II OSK 1615/08

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zygmunt Niewiadomski Sędziowie sędzia del. NSA Zofia Flasińska (spr.) sędzia NSA Andrzej Gliniecki Protokolant Anna Połoczańska po rozpoznaniu w dniu 16 października 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T.C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 5 czerwca 2008 r. sygn. akt II SA/Gl 959/07 w sprawie ze skargi T.C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] września 2007 r. nr [...] w przedmiocie opłaty związanej ze wzrostem wartości nieruchomości oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 5 czerwca 2008 r. (sygn. akt II SA/Gl 959/07) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę T. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] września 2007 r., utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Miasta Bierunia z dnia [...] lutego 2007 r. o ustaleniu dla T. C. jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości nr [...] położonej w rejonie ul. [...] i [...] w B. w kwocie 47 843,50 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem brak jest podstaw do przyjęcia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, o jakim mowa w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a. Sąd wskazał, iż - jak wynika z treści art. 36 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - materialnoprawnymi przesłankami ustalenia i pobrania jednorazowej opłaty zwanej "rentą planistyczną" są: wzrost wartości nieruchomości w związku z uchwaleniem planu miejscowego i zbycie tej nieruchomości przez właściciela lub użytkownika wieczystego. Roszczenie z tego tytułu można przy tym zgłaszać w terminie 5 lat od dnia, w którym miejscowy plan lub jego zmiana stały się obowiązujące (art. 37 ust. 3 tej ustawy). Sąd stwierdził, że zgodnie z tymi przepisami należało zatem w pierwszej kolejności wykazać, czy w związku z uchwaleniem planu zagospodarowania zatwierdzonego uchwałą Nr IV/5/2002 Rady Miejskiej w Bieruniu z dnia 30 kwietnia 2002 r. (Dz. Urz. Woj. Śląskiego Nr 37 poz. 1325) doszło do zmiany przeznaczenia działki skarżącego nr [...] o pow. 4942 m2 w porównaniu do przeznaczenia tej działki określonego w poprzednio obowiązującym planie tj. planie zatwierdzonym uchwałą Rady Miasta Bierunia nr III/4/94 z dnia 23 lutego 1994 r. Z ustaleń przyjętych przez Sąd I instancji wynika, iż decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w Tychach z dnia [...] czerwca 1997 r. został dokonany podział działki nr [...] na dwie działki o numerach [...] i [...]. Na podstawie decyzji Burmistrza Bierunia z dnia [...] grudnia 2003 r. działka nr [...] została podzielona na działki o numerach [...] i [...]. Sąd I instancji podał, iż ze znajdujących się w aktach administracyjnych wypisów i rysunków planu z 1994 r. wynika, że objęta niniejszym postępowaniem działka nr [...] była położona w strefie tego planu oznaczonej symbolem Sue - strefa uciążliwości linii energetycznych oraz gazociągów wysokoprężnych, zakaz lokalizacji obiektów kubaturowych, możliwość użytkowania rolniczego lub zagospodarowania zielenią niską. Zgodnie z tymi zapisami planu nie mogła być ona przeznaczona pod inwestycje związane z usługami m.in. związane z handlem. Jedynie część pierwotnej działki nr [...] od strony północnej, zainwestowana budynkami (nie obejmująca obecnej działki nr [...] a wydzielona w czasie podziału zatwierdzonego decyzją Burmistrza Bierunia z dnia [...] grudnia 2003 r. jako działka nr [...]), znajdowała się w strefie planu oznaczonej symbolem Suk/M. Takie ówczesne przeznaczenie obecnej działki nr [...] wynika też z pisma wyjaśniającego Burmistrza Miasta Bierunia z dnia [...] listopada 2005 r. jak i z operatów szacunkowych sporządzonych w niniejszej sprawie, w tym przez rzeczoznawców działających na zlecenie skarżącego. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze, Sąd stwierdził, że podstawy ustalenia treści planu z 1994 r. nie mogła stanowić wskazana przez skarżącego decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w Tychach z dnia [...] czerwca 1997 r. o zatwierdzeniu podziału działki nr [...]. Przeznaczenie sprzedanej przez skarżącego działki wynikało z zapisów planu, które nie budzą wątpliwości i nie zostały przez niego zakwestionowane. W związku z tym nie mogła mieć w sprawie znaczenia okoliczność czy i kiedy doszło do stwierdzenia wydania z naruszeniem prawa decyzji z dnia [...] czerwca 1997 r. Decyzja ta nie mogła bowiem przesądzać o treści planu zagospodarowania przestrzennego z 1994 r. Nie wynikało z niej także, że właśnie ta część, ulegającej wówczas podziałowi działki nr [...], z której w wyniku kolejnego podziału wydzielono działkę nr [...], znajduje się w powołanej w tej decyzji strefie planu oznaczonej symbolem MU2. W związku z powyższym - zdaniem Sądu I instancji - bezzasadne jest twierdzenie skarżącego, iż sprzedając działkę nr [...] w dniu 10 listopada 2004 r. działał on w przekonaniu, że zmiana planu nie wpłynęła na jej wartość. Nawet przyjmując poprawność decyzji z dnia 13 czerwca 1997 r., skarżący powinien się wcześniej upewnić, że sprzedaje działkę, która w planie z 1994 r. położona była w strefie oznaczonej symbolem "MU2" powołanym w tej decyzji, skoro decyzja ta obejmowała większą działkę niż działka nr [...]. Sąd stwierdził, że skarżący mógł również skorzystać z uprawnienia wynikającego z art. 37 ust. 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Sąd I instancji nie podzielił również stanowiska skarżącego, że działka nr [...] nie miała w chwili sprzedaży dostępu do drogi publicznej. Sąd zauważył, że przylega ona bezpośrednio do drogi zbudowanej na działce wyodrębnionej na ten cel decyzją podziałową z dnia [...] czerwca 1997 r. Droga ta została zbudowana w oparciu o pozwolenie na budowę wydane przez Starostę Tyskiego w dniu [...] lutego 1999 r., a jej odbioru dokonano protokołem z dnia [...] lipca 1999 r. Sąd stwierdził, iż droga ta, stanowiąca łącznik od ul. [...] do ul. [...], faktycznie w terenie istnieje i jest ogólne dostępna, o czym świadczy jednoznacznie zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w tym materiał fotograficzny oraz treść protokołu z rozprawy administracyjnej z dnia 14 listopada 2006 r. i stanowiącej jego uzupełnienie notatki służbowej z tej samej daty. Sąd wskazał, że pośrednio o takim dostępie świadczy również fakt zatwierdzenia podziału działki skarżącego nr [...] decyzją Burmistrza Bierunia z dnia [...].12.2003 r., której legalności skarżący nie kwestionował, a której wydanie nie byłoby możliwe w razie braku dostępu działki do drogi publicznej. Zdaniem Sądu, w sprawie tej nie miał znaczenia fakt, iż przedmiotowy łącznik stanowi drogę wewnętrzną. Istnienie bowiem takiej drogi przesądza - w ocenie Sądu I instancji - o dostępie do drogi publicznej w rozumieniu powoływanego przez skarżącego art. 93 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, w którym jest wyraźnie mowa również o drodze wewnętrznej. Sąd wskazał, iż - wbrew zarzutowi skargi - organ odwoławczy nie stwierdził, że istniejące na działce skarżącego zainwestowanie w postaci linii wysokiego napięcia wraz ze słupem energetycznym i gazociągu średnioprężnego nie miało wpływu na wartość nieruchomości. Organ stwierdził jedynie, że infrastruktura ta nie ograniczała wykorzystania tej części działki (zagospodarowania terenu) dla przewidzianej dla niej i faktycznie zrealizowanej w procesie inwestycyjnym funkcji. Stanowisko to zostało w sposób logiczny i jednoznaczny uzasadnione. Podobne stanowisko wyraził też rzeczoznawca majątkowy Bogusław Gąsiorowski w operacie stanowiącym podstawę wyliczenia przedmiotowej opłaty. Wynika zatem z tego, że ustalona przez tego rzeczoznawcę wartość nieruchomości uwzględniała niewątpliwie to nietypowe zainwestowanie działki skarżącego, która pomimo tego zainwestowania nadawała się na realizację celu zgodnie z aktualnym planem zagospodarowania, o czym świadczy chociażby okoliczność takiego faktycznego jej późniejszego wykorzystania. Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł T. C., opierając ją na podstawie naruszenia przepisów postępowania tj.: - art. 6, 7, 8 k.p.a. poprzez pominięcie decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w Tychach z dnia [...] czerwca 1997 r., która obowiązywała w czasie dokonywania sprzedaży nieruchomości przez skarżącego, w związku z czym mógł on na jej podstawie oceniać skutki prawne dokonywanej czynności prawnej, co mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania i treść wyroku, - art. 7, 77 § 1 k.p.a. przez brak dokładnego wyjaśnienia okoliczności faktycznych sprawy i dokonanie bezpodstawnej analizy podnoszonych przez skarżącego okoliczności, iż nieruchomość nr [...] położona w B. w rejonie ul. [...] i [...] nie posiada dostępu do drogi publicznej oraz że posiada ona nietypowe uzbrojenie terenu tj. gazociąg średnioprężny i słup wysokiego napięcia z liniami energetycznymi w oparciu o stan faktyczny (dokumentację fotograficzną) istniejący w chwili obecnej, a nie w chwili dokonywania sprzedaży nieruchomości, co miało istotny wpływ na wartość tej nieruchomości, a tym samym na wysokość opłaty planistycznej. Powołując się na powyższe zarzuty, strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i orzeczenie o braku obowiązku skarżącego uiszczenia przedmiotowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania właściwym organom oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, iż w dniu dokonania sprzedaży przedmiotowej nieruchomości skarżący, znajdował się w posiadaniu decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w Tychach z dnia [...] czerwca 1997 r., przekazanej mu przez poprzedniego właściciela tej działki. Na treści tej decyzji opierał on swoje przekonanie o przeznaczeniu tego terenu. Nie miał on prawa dokonywać oceny, czy decyzja ta jest zgodna z prawem, gdyż działał w zaufaniu do organów państwa. Burmistrz Miasta Bierunia zwrócił się o stwierdzenie nieważności tej decyzji dopiero [...] lutego 2007 r., jednocześnie wydając ponownie decyzję o ustaleniu opłaty. Decyzją z dnia [...] lipca 2007 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach stwierdziło wydanie decyzji z [...] czerwca 1997 r. z naruszeniem prawa. Decyzja ta została jednak wydana już po wszczęciu postępowania odwoławczego w tej sprawie. Odnosząc się do twierdzenia Sądu I instancji, że skarżący powinien wcześniej upewnić się, że sprzedaje działkę, która - jak wynikało z decyzji z dnia [...] czerwca 1997 r. - położona była w strefie oznaczonej symbolem MU2, strona skarżąca podniosła, iż skoro działka nr [...] obejmowała większy obszar oznaczony symbolem MU2, to wydzielona z niej następnie działka nie mogła posiadać innego symbolu. Uzasadniając drugi z podniesionych zarzutów, skarżący podkreślił, że w dniu wejścia w życie planu zagospodarowania przestrzennego oraz w dniu sprzedaży działka nr [...] nie posiadała dostępu do drogi publicznej. Zgodnie z art. 93 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami za dostęp do drogi publicznej uważa się również wydzielenie drogi wewnętrznej wraz z ustanowieniem na tej drodze odpowiednich służebności dla wydzielonych działek gruntu albo ustanowienie dla tych działek innych służebności drogowych, jeżeli nie ma możliwości wydzielenia drogi wewnętrznej z nieruchomości objętej podziałem. Nieruchomość nr [...] nie miała dostępu do drogi publicznej w rozumieniu tego przepisu, gdyż nie był z nią związany udział w drodze wewnętrznej, ani też nie doszło do ustanowienia służebności drogowej. Skarżący wskazał, iż sprzedana przez niego działka miała więc tzw. dostęp utrudniony i nieuregulowany prawnie. Podkreślił on również, że - wbrew twierdzeniom Sądu - dostęp nieruchomości do drogi publicznej ma wpływ na jej wartość rynkową. Zdaniem strony skarżącej, Sąd nie uwzględnił również faktu, iż na działce nr [...] stoi słup wysokiego napięcia i biegnie nad jej powierzchnią kilka linii energetycznych, a nadto działkę przecina gazociąg średnioprężny. Sąd powielił błędne założenie organów, że takie uzbrojenie terenu nie ma wpływu na wartość nieruchomości. Skarżący zwrócił również uwagę na fakt, iż możliwość budowy pawilonu w istniejącym dziś kształcie i położeniu zaistniała dopiero po zakupie przez inwestora także innej działki i dopiero na tych obu nieruchomościach zrealizowano inwestycję. Ta druga działka nie była jednak własnością skarżącego, a więc cena sprzedaży działki nr [...] nie mogła być ustalana w oparciu o przewidywanie tego faktu, gdyż skarżący nie wiedział czy sąsiednia działka zostanie inwestorowi odsprzedana. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Przepis art. 36 ust. 4 zdanie pierwsze ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) stanowi, iż jeżeli w związku z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmianą wartość nieruchomości wzrosła, a właściciel lub użytkownik wieczysty zbywa tę nieruchomość, wójt, burmistrz albo prezydent miasta pobiera jednorazową opłatę ustaloną w tym planie, określoną w stosunku procentowym do wzrostu wartości nieruchomości. Przez wzrost wartości nieruchomości należy rozumieć różnicę między wartością nieruchomości określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu obowiązującego po uchwaleniu lub zmianie planu miejscowego a jej wartością, określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu, obowiązującego przed zmianą tego planu, lub faktycznego sposobu wykorzystywania nieruchomości przed jego uchwaleniem (art. 37 ust. 1 ustawy). W przedmiotowej sprawie nieruchomość skarżącego oznaczona numerem ewidencyjnym [...] znajdowała się na terenie objętym planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta Bieruń zatwierdzonym uchwałą Nr III/4/94 Rady Miasta Bierunia z dnia 23 lutego 1994 r. (Dz. Urz. Woj. Katowickiego Nr 6, poz. 32). Z ustaleń Sądu I instancji wynika, iż działka ta była położona na terenie oznaczonym w tym planie symbolem Sue, czyli w strefie uciążliwości linii energetycznych oraz gazociągów wysokoprężnych, w której obowiązywał zakaz lokalizacji obiektów kubaturowych i na którym dopuszczono możliwość użytkowania rolniczego lub zagospodarowania zielenią niską. Po wejściu w życie miejscowego planu zagospodarowania terenów położonych w rejonie ul. [...], [...] i [...] zatwierdzonego uchwałą Nr IV/5/2002 Rady Miejskiej w Bieruniu z dnia 30 kwietnia 2002 r. (Dz. Urz. Woj. Śląskiego Nr 37 poz. 1325 z dnia 31 maja 2002 r.) doszło do zmiany przeznaczenia tej nieruchomości na przeznaczenie pod zabudowę usługową komercyjną z zakresu nauki, kultury, zdrowia, administracji i bankowości, gastronomii, turystyki i handlu, w związku z czym bezsprzecznie wzrosła jej wartość. Zgodnie z powołanym przepisem art. 37 ust. 1 ustawy przy obliczeniu wzrostu wartości tej nieruchomości należało więc przede wszystkim uwzględnić jej wcześniejsze przeznaczenie tj. przeznaczenie obowiązujące przed wejściem w życie planu miejscowego z 2002 r. Jedynym aktem prawnym, na podstawie którego można było to przeznaczenie ustalić był plan ogólny zagospodarowania przestrzennego miasta Bieruń zatwierdzony uchwałą Nr III/4/94 Rady Miasta Bierunia z dnia 23 lutego 1994 r., który był aktem prawa miejscowego powszechnie obowiązującego na terenie tej gminy. W związku z tym, że przedmiotowa nieruchomość objęta była planem, podstawy dokonania takich ustaleń nie mogła stanowić żadna decyzja administracyjna, w tym wskazywana przez skarżącego decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w Tychach z dnia [...] czerwca 1997 r. o podziale działki nr [...] na działki o numerach [...] i [...] (z której następnie wydzielono działkę nr [...]). Wprawdzie w decyzji tej częściowo błędnie wskazano przeznaczenie terenu, na którym znajdowała się działka nr [...] jako strefę mieszkaniowo - usługową o zabudowie jednorodzinnej (MU2), lecz okoliczność ta nie mogła mieć żadnego wpływu na wynik tej sprawy, gdyż jedyną podstawą ustaleń co do przeznaczenia tego terenu mógł być plan zagospodarowania przestrzennego z 1994 r. To, że skarżący - jak twierdzi - działał w przeświadczeniu zgodności z prawem i stanem faktycznym wskazanej decyzji, nie mogło stanowić podstawy do odstąpienia przez organ od ustalenia przedmiotowej opłaty, skoro zostały spełnione obiektywne przesłanki, o których mowa w art. 36 ust. 4 ustawy. Należy ponadto zauważyć, iż w uzasadnieniu decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w Tychach z dnia [...] czerwca 1997 r. wskazano, iż działka nr [...] znajdowała się częściowo na terenie oznaczonym symbolem MU2, a częściowo na terenie oznaczonym symbolem Sue. Słusznie Sąd I instancji zauważył, że skarżący, opierając swoje przekonanie o poprzednim przeznaczeniu działki nr [...] na treści tej decyzji, nie mógł mieć pewności co do tego, w której z tych dwóch stref znajdowała się ta część działki nr [...], która w 2003 r. została wydzielona jako działka nr [...]. Przed dokonaniem sprzedaży tej działki skarżący powinien się więc upewnić jakie było dokładne przeznaczenie tej części działki nr [...] według zapisów planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego z 1994 r. W związku z powyższym nie może mieć również żadnego znaczenia w tej sprawie fakt stwierdzenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach decyzją z dnia [...] lipca 2007 r., iż decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w Tychach z dnia [...] czerwca 1997 r. została wydana z naruszeniem prawa. Tym samym podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 6, 7 i 8 k.p.a. nie mógł odnieść zamierzonego skutku. Za niezasadny należy również uznać drugi z podniesionych zarzutów tj. zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 7, 77 § 1 k.p.a. poprzez brak uwzględnienia przy ustaleniu wartości przedmiotowej nieruchomości okoliczności, iż w dniu sprzedaży nie posiadała ona dostępu do drogi publicznej. Sąd I instancji zasadnie przyjął, iż w tym zakresie organy administracji dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych. Skarżący zawarł umowę sprzedaży przedmiotowej nieruchomości w dniu [...] listopada 2004 r. Z materiału dowodowego zebranego w tej sprawie wynika, że w dniu sprzedaży działka ta miała dostęp do drogi publicznej, gdyż przylegała do drogi wewnętrznej, która stanowiła łącznik między ulicami [...] i [...]. Zauważyć należy, iż w celu budowy ciągu pieszo-jezdnego został dokonany w 1997 r. podział działki nr [...]. Powstałą w wyniku tego podziału działkę nr [...] przeznaczono właśnie pod tą drogę. Ciąg pieszo-jezdny łączący ulice [...] z [...] został zbudowany na podstawie decyzji Starosty Tyskiego z dnia [...] lutego 1999 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę ciągu pieszo-jezdnego łączącego ulice [...] z [...] wraz z oświetleniem i przebudową linii kablowej w B. N. i oddany do użytku na podstawie protokołu odbioru końcowego z dnia [...] lipca 1999 r. Nastąpiło to więc przed dokonaniem sprzedaży działki nr [...] przez skarżącego. Słusznie również Sąd I instancji zauważył, iż skoro Burmistrz Bierunia decyzją z dnia [...] grudnia 2003 r. dokonał podziału działki nr [...] na działki nr [...] i [...], to wydzielone działki musiały mieć dostęp do drogi publicznej, gdyż - zgodnie z art. 93 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami - jest to warunek dopuszczalności dokonania takiego podziału. Należy ponadto zauważyć, że nawet w operacie szacunkowym sporządzonym na zlecenie skarżącego przez K. M., rzeczoznawca ten ustalił, iż nieruchomość poddana analizie przed zmianą planu miała dostęp do ul. Węglowej (załącznik nr 1 do operatu szacunkowego z 21 lutego 2005 r.). Nietrafnie również strona skarżąca zarzuciła naruszenie art. 7 i 77 § 1 k.p.a. Sądowi I instancji, który podzielił pogląd organów administracji, iż szczególne zagospodarowanie sprzedanej działki tj. fakt, iż stoi na niej słup wysokiego napięcia i przebiega nad jej powierzchnią kilka linii energetycznych, a nadto działkę przecina gazociąg średnioprężny nie miał wpływu na ustalenie jej wartości. Stwierdzić należy, iż potencjalnie takie zainwestowanie działki mogło wpływać na obniżenie jej wartości, gdyż ograniczało możliwość jej dowolnego zagospodarowania. Natomiast w stanie faktycznym konkretnej sprawy należało uwzględnić jakie jest przeznaczenie danej działki i czy charakterystyka tej działki daje realną możliwość jej zagospodarowania zgodnie z przeznaczeniem przewidzianym w miejscowym planie. W niniejszej sprawie rzeczoznawca majątkowy, który opracował operat szacunkowy, w oparciu o który ustalono przedmiotową opłatę w sposób racjonalny uzasadnił, iż pomimo tego, że na działce znajduje się słup energetyczny oraz przebiega wzdłuż tej nieruchomości pod ziemią gazociąg średnioprężny oraz sieć wodociągowa, to istnieje możliwość jej zagospodarowania zgodnie z jej przeznaczeniem tj. planując tam zabudowę usługową komercyjną. W pkt 6.2.2. aktualizacji operatu szacunkowego z dnia 11 grudnia 2004 r. mgr inż. B. G. wskazał, iż pomimo przebiegu nad i pod tą nieruchomością struktury sieciowej i istnienia otaczającej te sieci strefy ochronnej, na działce tej istnieje miejsce w niewielkiej odległości od drogi o powierzchni ok. 1000 m2. Daje to możliwość lokalizacji na tej działce obiektów handlowych o powierzchni zabudowy do 1000 m2, co przy dopuszczeniu zabudowy do dwóch kondygnacji zabezpiecza ustawowe 2000 m2 na cele handlowe. Należy również podzielić argumentację tego rzeczoznawcy, który stwierdził, iż dla prawidłowego funkcjonowania obiektu handlowego konieczne jest zapewnienie miejsc parkingowych, podjazdów i dojazdów, które bez przeszkód mogą zostać zrealizowane na terenie przebiegu sieci przesyłowych. Trzeba również zauważyć, iż w dwóch pozostałych operatach szacunkowych, które zostały sporządzone na zlecenie skarżącego, rzeczoznawcy nie wykazali jaki był wpływ istnienia przebiegających przez przedmiotową nieruchomość sieci przesyłowych na jej wartość. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, argumentacja przedstawiona w operacie szacunkowym, w oparciu o który ustalono przedmiotową opłatę dotycząca wpływu istniejących na tej działce służebności sieciowych na jej wartość jest przekonywująca, w związku z czym Sąd I instancji zasadnie uznał, że lokalizacja tych sieci na przedmiotowej nieruchomości nie wpłynęła na jej wartość i wysokość ustalonej przez organy administracji opłaty planistycznej. Nie znajdując usprawiedliwionych podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.