiony przez skarżący bank , na etapie postępowania apelacyjnego, zarzut zatrzymania zwrotnych świadczeń pieniężnych powodów do kwoty udzielonego małżonkom <span class="anon-block">S.</span> kapitału.</p> <p>Powołując się na mogące być uznane za ukształtowane, najbardziej aktualne orzecznictwo SN , co do merytorycznej zasadności takiego zarzutu w tzw. „ sprawach frankowych „ / por. spośród kilku , stanowisko SN zawarte w judykacie z dnia 24 października 2024r , sygn. I CSK 2443/24 – powołanym za zbiorem Lex / , które Sąd Apelacyjny, w składzie rozpoznającym sprawę podziela ; przyjąć należy , iż w sytuacji gdy strona sporu , szczególnie bank – przedsiębiorca - w relacji z konsumentem może skutecznie powołać zarzut potrącenia wierzytelności wzajemnej , wobec pretensji finansowej drugiej strony , nie jest uprawniona do korzystania z zarzutu zatrzymania w powołaniu się , jako na jego źródło , na taką [ zdatną do potrącenia wierzytelność własną.</p> <p>Z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia w rozstrzyganym sporze , a , jak dotąd bank z możliwości potrącenia nie zdecydował się skorzystać.</p> <p>Kluczowe dla treści uzasadnianego wyroku są okoliczności , które zaistniały w relacjach pomiędzy stronami sporu już po wydaniu wyroku przez Sąd I instancji.</p> <p>Stały się one podstawą do sformułowania przez bank przed Sądem II instancji zarzutu spełnienia świadczenia / por. k. 485 akt/ .</p> <p>Był on ściśle związany z faktem podniesienia przez powodów materialnego oświadczenia o potrąceniu z wierzytelnością banku , z tytułu zwrotu udzielonego kapitału , pieniężnej wierzytelności własnej , obejmującej m. in. tę , której dochodzili w rozstrzyganym sporze, a Sąd niższej instancji potwierdził nieprawomocnie w zaskarżonym orzeczeniu.</p> <p>Trzeba przy tym podkreślić , iż odnosząc się do tego zarzutu , powodowie, za pośrednictwem swojego zawodowego pełnomocnika, nie tylko potwierdzili fakt dokonania takiego potrącenia ale uznali także , że zarzut spełnienia świadczenia , jako konsekwencja materialnego skutku potrącenia jest zasadny / aby pomimo tego stanowiska nadal twierdzić , że podtrzymują żądnie zapłaty w niezmienionym kształcie – /uwaga redakcyjna S.A. /</p> <p>[ por. oświadczenia pełnomocnika powodów na rozprawie apelacyjnej w dniu14 kwietnia 2025r - minuty 4-7 oraz 13-17 , zapis skrócony k. 519 akt].</p> <p>Przy takim stanowisku stron, a w szczególności powodów, wobec zrelacjonowanego zarzutu apelującego banku, Sąd II instancji był wolny od prowadzenia rozważań co do tego , jakie znaczenie dla oceny tego zarzutu ma fakt nie podniesienia przez stronę apelującą w rozpoznawanej sprawie [nawet ] procesowego zarzutu potrącenia wierzytelności wzajemnej z tytułu udzielonego kapitału.</p> <p>Przedmiotem takiej oceny pozostało tylko to , jaki jest zakres materialnego skutku potrącenia dokonanego przez powodów dla ich wierzytelności pieniężnej roszczenia pieniężnego, której dochodzili w rozstrzyganej sprawie , a stwierdzonej nieprawomocnie przez Sąd Okręgowy w wydanym przezeń wyroku. Nieco inaczej kwestię tę ujmując , czy w następstwie tego potrącenia powodom należne jest nadal podtrzymywane przez nich roszczenie pieniężne, a o ile tak , to w jakim rozmiarze ilościowym.</p> <p>Dla uporządkowania i zapewnienia przejrzystości dalszej części wywodu , przypomnieć należy , iż Sąd Okręgowy w wyroku z dnia 26 maja 2022r., zasądził na rzecz powodów kwoty 105 635, 77 zł oraz 15 893, 55 franka szwajcarskiego , w przypadku obu sum z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 31 października 2020r. do dnia zapłaty.</p> <p>Z ustaleń dokonanych przez Sąd II instancji na podstawie przedstawionych przez strony dokumentów oraz niekwestionowanych wzajemnie oświadczeń ich zawodowych pełnomocników wynika , że :</p> <p>a/ już po wydaniu wyroku przez Sąd I instancji strona pozwana wytoczyła przeciwko <span class="anon-block">J.</span> i <span class="anon-block">R. S. (1)</span> , przed Sąd Okręgowy w Krakowie, powództwo o zapłatę /in solidum / kwoty 126 898, 20 zł wraz z odsetkami , tytułem zwrotu udzielonego im kapitału w ramach realizacji spornej w sprawie umowy kredytu. Postępowanie to , oznaczone sygnaturą I C 6147/23, pozostaje w toku,</p> <p>b/ W reakcji na to żądanie powodowie wezwali bank do zapłaty kwoty łącznej 218 906, 24 złotego , która odpowiadała sumie 105 653, 71 zł oraz równowartości 25 428, 28 CHF , jako świadczeniom zwrotnym powodów, które spełnili w wykonaniu umowy dotąd łączącej strony. Wezwanie to bank otrzymał w dniu 14 marca 2024r. ,</p> <p>c/ konsekwencją tego wezwania było złożenie przez <span class="anon-block">J.</span> i <span class="anon-block">R. S. (1)</span> wobec banku materialnego oświadczenia o potrąceniu tej wierzytelności [ przy oznaczeniu jej wysokości powodowie zastosowali kurs franka do złotego publikowany przez NBP na dzień składania oświadczenia ] z wierzytelnością banku z tytułu zwrotu kapitału w kwocie 128 562, 09 zł.,</p> <p>d/ oświadczenie to strona pozwana otrzymała w dniu 21 marca 2024 r.</p> <p>Przy takich ustaleniach - opartych na faktach wzajemnie niekwestionowanych przez strony -</p> <p>w pierwszej kolejności wskazać należy , iż zgodnie ze stanowiskiem prawnym Sądu II instancji , z przyczyn , które zostały podane w poprzednim fragmencie uzasadnienia, powodom należna jest część świadczenia pieniężnego dochodzonego w rozstrzyganej sprawie , a mianowicie suma kwot 105 653, 77 zł oraz 15 893, 55 franka szwajcarskiego z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 28 maja 2021r. do dnia zapłaty.</p> <p>Świadczenie to, po przeliczeniu jego części wyrażanej w walucie szwajcarskiej , według kursu franka do złotego , publikowanego na oficjalnej stronie internetowej Narodowego Banku Polskiego na dzień złożenia przez powodów materialnego zarzutu potrącenia- zważywszy także na wsteczny jego skutek, wynikający z treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 499)">art.499</a> in. fine <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 ()">kc</a> – 14 marca 2024r, / kurs 4 , 453 zł za franka /, odpowiada łącznie, w zakresie należności głównej , sumie 176 427, 74 zł [ 105 653,77zł + 70 773, 97 zł ].</p> <p>Świadczenie to powiększa należność tytułu odsetek ustawowych za opóźnienie od tej łącznej sumy , za okres pomiędzy 28 maja 2021r do daty kiedy potrącenie stało się możliwe , zatem do 14 marca 2024r., kiedy strona pozwana niespornie mogła zapoznać się z wezwaniem powodów do zapłaty świadczenia wynikającego z wierzytelności później objętej oświadczeniem o potrąceniu , a tym samym kiedy sama wierzytelność kredytobiorców stała się wymagalna.</p> <p>Ustalając wysokość , w ten sposób określonej należności odsetkowej , Sąd Odwoławczy posłużył się kalkulatorem, odsetek ustawowych , dostępnym na stronie internetowej <span class="anon-block">(...)</span> </p> <p>Jest to kwota 50 458,08 zł . Zatem wierzytelność , służąca w rozstrzyganym sporze powodom, zamyka się w łącznej kwocie 226 885, 82 zł .[ 176 427, 74 zł + 50 458, 08 zł ].</p> <p>Powodowie tę wierzytelność mogli skutecznie potrącić z taką samą rodzajowo wierzytelnością banku , która jak wynika z ich oświadczenia odpowiadała sumie 128 562, 09 zł [ tego jej rozmiaru nie kwestionowała w postępowaniu strona pozwana].</p> <p>Materialny skutek potrącenia obu w ten sposób oznaczonych wierzytelności wzajemnych stron , wskazany w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 498;art. 498 § 2)">art. 498 §2 kc</a> powoduje , że nadal powodom należna jest kwota 98 323, 73 zł [ 176 427, 74zł + 50 458, 08zł ] – 128 562, 09 zł.</p> <p>Przy czym kwota ta jest należna <span class="anon-block">J.</span> i <span class="anon-block">R. S. (1)</span> łącznie , ale bez odsetek. Należność odsetkowa przysługująca im tylko za okres pomiędzy 28 maja 2021r i datą wstecznego skutku potrącenia – 14 marca 2024r., została zaliczona przez Sąd II instancji , po myśli <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 451;art. 451 § 1)">art. 451 §1 kc</a>, przy braku jakikolwiek oświadczeń stron w odniesieniu do kolejności zaliczeń , w pierwszej kolejności na poczet długu jaki powodowie mieli wobec banku z tytułu kapitału.</p> <p>Wsteczny skutek potrącenia, wywołujący skutek zapłaty , wykluczył możliwość uznania banku za [ nadal] pozostającego w opóźnieniu w spełnieniu świadczenia pieniężnego, które nadal , biorąc pod rozwagę przedmiot rozstrzyganego sporu, obciąża stronę pozwaną wobec byłych kredytobiorców.</p> <p>W warunkach , gdy pomimo zarzutu zapłaty mającego swoje źródło w potrąceniu dokonanym przez powodów podtrzymywali oni żądanie zapłaty świadczenia pieniężnego w całości , w zakresie w jakim dochodzona kwota przekroczyła nadal należne im świadczenie , powództwo zostało oddalone.</p> <p>Z podanych powodów , w częściowym uwzględnieniu apelacji banku, Sąd II instancji zmienił zaskarżony wyrok w sposób wskazany w punkcie 1 sentencji orzeczenia reformatoryjnego , na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 385)">art. 385 kpc</a>.</p> <p>W pozostałym zakresie środek odwoławczy strony pozwanej , jako nieuzasadniony podlegał oddaleniu , na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 385)">art. 385 kpc</a> / pkt 2 sentencji orzeczenia /,</p> <p>Rozstrzygając o kosztach postępowania apelacyjnego, Sąd II instancji orzekł , na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 100)">art. 100 kpc</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 391;art. 391 § 1)">art. 391 §1 kpc</a> , przy czym stosując ten przepis uznał , iż jednak całością tych kosztów powinna zostać obciążona strona skarżąca. Jej apelacja, w odniesieniu do uwzględnionego roszczenia niepieniężnego okazała się być nieuzasadnioną, a korekta apelacyjna, w zakresie oceny roszczenia pieniężnego była przede wszystkim następstwem zarzutu potrącenia z którego powodowie mieli prawo skorzystać.</p> <p>Wobec tego , także w tym zakresie, nie można zasadnie mówić o ich porażce procesowej.</p> <p>Z tej tez przyczyny Sąd Odwoławczy nie wiedział też wystarczających podstaw do tego aby przy zmianie treści orzeczenia Sądu I instancji , korygować także zawarte w nim orzeczenie o kosztach procesu.</p> <p>Kwota kosztów postępowania należna powodom łącznie za apelacyjny etap sporu stron , będąc pochodną wskazanej w apelacji wartości przedmiotu zaskarżenia , odpowiadając wynagrodzeniu ich zawodowego pełnomocnika , została ustalona na podstawie §2 pkt 6 w zw. z §10 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia MS w sprawie opłat za czynności adwokackie z dnia 22 października 2015 [ DzU z 2015 poz. 1800].</p> <p>Suma ta została przyznana wraz z odsetkami o których , na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 1(1))">art. 98 §1 ^{<!-- -->1} kpc</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 391;art. 391 § 1)">art. 391 §1 kpc</a>, Sąd Apelacyjny był obowiązany orzec z urzędu.</p> </div>