IV SA/Wa 1343/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Borkowska, Sędziowie sędzia WSA Alina Balicka (spr.),, sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, , po rozpoznaniu w dniu 29 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za zniszczenie bez wymaganego zezwolenia drzew 1. uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z [...] stycznia 2020 r. znak [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz J. H. kwotę 377 (trzysta siedemdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z [...] kwietnia 2020 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej: kolegium, organ odwoławczy) na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 139 K.p.a. oraz art. 88 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2020 r., Nr 55) – dalej u.o.p., po rozpoznaniu odwołania J. H. (dalej: skarżąca) od decyzji Wójta Gminy [...] (dalej: wójt) nr [...] z dnia [...] stycznia 2020 r., wymierzającej ww. administracyjną karę pieniężną w wysokości 9.408 zł za zniszczenie bez wymaganego zezwolenia pięciu drzew z gatunku topola osika z terenu nieruchomości o nr ew. [...], położonej w miejscowości [...], przy ul. [...], utrzymała ją w mocy. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny. W dniu [...] listopada 2019 r. – na skutek przeprowadzonych oględzin i stwierdzeniu uszkodzenia drzew na wysokości ok. 6-8 cm. - wszczęte zostało z urzędu postępowanie w sprawie zniszczenia (bez zezwolenia) drzew z nieruchomości o nr ew. [...] w m. [...], położonej przy ul. [...]. Decyzją nr [...] z [...] stycznia 2020 r. wójt wymierzył J. H. administracyjną karę pieniężną w wysokości 9.408 zł za zniszczenie bez wymaganego zezwolenia pięciu drzew z gatunku topola osika z terenu ww. nieruchomości. Z załącznika do ww. decyzji wynika, że kara została nałożona za zniszczenie drzew o obwodach pni wynoszących na wysokości 5 cm: 75, 82, 86, 77 i 72 cm. Od wskazanej decyzji odwołanie złożyła J. H., w którym podniosła m.in., że usunięcie drzew z gatunku topola osika o obwodzie pnia nie przekraczającego na wysokości 5 cm - 80 cm nie wymaga zezwolenia, a co za tym idzie - nie podlega karze administracyjnej. Zdaniem skarżącej miała ona prawo usunięcia drzew wobec braku sprzeciwu organu pierwszej instancji w ciągu 14 dni od daty przeprowadzenia ich oględzin, a także zaszły okoliczności uzasadniające usunięcie gałęzi z powodu stanu wyższej konieczności, "albowiem gałęzie te były gałęziami, które obumarły i stanowiły zagrożenie dla życia i zdrowia ludzi". Kolegium wskazaną na wstępie decyzją utrzymało w mocy ww. decyzję wójta. Organ odwoławczy podkreślił m.in., że przedmiotowe drzewa zostały zniszczone nie później niż 12 listopada 2019 r. poprzez usuniecie niemal wszystkich ich gałęzi. Kolegium podniosło, że brak jest jakichkolwiek podstaw do uznania, że usunięte gałęzie były – wbrew twierdzeniu skarżącej – obumarłe i że ich dalsze pozostawanie na drzewach zagrażało zdrowiu lub życiu ludzi, co musiało skutkować natychmiastowym ich usunięciem. Organ odwoławczy zaznaczył, że skarżąca w żaden sposób nie udowodniła ani nie uprawdopodobniła, że usunięte gałęzie były obumarłe bądź stanowiły zagrożenie. Kolegium podkreśliło, że kara administracyjna została wymierzona za zniszczenie drzew, a nie za ich usunięcie i wszelkie czynności podejmowane przez skarżącą już po dokonanym zniszczeniu (w tym także zgłoszenie zamiaru usunięcia drzew) mające na celu próbę zalegalizowania dokonanych zniszczeń, pozostają zatem bez znaczenia dla wyniku niniejszej sprawy. Kolegium zgodziło się natomiast ze skarżącą, że usunięcie drzew z gatunku topola osika o obwodzie pnia nie przekraczającego na wysokości 5 cm - 80 cm nie wymagało zezwolenia, co w konsekwencji nie mogło skutkować nałożeniem na skarżącą administracyjnej kary pieniężnej. Organ odwoławczy uznał, że nie jest zrozumiałe, dlaczego wójt nałożył karę na skarżącą za zniszczenie drzew o obwodach pni wynoszących na wysokości 5 cm: 75, 77 i 72 cm., mimo to utrzymał ją w mocy, bowiem z akt sprawy wynika, że wśród 14 zniszczonych drzew znajdowało się 5 drzew o obwodach pni przekraczających 80 cm na wysokości 5 cm: 86, 113, 110, 108 i 93 cm. Kolegium stwierdziło zatem, że za zniszczenie ww. drzew kara powinna wynosić (po przeliczeniu stawki i współczynnika) łącznie 12.240 zł. Jednocześnie kolegium uznało, że w niniejszej sprawie nie jest możliwa zmiana decyzji bo sprzeciwia się temu art. 139 K.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny. W ocenie kolegium zaskarżona decyzja nie narusza rażąco prawa, nie narusza też w sposób rażący interesu społecznego, bo choć doszło do niedozwolonego zniszczenia pięciu drzew, to sprawca zniszczenia i tak poniesie stosunkowo dotkliwe konsekwencje nawet na podstawie zaskarżonej decyzji. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] kwietnia 2020 r. wniosła J. H. Skarżąca zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: 1) prawa materialnego, tj.: - art. 88 ust 10 ustawy o ochronie przyrody w zw. z art. 83f ust. 1 pkt 3 lit. a) u.o.p., poprzez niego niezastosowanie i nałożenie kary administracyjnej na skarżącą mimo, iż jak wynika z przedmiotowego przepisu kary administracyjnej 88 ust 1 nie stosuje się do drzew i krzewów, o których mowa w art. 83f ust. 1 pkt 1-3, a więc topoli osika, których obwód na wysokości 5 cm jest mniejszy niż 80 cm, co miało istotny wpływ na zaskarżoną decyzję albowiem organ I instancji nałożył karę na skarżącą za zniszczenie drzew których odwód był mniejszy niż 80 cm., a organ II instancji decyzję tą utrzymał, - art. 83f ust. 8 u.o.p., poprzez jego niezastosowanie i wymierzenie kary administracyjnej skarżącej za zniszczenie przedmiotowych drzew mimo, iż skarżąca złożyła zgłoszenie o zamiarze usunięcia przedmiotowych drzew w dniu [...].11.2019 r., a organ od dnia oględzin [...].12.2019 r. nie wniósł w przewidzianym w tym przepisie terminie sprzeciwu w drodze decyzji, co skutkowało tym że skarżąca miała prawo usunąć w/w drzewa w dacie wydania decyzji przez organy i tym samym organ niesłusznie nałożył karę administracyjną na skarżącą, - art. 88 ust. 4 u.o.p. poprzez jego niezastosowanie i nierozważenie i przemilczenie w całym materiale dowodowym okoliczności czy stopień zniszczenia drzew nie wyklucza zachowania ich żywotności, co ma istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem zgodnie z art. 88 ust 5 u.o.p kara administracyjna może zostać umorzona, - art. 89 ust. 7 u.o.p., poprzez jego niezastosowanie i wymierzenie kary administracyjnej skarżącej pomimo zaistnienia stanu wyższej konieczności uzasadniającego usunięcie gałęzi drzew albowiem gałęzie te były gałęziami, które obumarły i stanowiły zagrożenie dla życia i zdrowia ludzi, 2) przepisów postępowania mogących mieć wpływ na treść orzeczenia ti.: - art. 7, 77 § 1 , 80, 107 § 3 K.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie, co w konsekwencji doprowadziło organ do błędnych ustaleń faktycznych, w szczególności faktu że gałęzie drzew, o których mowa w zaskarżonej decyzji, były gałęziami zdrowymi, podczas gdy prawidłowe ustalenia powinny doprowadzić organ do wniosku, że gałęzie te były gałęziami, które obumarły i stanowiły zagrożenie dla życia i zdrowia ludzi, - art. 7, 77 § 1 , 80, 107 § 3 K.p.a., polegające na niepełnym zebraniu materiału dowodnego, sprzecznych ustaleniach faktycznych, nie wyjaśnieniu zaistniałych wątpliwości, co do faktycznych obwodów drzew, co jest istotną okolicznością dla ustalenia dopuszczalności i zasadności nałożenia kary administracyjnej na skarżącą. - naruszenie art. 7 K.p.a. oraz 77 § 1, 80, 107 § 3 K.p.a. przez ich niezastosowanie w sytuacji, gdy organ nie dokonał wszelkich niezbędnych czynności co do wyjaśnienia stanu faktycznego, a w związku z tym nie dokonał zebrania i ocenia materiału dowodowego w sposób wyczerpujący organ zaniechał wyjaśnienia okoliczności, czy zniszczone gałęzie były gałęziami, które obumarłymi i stanowiły zagrożenie dla życia i zdrowia ludzi, albowiem ta okoliczność na kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy to na organie ciąży obowiązek wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności dla wyjaśnienia sprawy. W oparciu o przedstawione zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji z powodu powyższych naruszeń, które miały istotny wpływ na wynik postępowania, oraz o umorzenie postępowania. Kolegium w odpowiedzi na skargę podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna choć nie wszystkie argumenty zasługują na uwzględnienie. W pierwszej kolejności Sąd podaje, że sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 pkt 3 zzs ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374). Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja kolegium utrzymująca w mocy decyzję wójta w przedmiocie wymierzenia skarżącej administracyjnej kary pieniężnej w wysokości 9408.00 zł. za zniszczenie 5 drzew z gatunku topola osika. Po analizie akt administracyjnych kontrolowanej sprawy Sąd stwierdził, że organy orzekające naruszyły przepisy prawa materialnego i przepisy postępowania administracyjnego mające istotny wpływ na wynik sprawy, co obligowało Sąd do uwzględnienia skargi na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowił art. 88 ust. 1 pkt 3 i art. 89 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. 2018, poz. 1614) – dalej jako u.o.p. Zgodnie z pierwszym wskazanym przepisem wójt, burmistrz, prezydent miasta wymierza administracyjną karę pieniężną za zniszczenie drzewa lub krzewu. Pojęcie "zniszczenia drzewa" posiada swoją prawną treść nadaną art. 87a ust. 5 u.o.p. W myśl powołanego przepisu za zniszczenie drzewa uważa się usunięcie gałęzi w wymiarze przekraczającym 50% korony, która rozwinęła się w całym okresie rozwoju drzewa, w celu innym niż określony w art. 87a ust. 2 u.o.p. Stosownie zaś do art. 89 ust. 1 u.o.p. administracyjną karę pieniężną, o której mowa w art. 88 ust. 1 pkt 1-3, 5 i 6, ustala się w wysokości dwukrotnej opłaty za usunięcie drzewa lub krzewu, o której mowa w art. 84 ust. 1, a w przypadku, w którym usunięcie drzewa lub krzewu jest zwolnione z obowiązku uiszczenia opłaty, administracyjną karę pieniężną ustala się w wysokości takiej opłaty, która byłaby ponoszona, gdyby takiego zwolnienia nie było. Przechodząc do oceny zaskarżonej decyzji należy wskazać, że bezspornym w niniejszej sprawie jest fakt, że nie później niż 12 listopada 2019 r. na nieruchomości skarżącej zniszczono (całkowicie usunięto gałęzie) 14 drzew z gatunku topola osika, w tym 5 drzew których obwody pni na wysokości 5 cm przekraczały 80 cm (odpowiednio 86, 113, 110, 108 i 93 cm). Powyższe wynika jasno z akt administracyjnych, tj. dwukrotnie przeprowadzonych oględzin w dniach [...] listopada i [...] grudnia 2019 r. oraz wykonanej na miejscu dokumentacji fotograficznej. A zatem, mając na względzie powyższe oraz przytoczone powyżej unormowania prawne wójt miał pełne podstawy ustawowe do tego aby nałożyć na skarżącą karę administracyjną za zniszczenie ww. drzew. Jednakże zauważyć należy, że wójt w decyzji z dnia [...] stycznia 2020 r. którą w mocy utrzymało kolegium wymierzył skarżącej karę administracyjną w wysokości 9.408,00 zł za zniszczenie 5 drzew, w tym 3 drzew których obwód pni na wysokości 5 cm nie przekraczał 80 cm. Z załącznika nr 1 do wydanej decyzji wynika, że do obliczenia nałożonej kary wójt przyjął zniszczone drzewa o obwodach pni: 75, 77 i 72 cm. Natomiast zauważać trzeba, że nie każde zniszczenie drzewa podlega karze administracyjnej. W myśl przepisu art. 88 ust. 10 u.o.p. kary za zniszczenie drzewa nie stosuje się w przypadku, gdy obwód drzewa na wysokości 5 cm. nie przekracza 80 cm. (art. 83f ust. 1 pkt 3 lit. a u.o.p.). A zatem, w ocenie Sądu zarówno wójt, jaki kolegium poprzez utrzymanie tej decyzji w mocy, naruszyli wskazane wyżej przepisy prawa materialnego, które niewątpliwie miały wpływ na wynik sprawy, w tym wysokość kary administracyjnej. Kara administracyjna została wymierzona za zniszczenie drzew o obwodach nie przekraczających 80 cm na wysokości 5 cm., co jest ewidentnie sprzecznie z przepisami u.o.p. W konsekwencji zasadny okazał się zarzut skarżącej dotyczący naruszenia przez organy administracyjne art. 88 ust. 10 u.o.p. w związku z art. 83f ust. 1 pkt 3 lit. a u.o.p. Zasadny okazał się również zarzut naruszenia art. 80 K.p.a. W ocenie Sądu zarówno wójt jak i kolegium poprzez utrzymanie tej decyzji w mocy naruszyli ww. przepis bowiem ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego była nieprawidłowa. Wójt błędnie uznał, że za drzewa które obwody pni nie przekraczają 80 cm (na wysokości 5 cm) podlegają karze administracyjnej. Na uwzględnienie zasługuje również zarzut naruszenia art. 107 § 3 K.p.a., co niewątpliwie miało istotny wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy pomimo dostrzeżonego błędu wójta (nieprawidłowe przyjęcie drzew do wyliczenia kary) – co wprost zostało wskazane w treści tej decyzji, nie uchylił tej decyzji w całości i nie przekazał do ponownego rozpoznania, bądź nie uchylił tej decyzji w całości i nie orzekł merytorycznie stosownie do art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. Nie dopuszczalnym jest – zdaniem Sądu - utrzymanie w mocy decyzji wydanej z naruszeniem przepisów zarówno prawa materialnego jak i przepisów postepowania administracyjnego jak w niniejszej sprawie bowiem jak już powyżej wyjaśniono w sposób sprzeczny z ustawą nałożono na skarżącą karę administracyjną. Organ odwoławczy, który stwierdzi, że zaskarżona decyzja narusza prawo, nie może utrzymać w mocy tej decyzji (por. wyrok NSA w Warszawie z 25.07.1986 r., II SA 1829/85, ONSA 1986/2, poz. 43, w którym stwierdzono, że: "Jeżeli organ odwoławczy nie usuwa naruszeń prawa popełnionych przez organ I instancji to – utrzymując w mocy bez zmian naruszającą prawo decyzję tego organu – wydaje decyzję również naruszającą prawo"). W konsekwencji niewątpliwie doszło do naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. Nie można zgodzić się ze stanowiskiem zawartym w treści zaskarżonej decyzji kolegium, że w rozpatrywanej sprawie uchyleniu decyzji i ewentualnemu wydaniu decyzji co do istoty sprzeciwiał się art. 139 K.p.a. Sąd w niniejszym składzie podziela stanowisko, które zostało zaprezentowane w orzecznictwie, że przepis art. 139 K.p.a. dopuszcza możliwość wydania przez organ odwoławczy decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, o ile decyzja organu I instancji rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny"; wyrok NSA w Warszawie z 12.03.1986 r., III SA 1398/85, ONSA 1987/1, poz. 4, wyrok NSA w Warszawie z 10.05.1994 r., II SA 673/93, "Jurysta" 1994/12, s. 15. W niniejszej sprawie wójt w sposób nieprawidłowy wyliczył administracyjną karę administracyjną bowiem do nałożenia kary przyjęto drzewa za zniszczenie których nie można było nałożyć sankcji, a to w ocenie Sądu można zakwalifikować jako rażące naruszenie przepisy ustawy o ochronie przyrody, bowiem o rażącym naruszeniu prawa można mówić wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być zaakceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Sąd stoi na stanowisku, że kolegium miało podstawy do uchylenia tej decyzji bądź uchylenia i merytorycznego wydania decyzji w sprawie jednakże tego nie uczyniło. Co prawda kolegium w uzasadnieniu swojej decyzji wyliczyło ile powinna wynosić kara administracyjna jednakże w taki sposób nie może zostać załatwiona sprawa administracyjna zwłaszcza jeśli chodzi o nałożenie na stroną obowiązku uiszczenia kary administracyjnej. Decyzja w tym przedmiocie powinna być jasna, konkretna i nie pozostawiająca żadnych wątpliwości. Niezasadny jest natomiast zarzut naruszenia art. 88f ust. 8 u.o.p. Zauważyć trzeba, że kara administracyjna została nałożona na skarżącą za zniszczenie drzew, a nie ich usunięcie, a zatem rację ma kolegium w tym, że wszelkie czynności podejmowane po dniu 12 listopada 2019 r. czyli po dokonanym zniszczeniu drzew, mające na celu próbę zalegalizowania dokonanych zniszczeń nie mają znaczenia dla wyniku niniejszej sprawy. Sąd podziela również stanowisko kolegium w tym, że niewniesienie sprzeciwu przez wójta do złożonego zgłoszenia zamiaru usunięcia przedmiotowych drzew pozostaje bez znaczenia dla niniejszej sprawy. Jeszcze raz trzeba zaznaczyć, że kara została wymierzona skarżącej za zniszczenie drzew, a nie za ich usunięcie co powoduje, że nawet złożenie zgłoszenia zamiaru usunięcia drzew nie mogło odnieść zamierzonego skutku, a ponadto wniosek ten skarżąca złożyła już po fakcie dokonania zniszczeń drzew, a zatem i tak ten wniosek należało traktować jako spóźniony. Nie można również zgodzić się z zarzutem naruszenia przez organy art. 89 ust. 7 u.o.p. Stosownie do tego przepisu w przypadku usunięcia albo zniszczenia drzewa lub krzewu, albo uszkodzenia drzewa w okolicznościach uzasadnionych stanem wyższej konieczności, nie wymierza się administracyjnej kary pieniężnej. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że stan wyższej konieczności, który uzasadniałby natychmiastowe usunięcie bądź zniszczenie drzewa, a jednocześnie zwalniałby z obowiązku poniesienia administracyjnej kary pieniężnej, musi być stanem nagłym i stwarzającym na tyle poważne zagrożenie dla dóbr prawnych o wyższej wartości niż drzewa lub krzewy (np. życie lub zdrowie ludzkie), że nie można oczekiwać na przybycie uprawnionych służb lub na uzyskanie odpowiedniego zezwolenia właściwego organu (por. wyrok WSA w Gliwicach z wyrok z dnia 11 grudnia 2019 r., sygn. II SA/Gl 1124/19, wyrok WSA w Rzeszowie z 29 stycznia 2019 r., sygn. II SA/Rz 1264/18). W niniejszej sprawie – w ocenie Sądu – taki stan wyższej konieczności nie zaistniał. Zauważyć trzeba, że skarżąca – na co słusznie zwróciło uwagę kolegium – nie przedstawiła żadnych dowodów, które potwierdzałby że usunięte gałęzie z drzew były obumarłe albo że zagrażały życiu bądź zdrowiu ludzi. Skarżąca nie przedstawiła np. dokumentacji fotograficznej drzew wykonanej przed ich zniszczeniem na poparcie swoich twierdzeń bądź specjalistycznej opinii biegłego dendrologa. Podkreślić trzeba, że z dokonanych przez wójta gminy oględzin i dokumentacji fotograficznej bezspornie wynika, że usunięte gałęzie nie są obumarłe, a zatem nie było podstaw do ich zniszczenia. Również twierdzenia skarżącej jakoby usunięte korony drzew zagrażały przechodzącym przez nieruchomość ludziom nie mają poparcia w aktach sprawy. Twierdzenia skarżącej jakoby spadające z drzew gałęzie zagrażały życiu bądź zdrowiu przechodzących przez działkę skarżącej ludziom nie stanowi wystarczającej podstawy do całkowitego zniszczenia korony drzew poprzez usunięcie wszystkich gałęzi. W ocenie Sądu powyższe wskazane przez skarżącą zagrożenie dla bezpieczeństwa ludzi powinno zostać wyeliminowane w drodze niezbędnych czynności pielęgnacyjnych korony drzew, a nie przez całkowite zniszczenie drzew (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 19 lutego 2019 r., sygn. II SA/Lu 791/18). Jednocześnie zdaniem Sądu stan wyżej konieczności musi wynikać z obiektywnego stanu rzeczy, a nie subiektywnego przeświadczenia (odczucia) skarżącej. Znaczenie mają zatem tylko konkretne okoliczności, które poddają się weryfikacji. Nie sposób do nich zaliczyć twierdzenia, że drzewa były niebezpieczne, gdyż okoliczności te nie świadczą jeszcze o faktycznym wystąpieniu stanu nadzwyczajnego, obejmującego wyjątkowe i nagłe zagrożenie. Niezasadny jest także zarzut skarżącej dotyczący naruszenia art. 88 ust. 4 u.o.p. Zauważyć należy że skarżąca powyższego zarzutu nie zgłaszała w toku prowadzonego postepowania administracyjnego, zwłaszcza przed organem pierwszej instancji. Zarzut ten skarżąca podniosła dopiero na etapie wniesionej skargi. Ponadto zauważyć trzeba, że co prawda wójt gminy w sposób dość ogólny i może nie do końca szczegółowy i zrozumiały odniósł się do żywotności zniszczonych drzew, jednakże wskazał (w ocenie Sądu w stopniu wystarczającym), że korony zniszczonych drzew zostały całkowicie usunięte i niewątpliwe przekraczało to 50 % korony drzewa która rozwinęła się, co w następstwie oznacza brak rokowań co do "odżycia" tych drzew. Ponadto zauważyć trzeba, że już w dniu 12 listopada 2019 r. skarżąca złożyła do wójta zgłoszenie zamiaru usunięcia wszystkich zniszczonych drzew co w ewidentny sposób jest sprzeczne z treścią podnoszonego zarzutu. Jeżeli faktycznie wolą skarżącej byłoby ustalenie żywotności zniszczonych drzew i ewentualne uzyskanie od organu odroczenia, a w konsekwencji umorzenia nałożonej kary to skarżąca nie składałaby wniosku o usunięcie tych drzew. Powyższe kłóci się ze sobą i nie może zostać uwzględnione, choć uzasadnienie decyzji w tej kwestii (w szczególności decyzji wójta) mogło być bardziej konkretne i zrozumiałe. Powyższe uchybienie nie miało jednak wpływu na uchylenie przez Sąd ww. decyzji organów. Nie zasługują na uwzględnienie zarzuty dotyczące naruszenia przez organy art. 7 i 77 § 1 K.p.a. W ocenie Sądu organy administracyjne w sposób prawidłowy ustaliły stan faktyczny w sprawie. Wójt poprzez przeprowadzenie dwukrotnych oględzin i wykonanie m.in. dokumentacji zdjęciowej ustalił podstawowe kwestie dotyczące zniszczonych drzew, a mianowicie kiedy nastąpiło zniszczenie, w jaki sposób, ilość zniszczonych drzew i ich gatunek, wielkość obwodów drzew. W związku z powyższym, z uwagi na charakter i stopień naruszeń przepisów zarówno prawa materialnego i przepisów postepowania administracyjnego, Sąd uznał nie tylko za zasadne, ale również konieczne wyeliminowanie zarówno zaskarżonej decyzji kolegium z dnia [...] kwietnia 2020 r. jak również decyzji wójta z dnia [...] stycznia 2020 r. Nadmienić należy, że przepis art. 135 P.p.s.a upoważnia Sąd, w przypadku uwzględnienia skargi do objęcia rozstrzygnięciem (wyrokiem) wszystkich aktów w granicach sprawy (zob. wyrok NSA z dnia 28 grudnia 2017r. sygn. akt II OSK 870/17, Lex nr 2461301). Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organy wezmą pod uwagę powyżej przedstawioną przez Sąd ocenę prawną, w szczególności wójt rozpatrując ponownie sprawę kolejny raz dokona oceny ustalanego w sprawie stanu faktycznego i prawidłowo w oparciu o obowiązujące w tej kwestii przepisy u.o.p wyliczy karę administracyjną dla skarżącej za zniszczone drzewa. W uzasadnieniu decyzji wójt winien rozważyć kwestię żywotności drzew ustalając uprzednio czy zniszczone drzewa nie zostały usunięte zgodnie ze zgłoszeniem skarżącej złożonym do wójta w dniu 12 listopada 2019 r. Po dokonaniu powyższych czynności wójt ponownie wyda decyzję w zgodzie z przepisami u.o.p i K.p.a. w szczególności w zgodzie z art. 107 § 3 K.p.a. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. i art. 135 P.p.s.a. orzekł jak w pkt I sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a., na które składają się: wpis od skargi (377 zł) pobrany według § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ. U. Nr 221, poz. 2193) (pkt II sentencji wyroku).