II OSK 1751/12

SENTENCJA Dnia 12 grudnia 2013 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Dałkowska-Szary sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz sędzia del. WSA Jerzy Bortkiewicz /spr./ Protokolant sekretarz sądowy Tomasz Bogdan Godlewski po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2013 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej J. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 5 kwietnia 2012 r. sygn. akt II SA/Bk 57/12 w sprawie ze skargi J.K. na decyzję Wojewody Podlaskiego z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie zgłoszenia sprzeciwu w sprawie zamiaru wykonania obiektu budowlanego oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE U z a s a d n i e n i e: Zaskarżonym wyrokiem z dnia 5 kwietnia 2012 r., sygn. akt II SA/Bk 57/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę J. K. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie zgłoszenia sprzeciwu w sprawie zamiaru wykonania obiektu budowlanego. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach sprawy: W dniu 14 września 2011 r. J. K., zwana dalej: "skarżącą", zgłosiła zamiar wykonania przydomowej oczyszczalni ścieków na działce nr geod. [...], położonej w G. przy ul. S. [...]. Decyzją z dnia [...] września 2011 r. Starosta M. w oparciu o przepis art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.), zwanej dalej: "Prawem budowlanym" wniósł sprzeciw przyjęcia ww. zgłoszenia wskazując na niezgodność projektowanego zamierzenia z obowiązującym Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego Miasta G.. Zgodnie bowiem z § 17 ust. 1 pkt 6 uchwały Rady Miejskiej w G. z dnia 28 kwietnia 2004 r. Nr [...] ([...]) na terenie projektowanej inwestycji, istnieje obowiązek odprowadzania ścieków do istniejącej kanalizacji, natomiast tylko w przypadku terenów bez sieci kanalizacyjnej dopuszcza się indywidualne gromadzenie ścieków w szczelnych zbiornikach oraz budowę przydomowych oczyszczalni. Dodatkowo organ zauważył, iż z przedłożonego szkicu sytuacyjnego, będącego załącznikiem do zgłoszenia, wynika, że w chwili obecnej ścieki z nieruchomości skarżącej odprowadzane są do istniejącego zbiornika szczelnego. Na podstawie zaś pisma Dyrektora Zakładu Usług Komunalnych w G. z dnia 14 września 2011 r., ustalono, że istnieje możliwość podłączenia ścieków z działki [...] do istniejącej kanalizacji miejskiej. Skarżąca w odwołaniu od powyższej decyzji podniosła, że na chwilę obecną nie istnieje możliwość podłączenia działki do kanalizacji miejskiej i dlatego też planowana inwestycja nie narusza przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, skutkiem czego odmowę przyjęcia zgłoszenia należy uznać za niezgodną z art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego. Wojewoda Podlaski, decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. orzekł o utrzymaniu w mocy rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego. W uzasadnieniu wyjaśniono, że § 17 pkt 6 obowiązującego Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Miasta G. zobowiązuje odprowadzenie ścieków do istniejącej kanalizacji, natomiast tylko w przypadku terenów bez sieci kanalizacyjnej dopuszcza się indywidualne gromadzenie ścieków. Podniesiono też, że jak wynika z pisma Dyrektora Zakładu Usług Komunalnych w G. istnieje możliwość odprowadzenia ścieków z działki [...] do istniejącej kanalizacji miejskiej po przesunięciu przykanalika do granicy tej działki, a ponadto zauważono, że obecnie ścieki odprowadzane są do istniejącego szczelnego zbiornika na nieczystości ciekłe, tak więc do czasu wykonania omawianego przykanalika skarżąca ma możliwość odprowadzania ścieków bez konieczności budowy przydomowej oczyszczalni ścieków. W skardze wniesionej do sądu, skarżąca wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej wydanie decyzji Starosty M., zarzuciła organom naruszenie: - prawa materialnego, tj.: art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie; - § 17 pkt 6 uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w G. z dnia 28 kwietnia 2004 r. o miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego miasta G., poprzez niewłaściwą wykładnię; oraz - przepisów postępowania, tj.: art. 7, 77 § 1, 80 i art.107 § 3 kpa. W uzasadnieniu skargi zarzuciła błędną interpretację pojęcia "istniejącej kanalizacji", poprzez uznanie, że oznacza ono istnienie kanalizacji w ogóle na terenie miasta, a nie istnienie sieci kanalizacji wykonanej w sposób, który umożliwia podłączenie do niej nieruchomości, podnosząc, iż przykanalik nie został wykonany na nieruchomości skarżącej, lecz na sąsiedniej nieruchomości - drodze gminnej, na jej środku, co oznacza, że nieruchomość skarżącej znajduje się poza istniejącą siecią kanalizacyjną, co potwierdza opinia z dnia 14 września 2011 r. Dyrektora Zakładu Usług Komunalnych w G.. Odnośnie naruszenia przepisów postępowania administracyjnego wskazano, iż organy nie podjęły wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w przedmiotowej sprawie, a w szczególności dokonały błędnej oceny dowodu w sprawie, jakim jest opinia z dnia 14 września 2011 r. Dyrektora Zakładu Usług Komunalnych w G., albowiem pismo to nie potwierdza, że w chwili obecnej skarżąca ma dostęp do sieci kanalizacyjnej, wręcz przeciwnie - potwierdza to, iż bez wykonania przez przedsiębiorstwo wodociągowo - kanalizacyjne obowiązku w postaci wykonania przykanalika przy granicy z jej nieruchomością, nie ma ona możliwości podłączenia się do sieci kanalizacyjnej. W odpowiedzi na skargę, Wojewoda Podlaski podtrzymał dotychczasowe stanowisko zaprezentowane w tej sprawie i wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu wyroku, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wskazał, że organy obu instancji dokonały prawidłowej oceny w zakresie zgodności planowanej budowy objętej zgłoszeniem z obowiązującym w danej miejscowości miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i w konsekwencji tego badania słusznie wywiodły, iż w przedmiotowej sprawie zaistniały przesłanki do zastosowania art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego, do wniesienia sprzeciwu. W ocenie Sądu I instancji § 17 pkt 6 uchwały Rady Miejskiej w G. z dnia 28 kwietnia 2004 r. Nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta G., należy rozumieć zgodnie z interpretacją dokonaną w tej mierze przez organy obu instancji, a mianowicie jako istnienie obowiązku odprowadzania ścieków do istniejącej kanalizacji, natomiast tylko w przypadku terenów bez sieci kanalizacyjnej dopuszcza się indywidualne gromadzenie ścieków. Zdaniem Sądu, na terenie planowanej inwestycji istnieje sieć kanalizacji miejskiej. Jak wskazał Sąd, ulicą S., przy której położona jest nieruchomość skarżącej przebiega kolektor sanitarny, który został wybudowany w kierunku posesji skarżącej. W tym stanie rzeczy, zgodnie z obowiązującym na tym terenie miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, obowiązek odprowadzania ścieków do istniejącej kanalizacji dotyczy również skarżącej. Sąd stwierdził, że skarżąca nie kwestionuje samego faktu istnienia sieci kanalizacyjnej na terenie planowanej budowy, podnosi jednakże, iż brak przykanalika przy granicy jej nieruchomości dowodzi, iż nie ma ona dostępu do niej. Odnosząc się do powyższego, Sąd wskazał, że po pierwsze omawiana uchwała Rady Miejskiej w G. posługuje się pojęciem "istniejącej kanalizacji", nie zaś możliwości podłączenia się do niej, a po drugie, wbrew twierdzeniom skarżącej brak przykanalika przy granicy z jej działką nie stanowi, iż znajduje się ona poza istniejącą siecią, nadto nie stoi również na przeszkodzie możliwości podłączenia się do istniejącej kanalizacji, po przesunięciu omawianego kanalika do granicy jej działki. Sąd przytoczył treść pisma Zakładu Usług Komunalnych z dnia 14 września 2011 r., w którym wskazano powody zaistniałej sytuacji, a mianowicie pierwotne wybudowanie przykanalika w działce gminnej zajmowanej przez skarżącą i zagrodzonej płotem, skutkiem czego znajdował się on na jej posesji. Natomiast po usunięciu ogrodzenia znajduje się w drodze gminnej. Powyższy problem został jednak zgłoszony do Gminy G., która wskazała, iż wykonanie projektu tego zadania przewiduje na rok 2012. W ocenie Sądu I instancji, nie uchybiono również przepisom prawa procesowego, albowiem wbrew twierdzeniom skarżącej, wydanie kwestionowanej decyzji poprzedziło dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia (art. 7 i 77 § 1 kpa). W szczególności uzasadniono stanowisko organu, wyjaśniono podstawy prawne decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Skarżąca w skardze kasacyjnej od powyższego wyroku wniosła o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zarzuciła naruszenie prawa materialnego tj. - § 17 pkt 6 uchwały Rady Miejskiej w G. z dnia 28 kwietnia 2004 r. Nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta G., poprzez jego błędną wykładnię; - art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego, poprzez jego błędne zastosowanie. Zarzuciła również naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm), zwanej dalej: "p.p.s.a.", w związku z art. 7, 77 § 1. 80 oraz 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej: "k.p.a."; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej, precyzując zarzut błędnej wykładni § 17 pkt 6 ww. uchwały Rady Miejskiej w G., podniesiono, że Sąd I instancji błędnie uznał, iż na terenie planowanej inwestycji istnieje sieć kanalizacji miejskiej, skoro na ul. S. taka sieć się znajduje. Tym samym za błędne stanowisko Sądu uznano pogląd, że za teren bez sieci kanalizacyjnej nie może być uznana nieruchomość, która ma możliwość podłączenia do sieci kanalizacyjnej, która znajduje się na innej nieruchomości. Autor skargi kasacyjnej argumentował, że przesądzające przy wykładni powyższego przepisu powinno być to, czy istnieje możliwość podłączenia nieruchomości skarżącej do sieci kanalizacyjnej bez ingerencji przy tym w sferę prawa cywilnego ( możliwość podłączenia do sieci znajduje się na terenie nieruchomości, do której skarżąca nie posiada tytułu prawnego), a jedynie w zakresie sfery prawa administracyjnego z uwzględnieniem aktualnego, a nie mogącego zaistnieć w przyszłości stanu faktycznego (możliwość przyszłego podłączenia do sieci po przysunięciu przykanalika do granicy z nieruchomością skarżącej). Jak dalej wywodzono, podłączenie do sieci kanalizacyjnej w sferze prawa administracyjnego istnieje przy spełnieniu wiążących się z tym wymogów ustawowych, tj. art. 5 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. z 2006 r., Nr 123, poz. 858 ze zm.), który reguluje zakres obowiązków przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego i odbiorcy usług w zakresie dostarczania wody i odprowadzania ścieków. Autor skargi kasacyjnej przytoczył również określoną w art. 3 pkt 5 powyższej ustawy definicję przyłącza kanalizacyjnego oraz odnoszącą się do tego pojęcia uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 13 września 2007 r. (sygn. akt III CZP 79/07). Precyzując zarzut naruszenia art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego poprzez jego błędne zastosowanie, wskazano, że naruszenie to jest bezpośrednim skutkiem dokonania przez Sąd I instancji błędnej wykładni § 17 pkt 6 ww. uchwały Rady Miejskiej w G.. Rozwijając zarzut naruszenia przez Sąd I instancji przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, p.p.s.a. wskazano w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, że naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7, 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a., dokonane przez organy I i II instancji, powinny skutkować uwzględnieniem skargi przez Sąd I instancji. W opinii autora skargi kasacyjnej ww. dokonały błędnej oceny istotnego dowodu w sprawie, jakim jest opinia z dnia 14 września 2011 r. Dyrektora Zakładu Usług Komunalnych w G., albowiem w oparciu o nią uznano, że skarżąca ma możliwość podłączenia do kanalizacji, jednak pominęły przy tym istotny fakt, że takie podłączenie będzie dopiero możliwe w przyszłości, gdy przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne doprowadzi sieć kanalizacyjną bezpośrednio do granicy nieruchomości skarżącej. Jak wywodzono w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, ocena materiału dowodowego dokonywanego przez organy musi zawsze posiadać przymiot aktualności w odniesieniu do stanu faktycznego z momentu orzekania, a nie bazować na stanie hipotetycznym z przyszłości, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. W nawiązaniu do zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a., w opinii autora skargi kasacyjnej, Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku przedstawił stan sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym, albowiem na str. 6 uzasadnienia wyroku wskazał, iż ,,(..) skarżąca nie kwestionuje samego faktu istnienia sieci kanalizacyjnej na terenie planowanej budowy, podnosi jednakże, iż brak przykanalika przy granicy z jej nieruchomością dowodzi, iż nie ma ona dostępu do niej, w konsekwencji czego nie ma możliwości podłączenia się do istniejącej sieci kanalizacyjnej. (..)", co stoi w sprzeczności z treścią wszystkich pism procesowych pełnomocnika skarżącej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Wobec tego, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, a więc granicami, jakie strona wnosząca ten środek odwoławczy sama nakreśliła w ramach podstaw, o których mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Wniesiona skarga kasacyjna zawiera zarzuty naruszenia przepisów postępowania jak i przepisów prawa materialnego. Mając na uwadze charakter tych zarzutów w pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutów związanych z naruszeniem norm procesowych aby ustalić czy prawidłowy był proces subsumcji przywołanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego. Wskazany w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, p.p.s.a., w związku z art. 7, 77 § 1. 80 oraz 107 § 3 k.p.a. nie jest zasadny. Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej, ustalenia faktyczne dokonane przez organy obu instancji, jak i Sąd zostały poczynione trafnie, na podstawie materiału dowodowego prawidłowo przez nie zebranego, a w tym pisma Dyrektora Zakładu Usług Komunalnych w G. z dnia 14 września 2011 r. Jakkolwiek organy obu instancji w przeciwieństwie do Sądu, nie przytoczyły pełnej treści ww. pisma, a w tym, tej jego części, w której stwierdzono, że możliwość podłączenia ścieków z nieruchomości skarżącej do istniejącej kanalizacji miejskiej będzie możliwa w 2012 r., na który planuje się przesunięcie przykanalika do granic działki skarżącej, to jednak powołały się na ww. pismo, wskazując, że wynika z niego możliwość dokonania takiego podłączenia. Powyższa okoliczność nie stanowi jednak, ani uchybienia wskazanym przepisom art. 7, 77 § 1. 80 oraz 107 § 3 k.p.a., ani też nie miała istotnego wpływu na wynik sprawy, dla rozstrzygnięcia, której istotne znaczenie miało zagadnienie, czy na terenie, na którym położona jest nieruchomość skarżącej, istnieje sieć kanalizacyjna, a nie problem czasowych, technicznych, czy też prawnych możliwości podłączenia ścieków z tej nieruchomości do sieci kanalizacyjnej. Nie był też zasadny zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez zawarcie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku zdania, stwierdzającego że skarżąca nie kwestionuje samego faktu istnienia sieci kanalizacyjnej. Jakkolwiek Sąd I instancji, wbrew stanowisku strony skarżącej, przypisał jej niesłusznie taki pogląd, to jednak fakt ten nie miał dla rozstrzygnięcia sprawy znaczenia w świetle wskazanych trafnie przez ten Sąd przyczyn, które uzasadniały oddalenie skargi. Sąd stwierdził, że przyczynami tymi było po pierwsze, to, iż omawiana uchwała Rady Miejskiej w G. posługuje się pojęciem "istniejącej kanalizacji", nie zaś możliwości podłączenia się do niej, a po drugie, fakt, że brak przykanalika przy granicy z działką strony, nie świadczy o tym, iż działka ta znajduje się poza istniejącą siecią, nadto nie stoi również na przeszkodzie możliwości podłączenia się do istniejącej kanalizacji, po przesunięciu omawianego kanalika do granicy jej działki. W konsekwencji, nieprawidłowe przytoczenie przez Sąd, wskazanego wyżej fragmentu stanowiska skarżącej było faktem obojętnym dla wyniku sprawy. Odnosząc sie do zawartych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa materialnego, należało uznać je również za niezasadne. Nie można Sądowi skutecznie zarzucić błędu w dokonanej przez niego wykładni przepisu § 17 pkt 6 ww. uchwały Rady Miejskiej w G.. Przepis ten stanowi, że na terenach, o których mowa w § 6,7,8,9,10 i 11 omawianej uchwały (na których znajduje sie nieruchomość skarżącej), istnieje obowiązek odprowadzania ścieków do istniejącej kanalizacji, a na terenach bez sieci kanalizacyjnej dopuszcza sie indywidualne gromadzenie ścieków, w tym w szczelnych zbiornikach oraz budowę przydomowych oczyszczalni. Wykładni podlegało więc pojęcie terenów bez sieci kanalizacyjnej. Należy zwrócić uwagę, że uchwałodawca użył pojęcia "tereny o których mowa w § 6,7,8,9,10 i 11 omawianej uchwały". Ulica S., przy której położona jest nieruchomość skarżącej, wchodzi w skład terenu, o którym mowa w powyższym przepisie, albowiem została wymieniona w § 7 ust. 1 pkt 17 omawianej uchwały, który ma w sprawie zastosowanie w zw. z § 17 pkt 6 tej uchwały. Skoro więc sieć kanalizacyjna przebiega ulicą S. i na tejże ulicy w kierunku nieruchomości skarżącej został wybudowany kolektor sanitarny, nie może budzić wątpliwości, że nieruchomość strony znajduje się na terenie z siecią kanalizacyjną. Stanowisko takie jest tym bardziej zasadne, w świetle bezspornej w sprawie okoliczności, że istnieją techniczne możliwości podłączenia nieruchomości skarżącej do sieci po przesunięciu znajdującego się na ul. S. przykanalika do granicy działki strony, które to zresztą zadanie przewidziane zostało do wykonania przez Gminę G. w 2012 r. Trzeba jednak zaznaczyć, że techniczna realizacja podłączenia do sieci nieruchomości skarżącej, termin realizacji tego zadania, czy też aspekty prawne zakresu obowiązków przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego i odbiorcy usług w zakresie dostarczania wody i odprowadzania ścieków, na które wskazywał autor skargi kasacyjnej, nie są okolicznościami istotnymi dla sprawy, skoro poza sporem jest, iż nie istnieją przeszkody uniemożliwiające podłączenie nieruchomości strony do istniejącej już sieci kanalizacyjnej. Istnienie bowiem tej sieci i to na ulicy przy której położona jest nieruchomość skarżącej spełnia warunki zastosowania wobec niej zakazu budowy planowanej inwestycji w postaci oczyszczalni ścieków, którego podstawę stanowi przepis § 17 pkt 6 ww. uchwały Rady Miejskiej w G.. Z uwagi na powyższe, nie może być uznany za zasadny zarzut naruszenia przepisu art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego, poprzez jego błędne zastosowanie, który to zarzut jest konsekwencją poglądu autora skargi kasacyjnej o naruszeniu przez Sąd § 17 pkt 6 ww. uchwały Rady Miejskiej w G.. Przepis art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego stanowi, że właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub inne przepisy. Skoro więc w przedmiotowej sprawie zgłoszono na podst. art. 30 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, budowę indywidualnej, przydomowej oczyszczalni ścieków o wydajności do 7,50 m3 na dobę, co było w świetle ww. przepisu dopuszczalne, lecz usytuowanie takiej oczyszczalni na nieruchomości skarżącej było niezgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, tj. 17 pkt 6 ww. uchwały Rady Miejskiej w G., to nie można uznać, że zarzut naruszenia przepisu art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego, został oparty na usprawiedliwionej podstawie. Organ I instancji słusznie bowiem w oparciu o powyższy przepis wniósł sprzeciw przyjęcia ww. zgłoszenia, wskazując na niezgodność projektowanego zamierzenia z obowiązującym Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego Miasta G.. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak sentencji wyroku.