II SA/Gl 1122/10

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodnicząca Sędzia NSA Łucja Franiczek po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego w kwestii wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...]r., nr [...], nakazującą H. S. i W. S. rozbiórkę obiektu budowlanego powstałego w wyniku połączenia trzech przyczep kempingowych przeznaczonych na cele mieszkalne, zlokalizowanego na terenie nieruchomości przy ul. [...] w M. na działkach nr [1] i [2], stanowiących własność O. O. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego H. S. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organu pierwszej instancji. W jego uzasadnieniu podniosła, że zamieszkuje w przedmiotowym obiekcie budowlanym i nie ma innego miejsca zamieszkania. Ustosunkowując się do powyższego wniosku uczestnik postępowania O. O. m.in. zwrócił uwagę, że skarżąca mieszka poza granicami państwa od ponad 30 lat i nie jest zameldowania w Gminie M.. Wskazał także, że nigdy nie wyraził zgody na wzniesienie przedmiotowego obiektu. Rozpatrując powyższy wniosek Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył: Co prawda wniosek skarżącej dotyczy wskazanej na wstępie decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...]r., nr [...], jednakże z uwagi na utrzymanie tej decyzji w mocy przez organ odwoławczy Sąd rozpatrywał wniosek skarżącej w odniesieniu do zaskarżonej decyzji organu drugiej instancji. W świetle powyższego wskazać wymaga, że zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej w skrócie ustawy, wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 ustawy sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności stanowi zatem odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy i odnośni się jedynie do okoliczności faktycznych o charakterze nadzwyczajnym. Przenosząc powyższe rozważenia na grunt rozpatrywanej sprawy Sąd nie dopatrzył się przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, wyliczonych enumeratywnie w art. 61 § 3 ustawy. Ponieść należy, że co do zasady wykonanie rozbiórki obiektu budowlanego pociąga za sobą trudne do odwrócenia skutki, gdyż najczęściej prowadzi do zniszczenia co najmniej części użytych do budowy materiałów budowlanych. Zasada ta odnosi się także do niebezpieczeństwa wyrządzenia szkody właścicielowi obiektu. Taka sytuacja nie występuje jednak w niniejszej sprawie. Nałożony w zaskarżonej decyzji obowiązek rozbiórki odnosi się bowiem do trzech przyczep kempingowych, które zostały ze sobą połączone poprzez zewnętrzne obicie deskami i jak podkreśla sama skarżąca połączenie to nie jest stałe i może zostać rozebrane przez co przyczepy zostaną odłączone i nie zmieni to ich zasadniczego przeznaczenia. Nadto, zgodnie z oświadczeniem skarżącej przedmiotowy obiekt nie posiada fundamentów, nie jest też trwale związany z gruntem, gdyż posadowiony jest na kołach. Okoliczność ta powoduje, że obiekt ten może zostać przez stronę przeniesiony w inne miejsce. Mając powyższe na uwadze oraz okoliczność, iż działki na których znajdują się przedmiotowe przyczepy stanowią własność osoby trzeciej Sąd uznał, że wykonanie przez skarżącą orzeczonej rozbiórki nie wywoła u żadnej ze stron niniejszego postępowania niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. W świetle wskazanych okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 ustawy, orzekł jak w sentencji postanowienia.