II FSK 3600/17

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Jan Rudowski, Sędzia NSA Stanisław Bogucki (sprawozdawca), Sędzia WSA (del.) Krzysztof Przasnyski, Protokolant Dorota Rembiejewska, po rozpoznaniu w dniu 17 października 2019 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej W. sp. z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 3 lipca 2017 r., sygn. akt I SA/Wr 184/17 w sprawie ze skargi W. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze z dnia 20 grudnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2012 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od W. sp. z o.o. z siedzibą w W. na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze kwotę 2700 (słownie: dwa tysiące siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE 1. Wyrokiem z dnia 3 lipca 2017 r. o sygn. I SA/Wr 184/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę W. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: skarżąca) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze (dalej: SKO w Jeleniej Górze) z dnia 20 grudnia 2016 r., nr [...], wydaną w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2012 r. Jako podstawę prawną powołano art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Wyrok (podobnie, jak pozostałe powołane w uzasadnieniu orzeczenia) jest dostępny na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl/. 2. Stanowiska stron w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. 2.1. Skargę kasacyjną od ww. wyroku WSA we Wrocławiu do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła skarżąca (reprezentowana przez pełnomocnika - radcę prawnego), która zaskarżyła ten wyrok w całości. Sformułowała również wniosek o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono, na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a., naruszenie prawa materialnego, tj.: art. 87 ust. 3 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (Dz. U. z 2004 r. Nr 90, poz. 864/2, dalej: TWE), w związku z art. 2 i 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE (Dz. U. UE. L z dnia 27 marca 1999 r. Nr L 83, s. 1; dalej: rozporządzenie nr 659/1999) w związku z art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613, dalej: u.p.o.l.) przez niezastosowanie wskutek czego uznanie pomocy publicznej ustanowionej uchwałą z 2002 r. za niezgodną ze wspólnym rynkiem i bezprawną wobec braku jej notyfikacji Komisji Europejskiej oraz uznanie, że z tego powodu skarżącej nie przysługuje zwolnienie w podatku od nieruchomości za 2012 r.; art. 14 ust. 1 rozporządzenia nr 659/1999 w związku z Załącznikiem IV pkt 3.1 i 3.2 do Traktatu Akcesyjnego i z art. 60 Traktatu Akcesyjnego oraz art. 2, art. 7 i art. 91 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 78 poz. 483 ze zm., dalej: Konstytucja RP) przez niezastosowanie skutkujące błędnym przyjęciem, że organ podatkowy miał obowiązek odmówić zastosowania wobec skarżącej zwolnienia w podatku od nieruchomości ustanowionego uchwałą 2002 r. jako pomocy bezprawnej w świetle przepisów unijnych; art. 2, art. 7, art. 8 i art. 87 ust. 1 Konstytucji RP w związku z art. 6 Traktatu o Unii Europejskiej i art. 14 ust. 1 rozporządzenia nr 659/1999 przez niezastosowanie skutkujące odmową uznania nabytych przez skarżącą, konstytucyjnie gwarantowanych, praw do zwolnienia z podatku od nieruchomości na mocy uchwały 2002 r. podlegających ochronie mimo braku jej notyfikacji Komisji. Zarzucono także naruszenie przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), tj.: art. 134 p.p.s.a, w związku z art. 121 i art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2015 r. poz. 613 ze zm., dalej: o.p.), art. 2, art. 7, art. 8, art. 87 i art. 168 Konstytucji RP i art. 7 ust. 3 u.p.o.l. przez pominięcie ciążącego na organie podatkowym obowiązku uwzględnienia Konstytucji RP w procesie wykładni przepisów prawa podatkowego i dokonania tzw. prokonstytucyjnej wykładni przepisów prawa, wskutek tego odmowę uwzględnienia "praw nabytych" przez skarżącą do zwolnienia z podatku od nieruchomości ustanowionego uchwałą z 2002 r. i potwierdzonego w uchwale Rady Miejskiej w N. (§ 2) z dnia 30 sierpnia 2012 r. nr [...] w sprawie uchylenia uchwały z 2002 r. i orzeczenie, że taka pomoc skarżącej nie przysługuje bez zatwierdzenia przez Komisję Europejską; art. 170 p.p.s.a. przez naruszenie prawomocnych wyroków sądów administracyjnych orzekających pozytywnie o legalności uchwały z 2002 r. i wskazujących na możliwości korzystania ze zwolnienia z podatku od nieruchomości nią ustanowionego do końca 2017 r. 2.2. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Jeleniej Górze w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosło o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. 3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. 3.1. Skarga kasacyjna podlega oddaleniu, gdyż zaskarżony wyrok WSA we Wrocławiu odpowiada prawu. Rozstrzygane w sprawie kwestie były przedmiotem orzekania przez Naczelny Sąd Administracyjny w tożsamym stanie prawnym, w sprawie skarżącej zakończonej wyrokiem z dnia 17 października 2019 r., II FSK 3627/17. W rozpatrywanej sprawie zostały powielone przez skarżącą zarzuty kasacyjne powołane w ww. sprawie. Podobny problem prawny, jak w sprawie rozpoznanej, był już przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyrokach: z dnia 6 kwietnia 2017 r., II FSK 675/15, II FSK 676/15, II FSK 677/15, II FSK 678/15 oraz wyrokach z dnia 27 września 2017 r., II FSK 1817/17, II FSK 1818/17, II FSK 1819/17, II FSK 1820/17, II FSK 1821/17, II FSK 1822/17, II FSK 1823/17, II FSK 1824/17, II FSK 1825/17, II FSK 1826/17, II FSK 1827/17, II FSK 1828/17, II FSK 1829/17. Wyrażono w nich pogląd, że organy podatkowe miały nie tylko prawo, ale i obowiązek odmówić zastosowania przepisów uchwały z 2002 r. w stosunku do podatnika prowadzącego działalność w strefie ekonomicznej i wydać swoje rozstrzygnięcie w oparciu o przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w sprawie podziela stanowisko przedstawione w tych orzeczeniach i akceptuje argumentację w nich zaprezentowaną. W skardze kasacyjnej sformułowano zarówno zarzuty naruszenia prawa materialnego, jak i zarzuty naruszenia prawa procesowego. Zarzuty te, mimo ich rozbudowanego charakteru sprowadzają się do stanowiska, według którego Sąd pierwszej instancji nieprawidłowo zaaprobował zaskarżoną decyzję w sytuacji gdy: organy podatkowe nie miały prawa stwierdzić, iż pomoc udzielona spółce jest pomocą bezprawną; orzeczenie o konsekwencjach bezprawnego przyznania pomocy jest wyłączną kompetencją Komisji nie zaś sądów krajowych i organów; zaniechanie przez organ notyfikacji uchwały uniemożliwiło podatnikowi realizację praw nabytych i naruszyło zasadę ochrony interesów w toku; doszło do naruszenia zasad ochrony jednostki przed działaniami organów podatkowych; pominięto w sprawie źródło prawa, jakim jest uchwała Rady Gminy; nie uwzględniono, że prawomocnymi wyrokami sąd wypowiedział się w kwestii legalności uchwały kreującej zwolnienie. Zwolnienie od podatku od nieruchomości przedsiębiorców inwestujących na terenie Kamiennogórskiej Specjalnej Strefy Ekonomicznej w okresie istnienia strefy stanowi pomoc publiczną w rozumieniu art. 107 (Dz. Urz. UE z 2016 r. Nr C 202, s.1; dalej: TFUE). W odniesieniu do spółki pomoc ta nie może być uznana za "pomoc istniejącą" w rozumieniu rozporządzenia nr 659/1999, na dzień wejścia w życie tego rozporządzenia w odniesieniu do Polski (dzień akcesji), spółka z tego rodzaju pomocy bowiem nie korzystała (nie prowadziła działalności na terenie specjalnej strefy ekonomicznej (por. pogląd wyrażony m.in. w wyroku NSA z dnia 27 września 2017 r., II FSK 1823/17). Pozostaje także poza sporem, że pomoc ta nie została notyfikowana przez Polskę po dniu akcesji. 3.2. Zarzutu naruszenia art. 87 ust. 3 TWE w związku z art. 2 i 3 rozporządzenia nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r., ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 TWE (art. 108 TFUE), w związku z art. 7 ust. 3 u.p.o.l., skarżąca upatrywała w możliwości uznania za zgodną ze wspólnym rynkiem pomoc przyznawaną przez państwo członkowskie. Nie powołała przy tym dalszych aktów prawnych na poparcie stawianej tezy. Tymczasem, zgodnie z art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. W skardze kasacyjnej należy przytoczyć podstawy kasacyjne wraz z ich uzasadnieniem. Trzeba zatem wskazać konkretny przepis postępowania lub prawa materialnego, który zdaniem wnoszącego skargę został naruszony przez sąd pierwszej instancji. Nie wystarczy przy tym ograniczenie się tylko do przytoczenia przepisu stanowiącego podstawę skargi kasacyjnej, konieczne jest także sprecyzowanie: do jakiego naruszenia przepisów postępowaia lub prawa materialnego doszło i na czym ono polegało. W tych okolicznościach stawiany zarzut nie mógł odnieść pożądanego przez skarżącą skutku. Należy podkreślić, że uchylenie obowiązku notyfikacji w stosunku do określonych środków pomocy publicznej zostało wprowadzone w 2006 r. na mocy Rozporządzenia Komisji (WE) 1628/2006 w sprawie stosowania art. 87 i art. 88 TWE w odniesieniu do regionalnej pomocy inwestycyjnej (Dz. Urz. UE L 302 z 1 listopada 2006 r., str. 29). W art. 9 ust. 2 zd. 2 powyższego rozporządzenia wskazano, że programy pomocy realizowane przed datą jego wejścia w życie oraz pomoc przyznana w ramach tych programów, w przypadku braku zatwierdzenia ze strony Komisji oraz naruszenia obowiązku zgłoszenia określonego w art. 88 ust. 3 TWE, będą zgodne ze wspólnym rynkiem w rozumieniu art. 87 ust. 3 TWE oraz będą wyłączone na mocy tego rozporządzenia, jeśli spełniają warunki w nim zawarte. Porównanie postanowień uchwały z 2002 r. z wymogami zawartymi w rozporządzeniu pozwala na jednoznaczne stwierdzenie, że uchwała nie spełnia warunków w nim określonych, w tym najistotniejszego warunku, jakim jest przejrzystość programów regionalnej pomocy inwestycyjnej. Jak wskazano w art. 2 ust. 1 lit. i rozporządzenia "przejrzyste programy regionalnej pomocy inwestycyjnej" oznaczają programy regionalnej pomocy inwestycyjnej, w przypadku których możliwe jest dokładne wyliczenie ekwiwalentu dotacji brutto jako odsetka wydatków kwalifikowanych ex ante bez potrzeby przeprowadzania oceny ryzyka (na przykład programy obejmujące dotacje, subsydia na spłatę odsetek, ograniczone pułapem środki fiskalne). Tymczasem uchwała z 2002 r. nie zawiera żadnego mechanizmu określenia maksymalnych kosztów kwalifikowanych. Nie spełnia ona również i innych wymogów przewidzianych w rozporządzeniu, jak choćby nie przewiduje ograniczenia kwalifikowalności wydatków do nabywania aktywów nowych, który to wymóg został przewidziany w art. 4 ust. 8 rozporządzenia. Wydane z kolei na podstawie art. 20d u.p.o.l. rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 23 lipca 2007 r. w sprawie udzielania przez gminy zwolnień od podatku od nieruchomości, stanowiących regionalną pomoc inwestycyjną (Dz. U. z 2007 r. Nr 138, poz. 969), bezpośrednio odnosi się do wyżej wskazanego rozporządzenia 1628/2006. Zgodnie z § 1 ust. 1 rozporządzenia, określa ono warunki ramowe udzielania regionalnej pomocy inwestycyjnej, do której mają zastosowanie przepisy rozporządzenia 1628/2006 w formie zwolnienia od podatku od nieruchomości, wprowadzanego w drodze uchwał rad gmin podejmowanych na podstawie art. 7 ust. 3 u.p.o.l. W § 1 ust. 2 rozporządzenia przewidziano, że uchwały, o których mowa w ust. 1, przewidujące udzielanie pomocy zgodnie z warunkami określonymi w rozporządzeniu, z zastrzeżeniem § 3 (nie ma zastosowania w sprawie), nie podlegają notyfikacji Komisji Europejskiej, jak również nie wymagają uzyskania opinii Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. Ponieważ uchwała z 2002 r., nie spełniała wymogów określonych w wyżej wskazanych aktach prawnych, nie mogła korzystać ze zwolnienia z obowiązku notyfikacji. Rozporządzenie 1628/2006 zostało zastąpione Rozporządzeniem Komisji (WE) nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. w sprawie uznania niektórych rodzajów pomocy za zgodne ze wspólny rynkiem w zastosowaniu art. 87 i art. 88 TWE (ogólne rozporządzenie w sprawie wyłączeń blokowych) (Dz. Urz. UE L 214 z 9 sierpnia 2008 r.). W art. 44 ust. 1 tego rozporządzenia, przewidziano możliwość jego stosowania do pomocy przyznanej przed jego wejściem w życie, między innymi pod warunkiem, że była to pomoc indywidualna. Definicja takiej pomocy została przewidziana w art. 2 pkt 3 lit. a i b i oznacza ona pomoc ad hoc (pomoc przyznawana poza programem pomocy – art. 2 pkt 4 ww. rozporządzenia) oraz pomoc podlegającą zgłoszeniu na podstawie programu pomocy. Tymczasem, uchwała z 2002 r. stanowiła program pomocowy, zdefiniowany w art. 2 pkt 2 rozporządzenia. Zgodnie z tym przepisem, "program pomocy" oznacza każdy akt prawny, na podstawie którego bez dodatkowych środków wykonawczych można przyznać pomoc indywidualną przedsiębiorstwom, określonym w sposób ogólny w tym akcie oraz każdy akt prawny, na podstawie którego przedsiębiorstwu lub przedsiębiorstwom można przyznać pomoc niezwiązaną z konkretnym projektem na czas nieokreślony i/lub o nieokreślonej wysokości. Z kolei w art. 44 ust. 2 Rozporządzenia 800/2008 wskazano, że każda pomoc przyznana przed dniem 31 grudnia 2008 r., która nie spełnia warunków określonych w tym rozporządzeniu, lecz która spełnia warunki określone w rozporządzeniu (WE) nr 70/2001, rozporządzeniu (WE) nr 68/2001, rozporządzeniu (WE) nr 2204/2002 lub rozporządzeniu (WE) nr 1628/2006, jest zgodna ze wspólnym rynkiem i wyłączona z wymogu zgłoszenia, o którym mowa w art. 88 ust. 3 TWE. Pierwsze z tych rozporządzeń z dnia 12 stycznia 2001 r. w sprawie zastosowania art. 87 i art. 88 TWE w odniesieniu do pomocy państwa dla małych i średnich przedsiębiorstw, dotyczyło pomocy indywidualnej, przyznawanej poza jakimkolwiek programem. Zawierało ono ponadto w art. 3 ust. 1 formalny warunek jego stosowania, który sprowadzał się między do tego, aby akt przyznający pomoc zawierał wyraźne nawiązanie do rozporządzenia, przez zamieszczenie jego tytułu i danych dotyczących publikacji w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. Tożsamy zapis znajduje się w art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 68/2001 z dnia 12 stycznia 2001 r. w sprawie zastosowania art. 87 i art. 88 TWE do pomocy szkoleniowej oraz w art. 3 ust. 1 lit. b rozporządzenia (WE) nr 2204/2002 z dnia 12 grudnia 2002 r. w sprawie stosowania art. 87 i art. 88 TWE w odniesieniu do pomocy państwa w zakresie zatrudnienia. Uchwała z 2002 r. nie nawiązuje do żadnego z powyższych rozporządzeń, jej podstawę prawną stanowił bowiem art. 18 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 506 ze zm.) w związku z art. 7 ust. 2 u.p.o.l. W uchwale również nie wskazano na żadne z powyższych rozporządzeń. Uchwała z 2002 r. nie spełnia również warunków do zwolnienia na podstawie rozporządzenia 1628/2006, co zostało wskazane we wcześniejszej części uzasadnienia. Uchwała z 2002 r. nie może zatem zostać uznana za zgodną z pomocą przewidzianą w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 800/2008. Do tego rozporządzenia nawiązuje natomiast rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 5 sierpnia 2008 r. w sprawie warunków udzielania zwolnień od podatku od nieruchomości oraz podatku od środków transportowych, stanowiących regionalną pomoc inwestycyjną (Dz. U. z 2008 r. Nr 146, poz. 927). Rozporządzenie to w pierwotnej wersji odnosiło się do rozporządzenia 1628/2006, zaś na skutek jego zmiany rozporządzeniem z dnia 20 grudnia 2013 r. (Dz. U. 2013 r., poz. 1648), bezpośrednio wskazuje na rozporządzenie 800/2008. Rozporządzenie Komisji (WE) nr 800/2008, zostało uchylone rozporządzeniem Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznającym niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i art. 108 Traktatu (Dz.U.UE.L. 2014.187.1). W art. 58 ust. 1 wyraźnie wskazano, że rozporządzenie to stosuje się do pomocy indywidualnej przyznanej przed jego wejściem w życie. Definicja pomocy indywidualnej jest tożsama z definicją zawartą w rozporządzeniu 800/2008. W konsekwencji "wsteczne" stosowanie przepisów (brak konieczności notyfikacji) tego rozporządzenia do pomocy udzielonej przed jego wejściem w życie, nie odnosi się do uchwały z 2002 r. Wobec powyższego również i na podstawie tego rozporządzenia, nie można przyjąć, że uchwała z 2002 r. zwolniona została z obowiązku notyfikacji, co pozwoliłoby uznać pomoc w niej określoną za zgodną z prawem UE. Rozporządzenie 651/2014 stanowiło podstawę do wydania rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 stycznia 2015 r. w sprawie warunków udzielania zwolnień z podatku od nieruchomości oraz podatku od środków transportowych, stanowiących regionalną pomoc inwestycyjną, pomoc na kulturę i zachowanie dziedzictwa kulturowego, pomoc na infrastrukturę sportową i wielofunkcyjną infrastrukturę rekreacyjną oraz pomoc na infrastrukturę lokalną (Dz. U. z 2015 r., poz. 174). Uchwała z 2002 r. w odniesieniu do skarżącej spółki wprowadzała pomoc bezprawną, gdyż była ona sprzeczna z prawem UE. Okoliczność tę mogły stwierdzić organy podatkowe, które w konsekwencji uprawnione były do odmowy zastosowania zwolnienia z podatku od nieruchomości. Uchwalone w późniejszym czasie akty prawne nie doprowadziły do "zalegalizowania" udzielonej bezprawnie pomocy. Tym samym "pomoc niezgodna z prawem", jaką była pomoc przyznana na podstawie uchwały z 2002 r., nie stała się "pomocą istniejącą". 3.3. Zarzutu naruszenia art. 14 ust. 1 rozporządzenia nr 659/1999 w związku z Załącznikiem IV pkt 3.1 i 3.2 do Traktatu Akcesyjnego w zw. z art. 60 Traktatu Akcesyjnego oraz art. 2, art. 7 i art. 91 Konstytucji RP skarżąca upatrywała w tym, że orzeczenie o konsekwencjach bezprawnego przyznania pomocy jest wyłączną kompetencją Komisji Europejskiej, a pomoc udzielona z naruszeniem procedur jej wprowadzania może, ale nie musi podlegać zwrotowi. Pogląd ten nie zasługuje na aprobatę. Komisja Europejska posiada wyłączność w zakresie oceny proponowanych środków pomocy ze wspólnym rynkiem w oparciu o kryteria określone w art. 107 ust. 2 i 3 TFUE, tj. zatwierdzenia pomocy publicznej. Nie posiada za to wyłączności w zakresie orzekania o pomocy przyznanej bezprawnie, czyli takiej pomocy, której Komisja nie zatwierdziła w ramach procedury określonej w art. 108 TFUE i rozporządzenia nr 659/1999 oraz uchylającego go rozporządzenia 2015/1589. Co więcej, w tym zakresie (pomocy bezprawnej) uprawnienia własne Komisji są ograniczone (Komisja nie może w szczególności podejmować ostatecznej decyzji nakazującej zwrot pomocy, jeśli jedynym naruszeniem jest niezgłoszenie pomocy zgodnie z art. 108 ust. 3 TFUE. Komisja musi przeprowadzić pełną ocenę zgodności, niezależnie od tego, czy przestrzegany był obowiązek stosowania okresu zawieszenia, czy też nie - pkt 25 Komunikatu Komisji dotyczącego egzekwowania prawa UE przez sądy krajowe w zakresie pomocy państwa (Dz.U.C 85 z 9.4.2009 str. 1). W punkcie 26 Komunikatu Komisja wskazuje, że rolą sądów krajowych jest między innymi zapobieganie wypłacie pomocy niezgodnej z prawem oraz zwrot pomocy niezgodnej z prawem (niezależnie od jej zgodności ze wspólnym rynkiem). Należy mieć przy tym na uwadze, że pomocą publiczną, obok dotacji (środków wypłaconych lub tych, które mają być wypłacone), są także przywileje podatkowe (jak w niniejszej sprawie) – pkt 11 Komunikatu. "W przypadku pomocy bezprawnej sądy krajowe mają obowiązek wyciągnąć wszelkie odpowiednie konsekwencje prawne, zgodnie z prawem krajowym, w przypadku naruszenia art. 108 ust. 3 TFUE, obowiązki sądów krajowych nie ograniczają się jednak do niezgodnej z prawem pomocy, która została już wypłacona. Rozpatrują one również przypadki, w których niezgodna z prawem pomoc ma dopiero zostać wypłacona" (pkt 28 Komunikatu). W związku z tym należy wskazać, że badanie przez sąd krajowy i organ czy pomoc została w wymagany sposób zatwierdzona przez Komisję Europejską nie oznacza oceny zgodności pomocy z rynkiem wewnętrznym oraz że takie działania organów państwa nie stanowią naruszenia wyłącznej kompetencji Komisji Europejskiej do uznania pomocy za zgodną ze wspólnym rynkiem. W szczególności, o czym stanowi pkt 26b Komunikatu – "zwrot pomocy niezgodnej z prawem (niezależnie od jej zgodności ze wspólnym rynkiem)" – działania sądu krajowego związane z pomocą bezprawną są niezależne od decyzji Komisji w zakresie oceny zgodności takiej pomocy ze wspólnym rynkiem i sąd krajowy może w szczególności nakazać zwrot pomocy bezprawnej, niezależnie od orzeczonej później przez Komisję jej zgodności ze wspólnym rynkiem. Na podstawie pkt 30 Komunikatu "obowiązek nakazania zwrotu pomocy ciążący na sądzie krajowym nie zależy więc od zgodności środka pomocy z przepisem art. 87 ust. 2 i ust. 3 Traktatu" (odpowiednio art. 107 ust. 2 i art. 107 ust. 3 począwszy od Traktatu Lizbońskiego). Reasumując te rozważania stwierdzić należy, że błędny jest pogląd wyrażony w skardze kasacyjnej, że działania jakie może podjąć sąd krajowy ograniczają się wyłącznie do wykonania decyzji Komisji lub współpracy przy windykacji bezprawnie udzielonej pomocy stanowią ingerencję w wyłączną kompetencję Komisji. Podkreślić wypada, że czym innym jest ocena pomocy z rynkiem wewnętrznym, dokonywana wyłącznie przez Komisję (art. 107 ust. 2 i 3 TFUE), a czym innym jest pomoc bezprawna (art. 108 ust. 3 TFUE, art. 1 lit. f oraz art. 3 rozporządzenia 659/1999 oraz odpowiednio rozporządzenia 2015/1589) i działania jakie w wypadku jej zaistnienia mogą podjąć organy Państwa Członkowskiego, w szczególności przed jej zatwierdzeniem przez Komisję. Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem Trybunału Sprawiedliwości, pojęcie "sądu krajowego" ujmowane jest szeroko. Instytucją taką jest każdy organ, który charakteryzuje się permanentnością działania, obligatoryjnym charakterem jurysdykcji, stosowaniem prawa, kontradyktoryjnością oraz niezależnością (por. wyrok TS z 17 września 1997 r., w sprawie C-54/96 [...], Rec., wyrok TS z 26 kwietnia 2006 r., w sprawie C-96/04 [...]). Organ pierwszej instancji, nie jest "sądem krajowym" w rozumieniu orzecznictwa TS.samorządowe kolegia odwoławcze również nie są sądami krajowymi. Podkreślić jednak należy, że w punkcie 29 Komunikatu Komisja wskazuje, "że obowiązek zapobiegania przez sądy krajowe wypłacie pomocy niezgodnej z prawem może przyjąć wiele form uregulowań proceduralnych, w zależności od różnych typów postępowanie możliwych w ramach prawa krajowego". W punkcie 28 Komisja z kolei wskazała, że sądy krajowe mają obowiązek wyciągnąć wszelkie odpowiednie konsekwencje prawne, zgodnie z prawem krajowym, w przypadku naruszenia art. 88 ust. 3 TWE (art. 108 ust. 3 TFUE). Jak wyżej wspomniano, ani organ pierwszej instancji, ani Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Jeleniej Górze nie są "sądem krajowym", za to są nimi sądy administracyjne (wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny). Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która to kontrola jest sprawowana pod względem zgodności z prawem. Z drugiej strony organy podatkowe, także samorządowe kolegia Odwoławcze, podobnie zresztą jak wszystkie organy władzy publicznej) działają w granicach i na podstawie prawa (art. 7 Konstytucji RP). Skoro sądy krajowe (a więc także sądy administracyjne) sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działań administracji, to owe działania "zapobiegające wypłacie pomocy niezgodnej z prawem" realizują przez stosowanie środków określonych w ustawie, między innymi przez orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a.) Zgodnie z art. 7 Konstytucji RP. organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Z kolei art. 91 Konstytucji RP stanowi, że ratyfikowana umowa międzynarodowa, po jej ogłoszeniu w Dzienniku Ustaw RP, stanowi część krajowego porządku prawnego i jest bezpośrednio stosowana, chyba że jej stosowanie jest uzależnione od wydania ustawy (ust. 1). Umowa międzynarodowa ratyfikowana za uprzednią zgodą wyrażona w ustawie ma pierwszeństwo przed ustawą, jeżeli ustawy nie da pogodzić się z umową (ust. 2). Jeżeli ratyfikowana przez Polskę umowa konstytuująca organizację międzynarodową tak stanowi, prawo przez nią stanowione jest stosowane bezpośrednio, mając pierwszeństwo w przypadku kolizji z ustawami (ust. 3). W zakresie prawa wspólnotowego uregulowania zawarte w art. 91 Konstytucji RP zgodne są z zasadą pierwszeństwa wypracowaną w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości (wyrok TS z 15 lipca 1964 r., w sprawie C-6/64 [...] przeciwko .[...]). W wyroku tym Trybunał orzekł, że prawa wydane przez instytucje europejskie włączają się do systemu prawnego państw członkowskich, które zobowiązane są do ich przestrzegania. Prawo wspólnotowe jest więc nadrzędne w stosunku do prawa krajowego. W ten sposób jeśli norma krajowa jest sprzeczna z przepisem wspólnotowym, władze państw członkowskich muszą stosować przepis wspólnotowy. Prawo krajowe nie jest zniesione czy uchylone, jedynie jego moc wiążąca jest zawieszona. W wyroku z dnia 9 marca 1978 r., w sprawie C-106/776 [...] Trybunał Sprawiedliwości wskazał, że przepisy prawa wspólnotowego są bezpośrednim źródłem praw i obowiązków dla tych wszystkich, do których się odnoszą, to jest dla państw członkowskich oraz podmiotów prywatnych będących stronami stosunków prawnych na podstawie prawa wspólnotowego. Dotyczy to również każdego sądu krajowego, którego zadaniem - jako organu państwa członkowskiego - jest ochrona praw podmiotowych przyznanych przez prawo wspólnotowe. Zgodnie z zasadą pierwszeństwa prawa wspólnotowego postanowienia Traktatu i bezpośrednio obowiązujące akty prawne wydane przez instytucje wspólnotowe po ich wejściu w życie nie tylko automatycznie wyłączają stosowanie jakichkolwiek sprzecznych z nimi aktów prawa krajowego, ale również wykluczają przyjęcie przez parlament państwa członkowskiego nowych ustaw, które byłyby niezgodne z przepisami prawa wspólnotowego. Sąd krajowy, który stosuje prawo wspólnotowe, ma obowiązek zapewnić pełną jego skuteczność, a gdy jest to konieczne – odmówić zastosowania przepisów krajowych niezgodnych z prawem wspólnotowym nawet wówczas, gdy zostały przyjęte później niż akt prawa wspólnotowego. Nie do pogodzenia z wymogami wynikającymi z samej natury prawa wspólnotowego byłyby przepisy krajowe, jak również praktyka legislacyjna, administracyjna lub sądowa, które prowadziłyby do zmniejszenia skuteczności prawa wspólnotowego, pozbawiając sąd krajowy orzekający w sprawie i stosujący prawo wspólnotowe możliwości uczynienia wszystkiego, co konieczne, aby uchylić stosowanie prawa krajowego stojącego na przeszkodzie (nawet tymczasowo) pełnej skuteczności norm wspólnotowych. W świetle powołanych przepisów Konstytucji RP oraz zasady pierwszeństwa prawa wspólnotowego organ podatkowy miał nie tylko prawo, ale i obowiązek odmówić zastosowania przepisów uchwały z 2002 r. w stosunku do spółki i wydać swoje rozstrzygnięcie w oparciu o przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W niniejszej sprawie uprawnienia organu do odmowy zastosowania uchwały z dnia 25 czerwca 2002 r. wynikały z Traktatu (art. 108 ust. 3) oraz art. 3 w związku z art. 2 ust. 1 rozporządzenia 2015/1589. Wiążący charakter owych aktów prawnych wynika z Konstytucji RP, w szczególności art. 91 ust. 1 i 3. Należy również wskazać, że zgodnie z art. 288 Traktatu rozporządzenie ma zasięg ogólny, wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich. 3.4. Nie zasługują na uwzględnienie zarzuty naruszenia przez Sąd art. 2, art. 7, art. 8 i art. 87 ust. 1 Konstytucji RP w związku z art. 6 Traktatu o Unii Europejskiej i art. 14 ust. 1 rozporządzenia nr 659/1999. Brak jest podstaw do przyjęcia, że zasady państwa prawnego, legalizmu, zaufania do organów państwa i ochrony interesów w toku, hierarchii źródeł prawa, wobec nabycia przez spółkę na podstawie uchwały z 2002 r. prawa do zwolnienia z podatku, uniemożliwiały organom podatkowym odmowę jej zastosowania w zakresie pomocy bezprawnej, którą owa uchwała ustanawiała. Ugruntowane orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości wskazuje na to, że beneficjant pomocy publicznej nie może powoływać się na swe uzasadnione oczekiwania co do legalności pomocy, jeśli nie dochował on wymaganej staranności i nie sprawdził, czy pomoc zostaje mu udzielona z zachowaniem wszystkich wymaganych procedur. Należy w związku z tym przywołać wyrok z dnia 11 listopada 2004 r. w połączonych sprawach C-183/02 P i C-187/02 P [...] przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich: "Biorąc pod uwagę imperatywny charakter kontroli pomocy państwa sprawowanej przez Komisję na mocy art. 93 Traktatu (obecnie art. 88), przedsiębiorstwa będące beneficjentami pomocy mogą co do zasady powoływać się na uzasadnione oczekiwania co do prawidłowości tej pomocy tylko wówczas, gdy taka pomoc została przyznana zgodnie z procedurą przewidzianą w tym postanowieniu, a staranny podmiot gospodarczy powinien zwykle być w stanie upewnić się, że dopełniono wymogów tej procedury. W szczególności, gdy pomoc została wprowadzona w życie bez dokonania uprzedniego zgłoszenia Komisji, tak iż jest ona bezprawna w świetle art. 93 ust. 3 Traktatu, beneficjent pomocy nie może powoływać się na uzasadnione oczekiwania co do prawidłowości przyznania tej pomocy". Podobne stanowisko zajął Trybunał w sprawach: T-126/99 ( wyrok sądu pierwszej instancji z dnia 14 maja 2002 r. [...] GmbH przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich ), w połączonych sprawach C-324/90 i C-342/90 (wyrok z dnia 13 kwietnia 1994 r. Republika Federalna Niemiec i [...] GmbH przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich). Ustalenie okoliczności, czy pomoc publiczna, która ma być przyznana, jest zgodna z prawem wspólnotowym, w polskich realiach nie nastręcza szczególnych problemów. Organem właściwym w tym przedmiocie jest Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów. Należy także podkreślić, że ochronie przewidzianej w art. 2 Konstytucji RP podlegają jedynie prawa słusznie nabyte. Takimi prawami nie są zarówno te prawa, które są niezgodne z prawem, czy normami moralnymi, ale również i te które zostały nabyte na podstawie norm niesprawiedliwie ustanowionych. W niniejszej sprawie pomoc publiczna w postaci zwolnienia w podatku od nieruchomości jaką zamierzała uzyskać skarżąca spółka była pomocą bezprawną. Okoliczność tę przyznał WSA we Wrocławiu, prawidłowo stwierdzając w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że pomoc przewidziana w uchwale z 2002 r., z uwagi na brak dokonania notyfikacji, powinna być uznana po dniu 1 maja 2004 r., za pomoc niezgodną z prawem. W orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości (por. wyrok z 15 grudnia 2015 r. C-148/04, [...] 2005/12B/I-11137) wskazano, że w przypadku pomocy bezprawnej beneficjent pomocy nie może mieć w tym momencie uzasadnionych oczekiwań co do prawidłowości przyznania tej pomocy. Ani zainteresowane państwo członkowskie, ani dany podmiot gospodarczy nie mogą ponadto powoływać się na zasadę pewności prawa w celu udaremnienia zwrotu pomocy, ponieważ niebezpieczeństwo powstania wewnętrznego sporu prawnego jest do przewidzenia od momentu jej udzielenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu musiał zatem uwzględnić, że spółka już w momencie rozpoczęcia działalności w strefie powinna mieć świadomość, że skoro rozpoczęła korzystanie z pomocy po akcesji, pomoc ta powinna być notyfikowana. Jej sytuacja byłaby zatem zupełnie inna niż przykładowo podmiotu, który rozpoczął działanie w specjalnej strefie ekonomicznej przed 1 maja 2004 r. Ponadto sposób wyegzekwowania pomocy (przez określenie zobowiązania podatkowego) był zgodny z prawem krajowym (por. wyroki NSA z dnia 29 maja 2019 r. II FNP 3/19; II FNP 4/19; II FNP 5/19; II FNP 6/19). 3.5. W ramach zarzutów naruszenia przepisów postępowania spółka zarzuciła m.in. naruszenie art. 134 p.p.s.a, w związku z art. 121 i art. 122 o.p., art. 2, art. 7, art. 8, art. 87 i art. 168 Konstytucji RP i art. 7 ust. 3 u.p.o.l. Formułując zarzut naruszenia przepisów postępowania skarżąca nie określiła ich wystarczająco dokładnie, bowiem art. 134 p.p.s.a. zawiera dwie jednostki redakcyjne, przy czym paragraf pierwszy dotyczy niezwiązania sądu granicami skargi, natomiast drugi statuuje zakaz reformationis in peius. Pominąwszy wadę konstrukcyjną wspomnianych zarzutów, podkreślenia wymaga, że uregulowane w art. 134 § 1 p.p.s.a. niezwiązanie granicami skargi oznacza, że sąd ma prawo, a jednocześnie obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Artykuł 134 § 1 p.p.s.a. można naruszyć tylko wtedy, gdy strona w postępowaniu sądowym wskazywała na istotne dla sprawy okoliczności i dowody, które zostały przez sąd pominięte, względnie, gdy w postępowaniu, którego dotyczy skarga, popełniono uchybienia na tyle istotne, a przy tym oczywiste, że bez względu na treść zarzutów sąd nie powinien był przechodzić nad nimi do porządku. Taka sytuacja w sprawie nie wystąpiła, wobec rozpoznania jej w całości. Rozstrzygnięcie sprawy zależało bowiem od przesądzenia, czy przyznana pomoc stanowiła pomoc bezprawną. Organy podatkowe oraz Sąd pierwszej instancji uznały stanowisko spółki za nieuzasadnione z tego właśnie powodu i rozstrzygnięcie sprawy zależało od przesądzenia charakteru przyznanej pomocy, gdyż od tego zależało istnienie ulgi, które miało decydujący wpływ na wymiar zobowiązania podatkowego. 3.6. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 170 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Związanie podmiotów, o których mowa w tym przepisie polega na związaniu dyspozycją zawartej w wyroku skonkretyzowanej normy prawnej wywiedzionej przez sąd z norm generalnych zawartych w przepisach prawnych. Podmioty te muszą przyjmować, że dana kwestia prawna w odniesieniu do danego podmiotu kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu (por. wyrok NSA z dnia 21 lutego 2017 r., I FSK 2228/15). Ponadto moc wiążąca prawomocnego orzeczenia sądu zawarta w art. 170 p.p.s.a. wyraża się w tym, że także inne sądy i inne organy państwowe, a w wypadkach przewidzianych w ustawie - także inne osoby muszą brać pod uwagę fakt istnienia oraz treść prawomocnego orzeczenia sądu (por. wyrok NSA z dnia 13 października 2016 r., II OSK 2164/15). W ten sposób rozumiejąc istotę prawomocności materialnej, wyrażoną w art. 170 p.p.s.a., nie sposób przyjąć, aby została ona naruszona przez organy podatkowe, a następnie Sąd pierwszej instancji. Wymienione w skardze kasacyjnej orzeczenia sądów administracyjnych dotyczyły ważności uchwały z 2002 r. Rozpatrywana sprawa dotyczy zaś rozstrzygnięcia w sprawie indywidualnej, w której spółka powołuje się na zwolnienie przewidziane w uchwale z 2002 r. Organy podatkowe oraz Sąd pierwszej instancji nie twierdziły przy tym, że uchwała ta nie obowiązuje, lecz odmówiły przyznania pomocy spółce, z uwagi na jej niezgodność z prawem unijnym. Trudno wobec powyższego doszukiwać się sprzeczności rozstrzygnięć organów podatkowych z wyrokami sądów administracyjnych, orzekających o zgodności z prawem uchwały z 2002 r. Przypomnieć wobec powyższego należy, że w odniesieniu do uchwały z 2002 r., podejmowane były przez Radę Gminy określone działania prawne, których legalność kontrolowały sądy administracyjne. W tym przedmiocie Rada Gminy Nowogrodziec podjęła w dnia 19 września 2007 r. uchwałę nr [...], którą uchylono uchwałę z 2002 r. Wyrokiem z dnia 3 czerwca 2009 r. WSA we Wrocławiu stwierdził nieważność tej uchwały. Wyrok ten został uchylony wyrokiem NSA z dnia 27 października 2009 r., II FSK 1639/09, którym również odrzucono skargę z przyczyn braku legitymacji procesowej, bez wypowiadania się co do zgodności uchwały z 2002 r. z prawem unijnym. W sprawie wskazywanej uchwały ponownie wypowiedział się WSA we Wrocławiu w wyroku z dnia 11 sierpnia 2010 r., III SA/Wr 255/10, stwierdzając jej nieważność. Skarga kasacyjna od tego wyroku została oddalona wyrokiem NSA z dnia 17 stycznia 2012 r., II FSK 2316/10, który zaakceptował pogląd WSA we Wrocławiu, że uchwała z dnia 19 września 2007 r. narusza konstytucyjne zasady przewidziane w art. 2 i art. 7 Konstytucji RP. Nie zostało natomiast przesądzone, że uchwała z 2002 r., jest zgodna z prawem unijnym. Kolejna uchwała wydana została w dniu 30 listopada 2011 r. nr [...] w sprawie zawieszenia prawa zwolnień w podatku od nieruchomości przedsiębiorców inwestujących w N. Specjalnej Strefie Ekonomicznej. Nieważność tej uchwały, z uwagi na brak podstaw prawnych do jej wydania, została stwierdzona uchwałą Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej we Wrocławiu z dnia 29 sierpnia 2011 r. nr [...]. Skargę na uchwałę Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej (dalej: Kolegium RIO) oddalił WSA we Wrocławiu wyrokiem z dnia 22 czerwca 2012 r., III SA/Wr 106/12. Z kolei NSA wyrokiem z dnia 19 września 2014 r., II FSK 2362/12, oddalił skargę kasacyjną od tego wyroku, potwierdzając stanowisko Kolegium RIO, że uchwała z dnia 30 listopada 2011 r. wydana została bez podstawy prawnej. Podkreślone również zostało, że z uwagi na sformułowane zarzuty w skardze kasacyjnej nie badano zgodności uchwały z 2002 r. z prawem unijnym. Również i w tym wyroku nie zostało zatem przesądzone, że uchwała z 2002 r. nie narusza prawa UE. Następnie rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia 3 października 2012 r., nr [...], Kolegium RIO stwierdziło nieważność uchwały Rady Miejskiej w N. z dnia 30 sierpnia 2012 r., nr [...] w sprawie uchylenia uchwały nr [...] Skarga na powyższe rozstrzygnięcie nadzorcze została oddalona wyrokiem WSA we Wrocławiu z dnia 11 czerwca 2013 r., III SA/Wr 589/12. Wyrok ten został z kolei uchylony wyrokiem NSA z dnia 28 lutego 2014 r., II FSK 3399/13, który nakazał WSA we Wrocławiu zbadanie legalności udzielonej na podstawie uchwały z 2002 r. pomocy publicznej. Wykonując te zalecenia, WSA we Wrocławiu wyrokiem z dnia 22 maja 2014 r., III SA/Wr 253/14 uchylił uchwałę Kolegium RIO i nakazał zbadanie legalności pomocy przyznanej na podstawie uchwały z 2002 r. Powyższe wskazuje na to, że również i te wyroki nie przesądzały, czy przyznana pomoc publiczna na podstawie uchwały z 2002 r. stanowi pomoc zgodną z prawem UE. W wyroku z dnia 9 maja 2017 r., II GSK 2386/15, NSA orzekł w przedmiocie uchwały nr XXV/182/12 z dnia 30 sierpnia 2012 r., w części dotyczącej jej § 2. Przepisem tym ograniczono obowiązywanie zwolnienia podatkowego do dnia 31 grudnia 2014 r. Podkreślił przy tym, że przedmiotem rozstrzygnięcia nie była zgodność udzielonej w uchwale z 2002 r. pomocy z prawem unijnym. W uzasadnieniu stwierdzono, że ocenie podlegał mechanizm zmiany sytuacji prawnej spółek, które zainicjowały postępowanie sądowo administracyjne, a nie zakres dopuszczalnej pomocy publicznej. W związku z tym stanowisko spółki, że powyższy wyrok potwierdza jej stanowisko o prawie do skorzystania ze zwolnienia podatkowego, nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż nie przesądza, że pomoc przyznana na podstawie uchwały z 2002 r. stanowi pomoc zgodną z prawem UE. W tych okolicznościach brak było uzasadnionych podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 170 p.p.s.a. przez Sąd pierwszej instancji. Naruszenie tego przepisu, mogłoby mieć miejsce wówczas, gdyby zostało prawomocnie przesądzone, że uchwała z 2002 r. jest zgodna z prawem UE. 3.7. Nie znajdując więc podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 209, art. 204 pkt 1, w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a.