II SA/Kr 53/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie WSA Piotr Fronc (spr.) WSA Agnieszka Nawara-Dubiel po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skarg Wspólnoty Mieszkaniowej Z. przy ul. [...] w K. i G. S., Wspólnoty Mieszkaniowej "Z." przy ul. [...] w K. oraz A. S. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 9 listopada 2020 r. znak WI-I.7840.5.103.2020 (WN-IV.7840.16.2019) w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. skargi G. S. i A. S. odrzuca; II. skargi Wspólnoty Mieszkaniowej Z. przy ul. [...] w K. oraz Wspólnoty Mieszkaniowej "Z." przy ul. [...] w K. oraz A. S. oddala; III. nakazuje zwrócić skarżącemu A. S. kwotę 500zł ( pięćset złotych) tytułem zwrotu wpisu od skargi. UZASADNIENIE Uzasadnienie pkt II wyroku. Zaskarżoną decyzją Wojewody Małopolskiego z dnia 9 listopada 2020 r. znak Wl-l.7840.5.103.2020 (WN-IV.7840.16.2019), po rozpatrzeniu odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej [...] 1[...] oraz Wspólnoty Mieszkaniowej "[...] 2[...], utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 5 grudnia 2019 r. znak AU-01-4.6740.1.1772.2019.APE zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dla Inwestora: A[...] S.A., [...] dla zamierzenia budowlanego: "Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami w parterach wraz z instalacjami wewnętrznymi t.j. wentylacji, wentylacji pożarowej, instalacjami grzewczymi, wod.-kan., wymiennikową, instalacjami elektrycznymi, teletechnicznymi i słaboprądowymi oraz 2 wielostanowiskowym garażem nadziemnym, przebudową istniejącego wjazdu wraz z chodnikami, oraz infrastrukturą techniczną tj. instalacją zewnętrzną kanalizacji sanitarnej i opadowej wraz z zagospodarowaniem terenu przy ul. [...] na dz. ew. [...] obr. 14 [...]". Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym: Opisaną na wstępie decyzją z dnia 5 grudnia 2019 r. Prezydent Miasta Krakowa udzielił inwestorowi pozwolenia na zrealizowanie zawnioskowanego zamierzenia budowlanego. Organ zaakceptował i zgodził się z przyjętymi rozwiązaniami projektowymi, zgodnie z przedłożonym wnioskiem, przedłożoną dokumentacją projektową po jej uzupełnieniu i wyjaśnieniem wszystkich kwestii, stwierdzając, że inwestor przedłożył wymagane dokumenty, a załączony do wniosku projekt jest zgodny z obowiązującymi przepisami. Od powyższej decyzji odwołanie wniosła Wspólnota Mieszkaniowa [...] 1[...] oraz Wspólnota Mieszkaniowa "[...] 2[...]. Zarzucono w nich między innymi naruszenie przepisów dotyczących bezpieczeństwa przeciwpożarowego, niewłaściwego usytuowania obiektu, zanieczyszczenie nieruchomości inwestora, nieprawidłowości w zakresie lokalizacji ogólnodostępnych miejsc postojowych, brak pozwolenia wodnoprawnego i decyzji środowiskowej. Kolejno w odwołaniach znalazły się zarzuty dotyczące niezgodności z zapisami obowiązującego na terenie inwestycji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie zróżnicowania wysokości, dominanty architektonicznej, zabudowy śródmiejskiej, linii zabudowy. Ponadto podniesiono zarzuty dotyczące naruszenia §12 ust. 1, §13 ust. 1 i 2, §57, §60 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, braku zapewnienia placu zabaw i miejsc rekreacji dla osób niepełnosprawnych. Odwołanie okazało się nieskuteczne, gdyż Wojewoda Małopolski po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Na wstępie organ odwoławczy wskazał, że na obszarze, gdzie planowane jest przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne obowiązuje Uchwała Nr CXIII/1156/06 z 28 czerwca 2006 r. Rady Miasta Krakowa w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "ZABŁOCIE" (Dz. Urz. Woj. Małopolskiego Nr 2006.559.3534 z 19 września 2006 r.), a inwestycja została zlokalizowana w obszarze B4.MW/U z podstawowym przeznaczeniem pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną z usługami. Zapisy planu nie nakładają przy tym szczególnych wymagań ani zastrzeżeń w związku z lokalizacją projektowanego budynku w sąsiedztwie terenów poprzemysłowych, jak również nie nakładają na inwestora obowiązku uzyskania szczególnych uzgodnień czy decyzji. Planowana inwestycja zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko ani przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, tym samym dla planowanej inwestycji nie jest wymagane uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Wojewoda Małopolski ocenił, że przedmiotem postępowania w przedmiotowej w sprawie jest wniosek inwestora o wydanie decyzji pozwolenia na budowę i zatwierdzenie projektu budowlanego dla określonej we wniosku inwestycji, a tym samym przedmiotem postępowania nie jest etap inwestycji w rozumieniu art. 33 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, lecz osobne zamierzenie budowlane. Wobec powyższego bezzasadne są zarzuty dotyczące etapowania inwestycji, braku przeprowadzonej procedury oceny oddziaływania na środowisko jak również braku placu zabaw i miejsc rekreacyjnych dla osób niepełnoprawnych. Zgodnie z §40 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie wymóg realizacji placu zabaw dla dzieci dotyczy zespołu budynków wielorodzinnych objętych pozwoleniem na budowę, a przedmiotowy wniosek dotyczy jednego budynku wielorodzinnego, co nie obliguje inwestora do zapewnienia placu zabaw i miejsc rekreacyjnych dla osób niepełnosprawnych. Nie zasługują na uwzględnienie zarzuty dotyczące niezgodności z planem miejscowym, a projektowany budynek wielorodzinny spełnia warunki określone w §48 ust. 6 pkt 1 lit. b planu miejscowego, bowiem ma zróżnicowaną wysokość, co potwierdzają rysunki elewacji zachodniej i wschodniej. Projektowany obiekt znajduje się w obowiązującej linii zabudowy na całej jej długości przebiegającej przez działkę Inwestora (nr [...]). Linia zabudowy wyznaczona od strony ul. [...], do której odniesiono się w odwołaniu przebiega przede wszystkim na działce nr [...], która nie należy do inwestora i nie jest objęta przedmiotowym postępowaniem. Obowiązkiem inwestora jest dostosowanie zabudowy do tych linii zabudowy, które przebiegają przez teren inwestycji. Ponadto określone w § 48 ust. 6 pkt 1 lit. a zapisy planu miejscowego nie oznaczają konieczności sytuowania ścian budynku w obydwu obowiązujących liniach, gdyż jest to w większości wypadków niemożliwe i mogłoby stać w oczywistej sprzeczności z zasadą ładu przestrzennego, poszanowania prawa własności oraz interesu społecznego. Kwestie dominanty architektonicznej reguluje § 48 ust. 6 pkt 1 lit. c planu miejscowego, który zawiera nakaz zlokalizowania w południowym narożniku terenu - dominanty architektonicznej, kompozycyjnie powiązanej z terenem pasażu B8.ZP/KDX. Zdaniem organu odwoławczego przez teren należy zaś rozumieć cały obszar oznaczony symbolem B4.MW/U. Projektowana inwestycja znajduje się tymczasem w północno - wschodnim narożniku tego terenu, a tym samym zapisy planu dotyczące dominanty architektonicznej, nie znajdują zastosowania dla wnioskowanej inwestycji. Plan nie zawiera żadnych zapisów dotyczących zabudowy kaskadowej. Odnosząc się do kwestii związanych z zabudową śródmiejską Wojewoda Małopolski wyjaśnił, że już sam plan miejscowy przesądza o zlokalizowaniu przedmiotowej inwestycji w zabudowie śródmiejskiej, co potwierdzone zostało w wyroku WSA w Krakowie z dnia 9 maja 2018 r. sygn. akt II SA/Kr 207/18. Analiza parametrów projektu doprowadziła organ do wniosku, że spełnione są wymagania dotyczące bezpieczeństwa pożarowego określone w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych (w tym § 271-273), a projekt został uzgodniony bez uwag przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych. Zaprojektowanych 19 miejsc postojowych spełnia wymagania zawarte w § 48 ust. 6 pkt 1 lit. f, § 87 ust. 2 pkt 1 lit. b tiret pierwsze, § 87 ust. 2 pkt 2 lit. b) miejscowego planu. Organ nie miał też zastrzeżeń do zaplanowanych miejsc parkingowych znajdujących się w garażu na parterze, gdzie znajdować się będą również 1 miejsce parkingowe dla samochodu osobowego użytkowanego przez osobę niepełnosprawną oraz 2 miejsca postojowe ogólnodostępne przeznaczone dla lokalu usługowego. Powyższe rozwiązanie zostało bez uwag uzgodnione przez Zarząd Dróg Miasta Krakowa. Nie znajdują również zdaniem Wojewody uzasadnienia zarzuty dotyczące braku wyznaczenia obszaru oddziaływania inwestycji, bowiem przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany zawiera szczegółowe wyznaczenie i analizę obszaru oddziaływania na 12 planszach. Zgodnie z wyjaśnieniami Inwestora analiza została sporządzona w ten sposób, że przeanalizowano każde okno w każdym lokalu mieszkalnym sąsiedniego budynku, zarówno dla równonocy marcowej jak i wrześniowej, i na tej podstawie sformułowano wnioski, ustalając krąg stron postępowania. Jako strony postępowania, oprócz wspólnot, wskazano tylko tych właścicieli lokali mieszkalnych, w których nastąpiło ograniczenie nasłonecznienia, co także szczegółowo podano w części opisowej. Analiza uwzględniła głębokość balkonów, jak i innych wystających elementów. Dla sąsiednich budynków, na które oddziałuje projektowany budynek, przeprowadzono analizę zacieniania, nasłonecznienia i przesłaniania. Analizie poddano oddziaływanie inwestycji w zakresie ograniczenia czasu nasłonecznienia pokoi mieszkalnych w budynkach istniejących przed i po wybudowaniu budynku projektowanego i stwierdzono, że będzie on oddziaływał na pokoje mieszkalne (nie wszystkie) znajdujące się w budynkach przy ul. [...], i ul. [...], spełniając warunki określone w § 60 przepisów techniczno-budowlanych budynków w zabudowie śródmiejskiej. Bezzasadnie został postawiony zarzut dotyczący nadmiernego zbliżenia inwestycji do granic działki. Na projekcie zagospodarowania terenu zwymiarowano odległości budynku od granic działki, które są odległościami normatywnymi. Odnosząc się do zarzutów dotyczących zacienienia i przesłaniania organ odwoławczy wyjaśnia, że dokumentacja budowlana zawiera szczegółową analizę nasłonecznienia z 8 października 2019r, uzupełnioną dnia 5 listopada 2019r., która zawiera rysunki wraz z częścią opisową dotyczącą analizy wpływu projektowanego budynku na ograniczenie nasłonecznienia w budynkach istniejących. Została ona sporządzona dla równonocy zarówno wiosennej jak i jesiennej. Zostało w niej wykazane spełnienie wymagań określonych w §13 i §60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, przez projektowaną inwestycję. Przedłożone analizy nasłonecznienia, przesłaniania i zacieniania budynków sąsiednich do projektowanego zostały prawidłowo wykonane dla obszaru zabudowy śródmiejskiej, a w konsekwencji projekt budowlany nie narusza obowiązujących w tym zakresie norm techniczno-budowlanych. Organy administracji architektoniczno-budowlanej nie powołują biegłych dla oceny analiz przesłaniania i nasłonecznienia przedkładanych w postępowaniu o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę, samodzielnie dokonując takich ocen. Bezpodstawne są zarzuty dotyczące zanieczyszczenia nieruchomości inwestora. Inwestycyjna działka nigdy nie stanowiła terenu fabryki Miraculum ani innego zakładu produkcyjnego, a nieruchomość była zabudowana budynkiem mieszkalnym wielorodzinnym. Bezzasadne są twierdzenia w sprawie braku stanowiska w sprawie obniżenia zwierciadła wód gruntowych - przedmiotowa inwestycja nie stanowi zamierzenia objętego art. 389 ustawy Prawo wodne. Ponadto inwestycja nie stanowi zamierzenia podlegającego art. 394 ust. 1 pkt 6 ustawy Prawo wodne, bowiem nie przyczyni się do zmiany stanu wód podziemnych. Jednocześnie tut. Organ zaznacza, że do projektu zostało dołączone zaświadczenie Wód Polskich w zakresie niewniesienia sprzeciwu do zgłoszenia wodnoprawnego, dotyczącego odprowadzenia wód opadowych. Finalnie oceniono, że projekt budowlany spełnia wymogi określone w przepisach prawa, w szczególności w rozporządzeniu Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (t.j. Dz. U. z 2018 r., póz. 1935), inwestor złożył oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, projekt budowlany jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, jest kompletny i posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Projektant oraz sprawdzający dołączyli do projektu budowlanego oświadczenie o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Projekt budowlany jest wykonany przez osoby uprawnione. Inwestor spełnił zatem wymagania określone w art. 32 ust. 4 oraz 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, wobec czego na podstawie art. 35 ust. 4 tej ustawy organ administracji architektoniczno-budowlanej nie mógł odmówić wydania pozwolenia na budowę. W ocenie organu odwoławczego nie doszło do naruszenia art. 10 Kpa, bowiem członek Zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej odebrał zawiadomienie o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodnym w dniu 22 listopada 2019 r., a przedmiotowa decyzja została wydana dopiero po dwóch tygodniach. Ponadto w trakcie prowadzonego postępowania odwoławczego strony miały możliwość skorzystania z prawa zapoznania się przed wydaniem decyzji ze zgromadzonym materiałem dowodowym, ale z tego prawa nie skorzystały. Finalnie wskazano, że Wojewoda Małopolski jest właściwy do rozstrzygnięcia odwołania, bowiem nie zachodziły przesłanki wyłączenia organu, zawarte w art. 25 § 1 Kpa. Przejściowo wyłączona od udziału w postępowaniu była Dyrektor Wydziału Infrastruktury z uwagi na fakt, że były Zastępca Dyrektora pełnił funkcję prokurenta inwestora. Z uwagi na wygaśnięcie powyższej funkcji, jak i ustanie stosunku pracy, w opinii Wojewody ustały też przesłanki uzasadniające wyłączenie pracownika. Pomimo odwołania wyłączenia Wydziału Infrastruktury od załatwienia niniejszej sprawy i przekazania mu sprawy w systemie elektronicznym wraz z aktami w formie papierowej, tenże wydział nie brał udziału w rozstrzygnięciu odwołań od decyzji organu l instancji, bowiem projekty tych rozstrzygnięć zostały wcześniej przygotowane i zaakceptowane w czasie kiedy postępowanie administracyjne prowadził Wydział Prawny i Nadzoru. Od powyższej decyzji skargę złożyły: Wspólnota Mieszkaniowa [...] 1[...] i G. S. (sprawa pierwotnie zarejestrowana pod sygn. akt II SA/Kr 111/21) , Wspólnota Mieszkaniowa "[...] 2[...] (sprawa pierwotnie zarejestrowana pod sygn. akt sygn. akt II SA/Kr 53/21) oraz A. S. (sprawa pierwotnie zarejestrowana pod sygn. akt sygn. akt II SA/Kr 99/21), które to sprawy zostały następnie połączone do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia pod sygn. akt II SA/Kr 53/21. Skargi G. S. oraz A. S. zostały odrzucone, a uzasadnienie tego rozstrzygnięcia zostało sporządzone odrębnie. Wspólnota Mieszkaniowa "[...] 2[...] zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy oraz przepisów prawa materialnego, a to: 1. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia przez organ wnikliwego postępowania dowodowego w sprawie, mającego na celu wyjaśnienie wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności, polegającego w szczególności na oparciu się przez organ wyłącznie na twierdzeniach Inwestora dotyczących m.in. ogólnodostępności miejsc postojowych, ustalenia obszaru oddziaływania inwestycji, zróżnicowania wysokości inwestycji, 2. art. 136 k.p.a. w zw. z art. 15 k.p.a. poprzez dopuszczenie przez organ nowych dowodów i twierdzeń inwestora na etapie postępowania odwoławczego dotyczących istotnych okoliczności sprawy, co narusza zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego i pozbawia strony możliwości dwukrotnego merytorycznego zbadania sprawy przez organy administracyjne, 3. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 oraz 3 k.p.a. w zw. z art. 15 k.p.a. poprzez nie odniesienie się przez Organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do wszystkich zarzutów stron postępowania podniesionych w odwołaniach (np. kwestii braku ogólnodostępności miejsca postojowego), jak również nie wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom czy twierdzeniom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, co powoduje, iż uzasadnienie decyzji nie spełnia wymogów stawianych przez przepisy prawa i na jej podstawie nie jest możliwe ustalenie czy organ w prawidłowy sposób przeprowadził postępowanie odwoławcze, 4. art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 81 k.p.a. oraz art. 9 k.p.a. poprzez niezagwarantowanie przez organ stronom czynnego udziału w postępowaniu odwoławczym, mimo tego, że na tym etapie inwestor zaprezentował nowe twierdzenia oraz przedłożył nowy materiał dowodowy, co uniemożliwiło skarżącej zajęcie stanowiska i wypowiedzenie się co do nowego materiału sprawy, a także poprzez przyjęcie, iż działanie organu I instancji polegające na wydaniu decyzji przed umożliwieniem Stronom zapoznania się z aktami sprawy było działaniem prawidłowym, gdy w istocie uniemożliwiło im to realizację swoich praw, 5. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego poprzez niedokonanie weryfikacji obszaru oddziaływania inwestycji oraz nieprzeprowadzenie stosownej analizy w celu ustalenia kręgu stron postępowania i oparcie się w tej kwestii wyłącznie na analizie zacienienia i nasłonecznienia przedstawionej przez inwestora, z pominięciem innych czynników takich jak wzmożony ruch pieszych czy hałas, 6. art. 8 k.p.a. oraz art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 138 § 2 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji w sytuacji, gdy jest ona dotknięta szeregiem uchybień, przez co Organ winien ją uchylić i odmówić zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę, 7. art. 8 i 9 k.p.a w zw. z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego polegające na błędnym przyjęciu, że projekt budowlany jest zgodny z wymogami prawa budowlanego oraz z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obszaru Zabłocie zatwierdzonego uchwałą nr CXIII/1156/06 Rady Miasta Krakowa z dnia 28 czerwca 2006 roku, mimo, iż narusza szereg przepisów zawartych w ww. aktach, 8. art. 8 w zw. z art. 24 § 3 w zw. z art. 26 § 1 k.p.a. poprzez niewyłączenie pracownika od udziału w postępowaniu pomimo zaistnienia ku temu przesłanek, 9. art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego w zw. z § 48 ust. 6 pkt 1 lit f) w zw. z § 87 ust. 2 planu w zw. z § 18 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez udzielenie inwestorowi pozwolenia na budowę w sytuacji, gdy inwestycja nie spełnia wymogów przewidzianych przepisami prawa i planu w zakresie ilości miejsc parkingowych, jak również niespełnienie wymogu zaprojektowania przez Inwestora miejsc postojowych ogólnodostępnych, 10. art. 71 ust. 1 i ust. 2 pkt 2) w zw. z art. 59 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w zw. z § 3 ust. 1 pkt 58) lit. b) w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 13 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez udzielenie Inwestorowi pozwolenia na budowę w sytuacji, gdy inwestycja Inwestora stanowi przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko a zatem niezbędna jest uprzednia jej ocena pod kątem wymogu uzyskania przez Inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, 11. art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego w zw. z § 48 ust. 6 pkt 1 lit. b) planu poprzez błędne przyjęcie, że projektowana inwestycja utrzyma zróżnicowaną wysokość zabudowy jaka istniała wcześniej na obszarze objętym planowaną inwestycją, podczas gdy zróżnicowanie to jest iluzoryczne i w praktyce nie występuje, 12. art. 35 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego w zw. z § 48 ust. 6 pkt 1 lit d) w zw. z § 9 ust. 6 pkt 13 miejscowego planu poprzez błędne przyjęcie, że projekt budowlany może skutkować wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, mimo iż projektowany budynek nie spełnia wymogu utrzymania zróżnicowania wysokości oraz nie spełnia wymogu ukształtowania harmonijnego zespołu współczesnej zabudowy na wysokim poziomie rozwiązań architektonicznych, 13. art. 35 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego w zw. z naruszenie § 48 ust. 7 w zw. z § 6 pkt 15 miejscowego planu, poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej został obliczony w sposób prawidłowy, podczas gdy wyliczenia Inwestora w tym zakresie są niespójne. W oparciu o wyżej podniesione zarzuty, wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie od organu na rzecz strony skarżącej zwrotu niezbędnych kosztów postępowania, a ponadto o dopuszczenie i przeprowadzenie uzupełniających dowodów z dokumentów w postaci: 1. zdjęcia fragmentu terenu przed realizacją poszczególnych etapów Inwestycji, 2. zrzutu ekranu ze strony internetowej inwestora nr 1, w szczególności na okoliczność niezachowania przewidzianego w planie nakazu utrzymania zróżnicowanej wysokości zabudowy, 3. zrzutu ekranu ze strony internetowej Inwestora nr 2 na okoliczność niezapewnienia ogólnodostępnych miejsc postojowych, 4. zrzutu ekranu fanpage'a "T4B Doradztwo Inwestycyjne", 5. wydruku strony internetowej https://pzfd.pl/powstal-oddzial-krakowski-pzfd, 6. wydruk CEIDG - T. B. na okoliczność niezasadnego uchylenia przez organ II instancji postanowień o wyłączeniu pracownika od udziału w postępowaniu. W skardze złożonej przez Wspólnotę Mieszkaniowa [...] 1[...] zawnioskowano o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając: 1. naruszenie prawa materialnego i procesowego, a to: a) art. 28 k.p.a. i art. 28 § 2 w związku z art. 3 punkt 20 Prawa budowlanego poprzez błędne uznanie, że G. S. nie przysługuje status strony w przedmiotowym postępowaniu, pomimo tego, że jest współwłaścicielem działki nr [...] [...], czyli działki, która w wydanej decyzji wskazana jest jako działka znajdująca się w obszarze oddziaływania projektowanej inwestycji i mimo, że planowana inwestycja bezpośrednio oddziaływuje nie tylko na należącą do niej nieruchomość lokalową, ale również budynek, którego jest ona współwłaścicielem oraz nieruchomość - działkę nr [...] [...], której jest ona współwłaścicielem b) art. 10 § 1 k.p.a., polegające na niezawiadomieniu wszystkich stron postępowania o prawie i możliwości zapoznania się z aktami sprawy, przez co organ dopuścił się naruszenia zasady nakładającej obowiązek zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym; c) art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a. i art. 9 k.p.a., przez brak podjęcia czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej oraz brak należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych; d) art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w szczególności w zakresie oddziaływania związanego ze współwłasnością i ograniczeniami sąsiedniej nieruchomości, przy braku rozważenia wszystkich okoliczności faktycznych i braku należytego uzasadnienia wydanej decyzji; e) art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 11 k.p.a. oraz 107 § 3 k.p.a. poprzez zbyt skrótowe i ogólnikowe sformułowanie uzasadnienia skarżonej decyzji; f) art. 5 ust. 1. pkt 1 lit. b oraz pkt 8, 5 i 9 Prawa budowlanego poprzez wydanie decyzji mimo, że przedmiotowa inwestycja w istotny sposób narusza obowiązujące przepisy (w tym przepisy bezpieczeństwa pożarowego) stanowiąc bezpośrednie zagrożenie dla sąsiedztwa, a w szczególności nie zapewnia należytego poszanowania, występujących w obszarze oddziaływania inwestycji, uzasadnianych interesów osób trzecich, kłócąc się również z zasadami ładu przestrzennego; g) art. 35 ust. 1 i 3 Prawa budowlanego poprzez nieuwzględnienie licznych uchybień w dokumentacji projektowej, sporządzonej dla przedmiotowej inwestycji i stanowiącej załącznik do wniosku o pozwolenie na budowę, poddających pod wątpliwość co do rzetelności prowadzonego postępowania administracyjnego, między innymi w zakresie sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz zgodności projektu zagospodarowania terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; h) art. 6 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a to: §12 ust. 1, §13 ust. 1 i 2, §57 oraz §60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie; 2. błąd i sprzeczność w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że: a) planowana inwestycja nie będzie oddziaływać na otoczenie inaczej, aniżeli poprzez jego zacienienie, b) przedmiotem inwestycji jest oddzielne zamierzenie inwestycyjne, a nie kolejny etap inwestycji oraz że planowana inwestycja jest niezależna technologicznie, samodzielna, odrębna i zdolna do samodzielnego i niezależnego funkcjonowania mimo, że w toku postępowania odwoławczego przedstawione zostały dowody na sztuczne multiplikowanie przez inwestora "zamierzeń inwestycyjnych", faktycznie stanowiących etapy jednej inwestycji, o czym świadczą choćby zarówno informacje przekazywane przez inwestora potencjalnym nabywca lokali, jak też to, że inwestycja powiązana jest ciągami technologicznymi z - choćby - nieruchomością przy ul. [...], dojazd do zewnętrznych miejsc postojowych 2 etapu jest możliwy tylko poprzez 1 i 3 etap, śmietniki dla mieszkańców etapu 2. zostały zlokalizowane wewnątrz budynku realizowanego w ramach 1. etapu, na wizualizacji przedstawianej przez inwestora i według jego zapewnień plac zabaw dla dzieci miał być wspólny dla wszystkich mieszkańców budynków realizowanych w ramach wszystkich kolejnych etapów i miał się znajdować wzdłuż ściany bocznej budynku przy ul. [...], stanowiąc przynajmniej w części teren biologicznie czynny, w trakcie budowy budynku objętego etapem 2. (tj. na działce [...]) z garażu podziemnego istniejącego już budynku inwestor wyprowadził instalację elektryczną i teletechniczną dla objętego ramami niniejszego postępowania etapu 5. (co zostało ujawnione przy awarii wodnej w 2019 i zalaniu garażu). Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu w Krakowie w dniu 23.02.2016r. wydał do uzgodnienie skorygowanej lokalizacji projektowanego zespołu budynków wielorodzinnych A, B, D i garaży podziemnych realizowanych w ramach inwestycji pn.: "Budowa zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z usługami w parterze z garażami wielostanowiskowymi podziemnymi i naziemnymi wraz z wjazdami, wewnętrznym układem drogowym oraz infrastrukturą techniczną i zagospodarowaniem terenu przy ul. [...] w K. " względem krawędzi Jezdni - ul. [...] (dz. nr [...] [...]) i ul. [...] (dz. nr [...] [...]) w Krakowie, a wszystkie etapy mają wspólną infrastrukturę drogową i wspólne ogólnodostępne miejsca postojowe, a decyzja dotycząca przebudowy ul. [...] dotyczy ich wszystkich; c) inwestor nie był zobowiązany dostosować zabudowy do linii zabudowy istniejącej i przewidzianej w MPZP obszaru Zabłocie. Organ odwoławczy wniósł w odpowiedzi o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 2023, poz. 259), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji i postanowień z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych - o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. treść wydanej decyzji lub postanowienia. Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1331 ze zm.), przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7; Art. 35 ust. 4 cyt. ustawy stanowi z kolei, że w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Powyższe przepisy wskazują zatem po pierwsze na przesłanki, od których uzależnione jest wydanie pozwolenia na budowę, wśród których należy wymienić przede wszystkim zgodność inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i przepisami odrębnymi, zaś po drugie, na charakter prawny decyzji o pozwoleniu na budowę. Brak spełnienia choćby jednej z tych przesłanek wyklucza możliwość wydania decyzji zgodnej z wnioskiem inwestycyjnym, bowiem decyzja o pozwoleniu na budowę ma charakter związany, a nie uznaniowy. Natomiast w razie spełnienia ww. wymagań oraz warunków wynikających z art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego). Analiza zaskarżonej decyzji prowadzi zdaniem Sądu do wniosku, że organy zasadnie uznały, że przedłożony projekt spełnia powyższe wymagania, przez co nie było podstaw do odmowy zatwierdzenia projektu i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Przechodząc do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów skarg wskazać należy, iż są one w istocie powtórzeniem i rozbudowaniem argumentów zawartych w odwołaniach złożonych przez strony w toku postępowania administracyjnego. Do zarzutów tych odniósł się szczegółowo organ II instancji w uzasadnieniu swojej decyzji. Sąd podziela te argumenty i przyjmuje jako własne, częściowo cytując w dalszej części uzasadnienia. W pierwszej kolejności w skazać należy, iż na obszarze, gdzie planowane jest przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne obowiązuje Uchwała Nr CXIII/1156/06 z 28 czerwca 2006 r. Rady Miasta Krakowa w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "ZABŁOCIE" (Dz. Urz. Woj. Małopolskiego Nr 2006.559.3534 z 19 września 2006 r.) Inwestycja została zlokalizowana w obszarze B4.MW/U z podstawowym przeznaczeniem pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną z usługami. Zapisy przedmiotowego planu nie nakładają szczególnych wymagań ani zastrzeżeń w związku z lokalizacją projektowanego budynku w sąsiedztwie terenów poprzemysłowych, jak również nie nakładają na inwestora obowiązku uzyskania szczególnych uzgodnień czy decyzji. Planowana inwestycja zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 10 września 2019r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko ani przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, tym samym dla planowanej inwestycji nie jest wymagane uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Przedmiotem postępowania w przedmiotowej w sprawie jest wniosek inwestora o wydanie decyzji pozwolenia na budowę i zatwierdzenie projektu budowlanego dla inwestycji pn. "Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami w parterach(...)". Tym samym przedmiotem postępowania nie jest etap inwestycji w rozumieniu art. 33 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, a osobne zamierzenie budowlane. Inwestor w przedmiotowej sprawie nie składał wniosku o objęcie pozwoleniem na budowę większej ilości obiektów, ani nie przedłożył projektu zagospodarowania dla większego zamierzenia inwestycyjnego. Zważyć również należy, że ewentualne etapowanie inwestycji zależy od woli i decyzji inwestora. Nadto planowana inwestycja jest niezależna technologicznie, samodzielna, odrębna, zdolna do samodzielnego, niezależnego funkcjonowania, z oddzielnym dostępem komunikacyjnym i nie jest powiązana z innymi inwestycjami tego samego inwestora na działkach sąsiednich, które to inwestycje w większości posiadają pozwolenie na użytkowanie. Wobec powyższego bezzasadne są zarzuty dotyczące etapowania inwestycji, braku przeprowadzonej procedury oceny oddziaływania na środowisko jak również braku placu zabaw i miejsc rekreacyjnych dla osób niepełnoprawnych. Zgodnie z § 40 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie wymóg realizacji placu zabaw dla dzieci dotyczy zespołu budynków wielorodzinnych objętych pozwoleniem na budowę, a przedmiotowy wniosek dotyczy jednego budynku wielorodzinnego, co nie obliguje inwestora do zapewnienia placu zabaw i miejsc rekreacyjnych dla osób niepełnosprawnych. Nie zasługują na uwzględnienie zarzuty dotyczące niezgodności z planem miejscowym. Projektowany budynek wielorodzinny spełnia warunki określone planem miejscowym ( Uchwała Nr CXIII/1156/06 z 28 czerwca 2006 r. Rady Miasta Krakowa w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "ZABŁOCIE" - Dz. Urz. Woj. Małopolskiego Nr 2006.559.3534 z 19 września 2006 r.). W § 48 ust. 6 pkt 1 lit. b planu miejscowego wprowadzono wymóg zróżnicowanej wysokości zabudowy. Wymóg ten jest spełniony , albowiem budynek ma zróżnicowaną wysokość. Potwierdzeniem powyższego są rysunki elewacji zachodniej i wschodniej, gdzie budynek ma wysokość 18,60 m; 21,60 m i 24,90 m. Projektowany obiekt znajduje się w obowiązującej linii zabudowy na całej jej długości przebiegającej przez działkę inwestora (nr [...]). Obowiązkiem inwestora jest dostosowanie zabudowy do tych linii zabudowy, które przebiegają przez teren inwestycji. Wobec powyższego nie może on nawiązywać do linii zabudowy od strony północnej (przy ul. [...]), gdyż musiałby zaprojektować obiekt na terenie, do którego nie posiada tytułu prawnego. Ponadto określone w § 48 ust. 6 pkt 1 lit. a zapisy planu miejscowego nie oznaczają konieczności sytuowania ścian budynku w obydwu obowiązujących liniach, gdyż jest to w większości wypadków niemożliwe i mogłoby stać w oczywistej sprzeczności z zasadą ładu przestrzennego. Kwestię dominanty architektonicznej reguluje § 48 ust. 6 pkt 1 lit. c planu miejscowego, który zawiera nakaz zlokalizowania w południowym narożniku terenu - dominanty architektonicznej, kompozycyjnie powiązanej z terenem pasażu zlokalizowanego na obszarze B8.ZP/KDX. Rację ma organ , iż przez teren należy zaś rozumieć cały obszar oznaczony symbolem B4.MW/U – tj. obszar w obrębie którego ma być realizowane zamierzenie inwestycyjne . Projektowana inwestycja znajduje się w północno - wschodnim narożniku tego terenu, tym samym szczegółowe zapisy planu dotyczące dominanty architektonicznej, o której mowa powyżej nie znajdują zastosowania dla wnioskowanej inwestycji. Odnosząc się do kwestii związanych z zabudową śródmiejską wskazać należy, że już sam plan miejscowy przesądza o zlokalizowaniu przedmiotowej inwestycji w zabudowie śródmiejskiej. Świadczą o tym chociażby zapisy np. § 9 ust. 6 pkt 13) - zakaz lokalizacji zabudowy tymczasowej oraz zabudowy niedostosowanej gabarytem i intensywnością do charakteru przestrzeni śródmiejskiej, § 8 pkt 4 - wykorzystanie atrakcyjności centralnie położonych w przestrzeni miejskiej terenów poprzemysłowego Zabłocia, dla realizacji programów inwestycyjnych umożliwiających rozwój Zabłocia oraz fakt, że w tekście całego planu dla obszaru Zabłocia jest nakaz tworzenia zabudowy o charakterze śródmiejskim. Ponadto powyższa kwestia była również przedmiotem analizy przedmiotowego zagadnienia przez WSA w Krakowie, który wyrokiem z dnia 9 maja 2018 r., sygn. akt: II SA/Kr 207/18. orzekł w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla budynku wielorodzinnego zlokalizowanego na tym samym terenie i obszarze określonym planem miejscowym wskazując, że jest to obszar o funkcji zabudowy oraz zagospodarowania terenu o parametrach zabudowy śródmiejskiej, charakterystycznej dla zabudowy na sąsiednich działkach. Odnosząc się do zarzutów zawartych dotyczących bezpieczeństwa pożarowego wskazać należy, że przedmiotowy budynek jest budynkiem mieszkalnym, wolnostojącym, wielorodzinnym średniowysokim (SW, klasa odporności pożarowej C, ściany z elementów NRO) o wysokości 24,92 m . Posiada 8 kondygnacji nadziemnych (parter - garaż wielostanowiskowy, lokal usługowy i pomieszczenia gospodarcze; piętra - wyłącznie funkcja mieszkalna, 24 lokale mieszkalne) oraz jedną podziemną (pomieszczenia techniczne i komórki lokatorskie), przekryty dachem płaskim. Jako taki budynek został zaliczony do kategorii zagrożenia ludzi ZŁ IV ze strefami ZŁ III (usługi w parterze) i PM (garaż i pomieszczenia techniczne, komórki lokatorskie, Q do 1000 MJ/m2) klasy odporności pożarowej C i B; ściany o odporności ogniowej E na powierzchni większej niż 65%. Od sąsiednich budynków projektowany budynek usytuowany w odległościach 18,5+3,3 m (od budynku ul. [...]), 8,7 m (od budynku ul. [...]), 16 m i 16,2 m (od budynku ul. [...] i położonego obok budynku usługowego, usytuowanych na dz. nr [...]) - tym samym spełnia zachowanie wymaganej odległości, nie mniejszej niż 8 m. Dostęp pożarowy przewidziany jest z ul. [...] i ul. [...]. Nadto zauważyć należy, iż projekt budowlany został 02.10.2019 r. uzgodniony bez uwag przez uprawnionego rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych ( inż. A. J. upr. KG PSP nr [...] - k. 229 w I/PB, k. 35, k. 21- 65 w II/PB. Wobec powyższego stwierdzić należy, że spełnione zostały wymagania dotyczące bezpieczeństwa pożarowego zarówno określone w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych (w tym § 271-273), oraz przepisów rozporządzenia dotyczącego uzgadniania projektu budowlanego pod względem ppoż. W kwestii zarzutu odnoszącego się do odpowiedniej ilości miejsc parkingowych wskazać należy, iż według ustaleń mpzp obszaru Zabłocie (§ 48 ust. 6 pkt 1 lit. f, § 87 ust. 2 pkt 1 lit. b tiret pierwszy, § 87 ust. 2 pkt 2 lit. b), dla inwestycji o charakterze zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej należy rezerwować proporcjonalną liczbę miejsc parkingowych - co najmniej 0,7 miejsca na 1 mieszkanie; w granicach działki lub terenu inwestycji powinna być zarezerwowana proporcjonalna liczba miejsc parkingowych dla samochodów osobowych dla terenów usługowo-handlowych: 25 miejsc na 100 zatrudnionych i 15 miejsc na 1000 m2 pow. użytkowej. Według projektu budowlanego w przedmiotowym budynku mają się znajdować 24 mieszkania, 1 lokal usługowy o powierzchni użytkowej 39,10 m2, 1 osoba zatrudniona w lokalach usługowych. W przedmiotowej sprawie zaprojektowano 19 miejsc postojowych, co jest zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. ( Wymagana liczba miejsc parkingowych zgodnie z ustaleniami planu miejscowego powinna wynosić co najmniej: 17+2=19 miejsca parkingowe; dla mieszkań: 24x0,7 = 17 m.p. dla lokali usługowych: 1+1 = 2 m.p., tj.:(25x1):100 = 1 m.p. - dla osoby zatrudnionej w lokalu usługowym i (15x39,10): 1000 = 1 m.p. - dla powierzchni lokalu usługowego). Zaprojektowane miejsca parkingowe znajdują się z garażu na parterze, w tym 1 miejsce parkingowe dla samochodu osobowego użytkowanego przez osobę niepełnosprawną (cały poziom platformy o wymiarach 5,0x5,0 m, wjazd z ul. [...] - zgodnie z § 21 ust. 1 pkt 2 warunków technicznych - miejsca postojowe dla samochodów osobowych użytkowanych przez osoby niepełnosprawne (wymagane: szerokość 3,6 m i długość 5 m)) oraz 2 miejsca postojowe ogólnodostępne przeznaczone dla lokalu usługowego (tom I/PB k. 223, 224 i następne, tom II/PB k. 11, 17, 25, 27). Zgodnie z opisem do projektu zagospodarowania pkt 3.4 Wjazd do garażu będzie odbywał się z ul. [...], poprzez bramę otwieraną pilotem, w czasie godzin otwarcia lokalu usługowego brama pozostanie otwarta w celu zapewnienia dojazdu do oznaczonych miejsc ogólnodostępnych w garażu. Powyższe rozwiązanie zostało bez uwag uzgodnione przez Zarząd Dróg Miasta Krakowa w piśmie z 04.12.2019 r. znak: RW.460.5.504.2019 (k. 15-23 tom I/PB, k. 35, 55 tom II/PB, pismo z 15.11.2019 r. inwestora w aktach l instancji k. 180-181, II instancji z 28.01.2020 r). Nie znajdują również uzasadnienia zarzuty dotyczące braku wyznaczenia obszaru oddziaływania inwestycji, bowiem przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany zawiera szczegółowe wyznaczenie i analizę obszaru oddziaływania. Analiza została sporządzona w ten sposób, że przeanalizowano każde okno w każdym lokalu mieszkalnym sąsiedniego budynku, zarówno dla równonocy marcowej jak i wrześniowej, i na tej podstawie sformułowano wnioski, ustalając krąg stron postępowania. Jako strony postępowania, oprócz wspólnot, wskazano tylko tych właścicieli lokali mieszkalnych, w których nastąpiło ograniczenie nasłonecznienia, co także szczegółowo podano w części opisowej. Analiza uwzględniła głębokość balkonów, jak i innych wystających elementów. W obszarze oddziaływania wskazano wszystkie nr ewid. działek objętych wyznaczonym zacienieniem spowodowanym projektowaną inwestycją. Przeanalizowano ich przeznaczenie w planie miejscowym "obszaru Zabłocia", zainwestowanie, istniejące i potencjalne, po czym sformułowano wnioski określając obszar oddziaływania. Projekt stanowiący podstawę decyzji został wykonany przez osobę dysponującą stosownymi uprawnieniami i przygotowaniem zawodowym i nie budzi on wątpliwości co do swojej poprawności. Dla sąsiednich budynków, na które oddziałuje projektowany budynek, przeprowadzono analizę zacieniania, nasłonecznienia i przesłaniania. Analizie poddano oddziaływanie inwestycji w zakresie ograniczenia czasu nasłonecznienia pokoi mieszkalnych w budynkach istniejących przed i po wybudowaniu budynku projektowanego i stwierdzono, że będzie on oddziaływał na pokoje mieszkalne (nie wszystkie) znajdujące się w budynkach przy ul. [...], i ul. [...], spełniając warunki określone w § 60 przepisów techniczno-budowlanych budynków w zabudowie śródmiejskiej. Z przygotowanej przez uprawnioną osobę analizy oddziaływania (plansza 10 D 02.5 PIĘTRO III O 190810 dotycząca równonocy we wrześniu oraz plansza 10 D 03.5 PIĘTRO III O 190810 dotycząca równonocy w marcu) jednoznacznie wynika, że projektowana inwestycja w żaden sposób nie oddziałuje na piętra III, IV, V, VI i VII budynków przy ul. [...], tym samym właściciele lokali mieszkalnych na w/w piętrach reprezentowani są przez wspólnotę mieszkaniową. Wobec powyższego nie zasługują na uwzględnienie zarzuty dotyczące nieprawidłowo ustalonego obszaru oddziaływania obiektu, a co za tym idzie nieprawidłowo ustalonego kręgu stron postępowania. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem w postępowaniu administracyjnym do reprezentowania podmiotu zbiorowego - ogółu właścicieli odrębnych lokali tworzących wspólnotę mieszkaniową - co do zasady legitymację ma wspólnota mieszkaniowa, a nie poszczególni członkowie tej wspólnoty. Tylko w wyjątkowych sytuacjach członek wspólnoty może samodzielnie, niezależnie od wspólnoty wystąpić jako strona postępowania, wyłącznie wtedy, gdy wykaże swój indywidualny, własny interes prawny. Bezzasadnie również został postawiony zarzut dotyczący nadmiernego zbliżenia inwestycji do granic działki. Na projekcie zagospodarowania terenu zwymiarowano odległości budynku od granic działki, które są odległościami normatywnymi. Bezpodstawne są zarzuty dotyczące zanieczyszczenia nieruchomości inwestora. W toku postępowania udowodniony został fakt, że nieruchomość inwestycyjna stanowiąca działkę nr [...], przy ul. [...] - będąca przedmiotem niniejszego postępowania - nigdy nie stanowiła terenu fabryki Miraculum ani innego zakładu produkcyjnego, nieruchomość ta była zabudowana budynkiem mieszkalnym wielorodzinnym, na rozbiórkę którego Prezydent Miasta Krakowa udzielił pozwolenia decyzją z dnia 4 lipca 2019r, nr 82/6741/2019 znak: AU-01-4.6741.66.2019.ARS. Bezzasadne są także twierdzenia w sprawie braku stanowiska w sprawie obniżenia zwierciadła wód gruntowych. Przedmiotowa inwestycja nie stanowi zamierzenia objętego art. 389 ustawy Prawo wodne, co znajduje potwierdzenie w dokumentacji projektowej wykonanej przez osoby posiadające stosowne uprawnienia, potwierdzającej brak konieczności takiego uzgodnienia (pkt 6 ppkt 5 wniosku w dokumentacji geologicznej, pkt 10 str. 76 w części konstrukcyjnej i pkt 4.1 str. 13 projektu w części architektonicznej). Ponadto inwestycja nie stanowi zamierzenia podlegającego art. 394 ust. 1 pkt 6 ustawy Prawo wodne, bowiem nie przyczyni się do zmiany stanu wód podziemnych. Do projektu zostało dołączone zaświadczenie Wód Polskich w zakresie nie wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia wodnoprawnego na podstawie art. 394 ust. 1 pkt 8 ustawy Prawo wodne, dotyczącego odprowadzenia wód opadowych. Odnosząc się do zarzutu wniesionego przez Wspólnotę Mieszkaniową [...] 2[...] w zakresie naruszenia przez organ l instancji art. 10 kpa, uznać za organem II instancji należy, iż jest to zarzut niezasadny. Zważyć należy, że P. A. S., członek Zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej, odebrała zawiadomienie o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodnym w dniu 22 listopada 2019r, a przedmiotowa decyzja została wydana dopiero po upływie 14 dni od tej daty. Bez znaczenia pozostaje tu fakt , iż pozostali członkowi zarządu Wspólnoty odebrali zwoje zawiadomienia w terminie późniejszym. Zauważyć też należy, iż w trakcie prowadzonego postępowania odwoławczego strony, w tym także Wspólnota Mieszkaniowa "[...] 2[...]) miała możliwość skorzystania z prawa zapoznania się przed wydaniem decyzji ze zgromadzonym materiałem dowodowym, ale z tego prawa nie skorzystała. Świadczy to o tym, iż postawiony zarzut naruszenia art. 10 kpa, nie tyle wynikał z faktu naruszenia prawa strony i pozbawienia jej możliwości czynnego udziału w postępowaniu, w którym strona chciała uczestniczyć na każdym jego etapie, co jest w przedmiotowej sprawie jedynie zarzutem podniesionym ze względów taktycznych, obliczonym na próbę uchylenia kwestionowanej decyzji i jako taki nie może w świetle w/w argumentów stanowić skutecznej podstawy wyeliminowania kwestionowanej decyzji z obrotu prawnego. W kwestii zarzutu niewyłączenia pracownika od udziału w postępowaniu wskazać należy, iż w sprawie procedowany był wniosek o wyłączenie organu administracji publicznej od załatwienia sprawy. W oparciu o postanowienia z dnia 11 lutego 2020 r. i z dnia 24 czerwca 2020 r., znak: WI-III.0121.1.2020, p. E. L. - Dyrektor Wydziału Infrastruktury Małopolskiego Urzędu Wojewódzkiego w Krakowie została wyłączona od udziału w postępowaniach w jakimkolwiek trybie kwalifikującym je do procedowania w Wydziale Infrastruktury, w których stroną, inwestorem lub odwołującym się będzie przedsiębiorca A. Spółka Akcyjna z siedzibą w C. przy ul. [...], nr Krajowego Rejestru Sądowego [...]. Wyłączenie nastąpiło na wniosek Dyrektora Wydziału, w oparciu o przepis art. 24 § 3 w związku z art. 26 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego i spowodowane było pełnieniem funkcji samoistnego prokurenta A[...] S.A. przez T. B., byłego Zastępcę Dyrektora Wydziału Infrastruktury Małopolskiego Urzędu Wojewódzkiego w Krakowie. Na mocy ww. postanowień do załatwienia spraw w nich określonych wyznaczony został p. M. C. - ówczesny Dyrektor Wydziału Prawnego i Nadzoru Małopolskiego Urzędu Wojewódzkiego w Krakowie. W związku z powyższym do załatwiania tych spraw upoważniono radców prawnych zatrudnionych w Wydziale Prawnym i Nadzoru Małopolskiego Urzędu Wojewódzkiego w Krakowie. Pismem z dnia 14 października 2020 r., skierowanym do Wydziału Prawnego i Nadzoru Małopolskiego Urzędu Wojewódzkiego w Krakowie, podpisanym przez M. B., Wiceprezesa Zarządu ds. Prawno-Administracyjnych A[...] SA, poinformowano organ, iż z dniem 30 września 2020 r. T. B. przestał pełnić funkcję samoistnego prokurenta A[...] SA, jak również z tym dniem ustał stosunek pracy pomiędzy A[...] S.A. a T. B.. Jak wynika z pisma, zakres ewentualnych pełnomocnictw udzielanych T. B. przez A[...] S.A. nie obejmuje występowania w sprawach prowadzonych przed Wojewodą Małopolskim. Z uwagi na powyższe, Dyrektor Wydziału Prawnego i Nadzoru uznał, iż aktualnie brak jest przesłanek do dalszego wyłączania Dyrektora Wydziału Infrastruktury Małopolskiego Urzędu Wojewódzkiego w Krakowie od udziału w postępowaniach z zakresu działania Wydziału Infrastruktury, w których stroną, inwestorem lub odwołującym się jest lub będzie przedsiębiorca A[...] S.A. W uwzględnieniu powyższego, Wojewoda Małopolski postanowił, iż zasadne jest uchylenie wskazanych wyżej postanowień o wyłączeniu zarejestrowanych pod nr WI-III.0121.1.2020, tj. postanowień z dnia 11 lutego 2020 r. i z dnia 24 czerwca 2020 r. Uchylenie ww. postanowień poskutkowało również odwołaniem upoważnień udzielonych pracownikom Wydziału Prawnego i Nadzoru. Odwołanie wyłączenia Wydziału Infrastruktury od załatwienia sprawy nastąpiło przed formalnym zakończeniem postępowania administracyjnego, prowadzonego przed organem II instancji. Sprawa dotycząca rozpatrzenia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 5 grudnia 2019r., nr 2364/6740.1/2019, znak: AU-01-4.6740.1.1772.2019.APE, zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dla Inwestora: A[...] S.A została przekazana do Wydziału Infrastruktury do dalszego procedowania (4 listopada 2020 r.). Natomiast w sprawie prowadzonej elektronicznie w systemie Elektronicznego Zarządzana Dokumentacją (EZD) zawarte zostały przygotowane projekty decyzji rozstrzygających w sprawie, po rozpatrzeniu złożonych odwołań. Dokumenty posiadały elektroniczną akceptację radcy prawnego, pracownika Wydz. Prawnego i Nadzoru, prowadzącego dotychczas sprawę. Wobec powyższego uznano, iż w zakresie formalno-prawnym oraz merytorycznym sprawa została rozstrzygnięta przez Wydział Prawny i Nadzoru. W Wydziale Infrastruktury dokonano przerejestrowania sprawy do spisu spraw prowadzonego przez ten wydział, a w treści rozstrzygnięć dokonano wyłącznie korekt redakcyjnych oraz uzupełniono dane dotyczące procedury wyłączenia pracownika oraz wyłączenia organu od załatwienia sprawy. Pomimo zatem odwołania wyłączenia Wydziału Infrastruktury od załatwienia niniejszej sprawy i przekazania mu sprawy w systemie elektronicznym wraz z aktami w formie papierowej, tenże wydział faktycznie nie brał udziału w rozstrzygnięciu odwołań od decyzji organu l instancji, bowiem projekty tych rozstrzygnięć zostały wcześniej przygotowane i zaakceptowane w czasie kiedy postępowanie administracyjne prowadził Wydział Prawny i Nadzoru. Zatem w Wydziale Infrastruktury sprawa została zakończona wyłącznie w zakresie techniczno-organizacyjnym – co czyni zarzut naruszenia procedury wyłączenia niezasadnym. Wskazać należy, iż w badanej sprawie nie naruszono przepisów k.p.a. dotyczących wyłączenia pracownika, a uchylenie postanowień o wyłączeniu nastąpiło po ustaniu przyczyny wyłączenia i już na końcowym etapie procedowania, i brak jest jakiegokolwiek dowodu, że wpłynęło to na treść wydanego w sprawie rozstrzygnięcia. Nie można uznać za zasadnym w sprawie zarzutu naruszenia art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia przez organ wnikliwego postępowania dowodowego w sprawie, mającego na celu wyjaśnienie wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności. Badając akta sprawy, jak również treść uzasadnienia organu stwierdzić należy, iż organ wyjaśnił wnikliwie wszystkie istotne dla sprawy elementy prawno-faktyczne, mające znaczenie dla rozstrzygnięcia. Przejawem właśnie wnikliwego zbadania sprawy jest także dostrzeżenie przez organ II instancji pewnych braków dowodowych postępowania i ich uzupełnienie w trybie art. 136 kpa ( który w tej sprawie zastosowano również prawidłowo). Uzupełniony materiał dowodowy organ zbadał wnikliwie, a wynik tej analizy znalazł odzwierciedlenie w treści uzasadnienia wydanej decyzji. Nie znajduje w aktach sprawy zarzut naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego w zw. z naruszenie § 48 ust. 7 w zw. z § 6 pkt 15 miejscowego planu, poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej został obliczony w sposób prawidłowy. Przedłożona dokumentacja projektowa zawiera wyliczenia oraz dane projektowe, z których wynika prawidłowość tych wyliczeń, iż powierzchnia biologicznie czynna w zamierzonej inwestycji wynosi 32 procent , czyli jest zgodna z wymogami planu zagospodarowania, który dla przedmiotowego obszaru stawia wymóg 30% powierzchni biologicznie czynnej. Rzeczą inwestora jest, w której części inwestycji albo w jakich częściach inwestycji zostanie ów teren biologicznie czynny zlokalizowany, a różnorodność flory pozwala na dopasowanie odpowiednich gatunków roślin do poszczególnych i zróżnicowanych do warunków stanowisk ich posadowienia. Mając całokształt powyższych argumentów uznać należy, iż kwestionowana decyzja organu nie narusza przepisów prawa tak materialnego jak i procesowego, a podnoszone w skargach zarzuty okazały się niezasadne. Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.