IV SA/Wa 2012/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec (spr.) na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 listopada 2019 r. sprawy ze skargi S. R., R. R. i M. S. na uchwałę Rady Miasta [...] z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia I. odrzucić skargę; II. zwrócić solidarnie na rzecz S. R., R. R. i M. S. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 300 (trzysta) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi. UZASADNIENIE Wobec wątpliwości co do dopuszczalności skargi, zarządzeniem z [...] września 2019 r. wezwano pełnomocnika strony skarżącej do wykazania wyczerpania trybu zaskarżenia przez S. R., R. R. i M. S. przed wniesieniem skargi na uchwałę Rady Miasta [...] z [...] września 2010 r. nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...] – w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić. Badanie merytorycznej zasadności skargi każdorazowo poprzedza analiza wymogów jej dopuszczalności. Postępowanie sądowoadministracyjne może bowiem toczyć się wyłącznie na skutek prawnie dopuszczalnej oraz skutecznie wniesionej skargi. Natomiast zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2017 r., poz. 1875 ze zm.), zwana dalej "u.s.g.", każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Aktualnym stanie prawnym wniesienie skargi na uchwałę organu gminy z zakresu administracji publicznej nie wymaga poprzedzenia jej wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Przepis art. 101 u.s.g. podlegał jednak nowelizacji w 2017 r. Stosowanie zaś do przepisów przejściowych ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. 2017 r., poz. 935), przepisy ustawy o samorządzie gminnym w brzmieniu nadanym tą nowelizacją stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu jej wejścia, a więc po 1 czerwca 2017 r. Co więcej, art. 52 i art. 53 p.p.s.a., w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie tej ustawy. Stosowanie więc do art. 53 § 2 p.p.s.a. w brzmieniu sprzed 1 czerwca 2017 r., jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, wnosi się ją w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na złożone uprzednio wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. W sprawie nie jest kwestią sporną, że przedmiot zaskarżenia stanowi uchwała z 2010 r. Zastosowanie znalazł więc art. 101 ust. 1 u.s.g. sprzed nowelizacji, zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Z analizy akt wynika, że wezwanie do wykazania wyczerpania trybu zaskarżenia zostało prawidłowo doręczone pełnomocnikowi strony skarżącej 23 października 2019 r. Ostatni dzień terminu na jego wykonanie przypadał zatem na 30 października 2019 r., kiedy to profesjonalny pełnomocnik strony skarżącej nadał w placówce operatora pocztowego pismo zawierające wniosek o cofnięcie skargi. Wniosek ten nie podlegał jednak merytorycznej ocenie, z uwagi na brzmienie art. 60 p.p.s.a. W orzecznictwie wielokrotnie podkreślano bowiem, że przesłanki niedopuszczalności skargi mają pierwszeństwo przed okolicznościami warunkującymi umorzenie postępowania. W razie stwierdzenia niedopuszczalności skargi niezależnie od przyczyny, uznać należy, że postępowanie sądowe nie zostało skutecznie zainicjowane. Skoro zaś postępowanie nie może się toczyć w ogóle, to nie może zostać również umorzone, co miało miejsce w sprawie. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i art. 232 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), postanowił jak w sentencji.