II SA/Wa 720/13

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube, Sędziowie WSA Eugeniusz Wasilewski, Sławomir Fularski (spr.), , Protokolant specjalista Elwira Sipak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi S.L. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania statusu weterana 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. UZASADNIENIE Decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. Minister Obrony Narodowej, powołując w podstawie prawnej art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. - dalej jako "K.p.a."), art. 2 pkt 1, art. 5 ust. 1, art. 7 ust. 1 pkt 1, 2 lit. a i b i pkt 3 oraz art. 12 pkt 1 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o weteranach działań poza granicami państwa (Dz. U. Nr 205, poz. 1203, dalej jako "ustawa o weteranach"), odmówił S.L. przyznania statusu weterana. W uzasadnieniu organ wskazał, że wnioskiem z dnia [...] grudnia 2012 r. S.L. wystąpił o przyznanie statusu weterana w związku z udziałem w Międzynarodowej Komisji Kontroli i Nadzoru w [...]. Zgodnie z przedstawionym zaświadczeniem z dnia [...] grudnia 2012 r. wydanym przez Wojskowego Komendanta Uzupełnień w [...], wnioskodawca uczestniczył w Międzynarodowej Komisji Kontroli i Nadzoru w [...] w okresie od dnia [...] lipca 1974 r. do dnia [...] maja 1975 r. na stanowisku [...]. Do wniosku dołączono zaświadczenie z Krajowego Rejestru Karnego z dnia [...] października 2012 r., zgodnie z którym wyżej wymieniony nie figuruje w kartotece karnej. Organ wskazał, że zgodnie z art. 2 pkt 1 ustawy o weteranach, weteranem działań poza granicami państwa może być osoba, która brała udział, na podstawie skierowania, w działaniach poza granicami państwa w ramach misji pokojowej lub stabilizacyjnej, kontyngentu policyjnego, kontyngentu Straży Granicznej, zadań ochronnych Biura Ochrony Rządu lub zapewniania bezpieczeństwa państwa, nieprzerwanie przez okres, na jaki została skierowana, jednak nie krócej niż przez okres 60 dni. Zgodnie z art. 4 pkt 2 i 3 wyżej wskazanej ustawy działania poza granicami państwa oznaczają działania podjęte poza granicami państwa w ramach misji pokojowej lub stabilizacyjnej, kontyngentu policyjnego, kontyngentu Straży Granicznej, zadań ochronnych Biura Ochrony Rządu, zapewniania bezpieczeństwa państwa oraz grupy ratowniczej Państwowej Straży Pożarnej. Natomiast misja pokojowa lub stabilizacyjna oznacza działania określone w art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o zasadach użycia lub pobytu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej poza granicami państwa (Dz. U. Nr 162, poz. 1117, z późn. zm.) oraz inne działania o tym charakterze podejmowane przez organizacje międzynarodowe, w których uczestniczyli obywatele polscy skierowani przez podmioty, o których mowa w art. 4 pkt 1 lit. a-f (tj. Ministra Obrony Narodowej albo właściwy organ wojskowy, organizację międzynarodową, za zgodą Ministra Obrony Narodowej, Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Szefa Służby Wywiadu Wojskowego, Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Szefa Agencji Wywiadu), w szczególności działania mające na celu utrzymanie lub przywrócenie pokoju, bądź akcje zapobiegania aktom terroryzmu lub ich skutkom. Następnie organ zauważył, że zgodnie z art. 4 pkt 9 ustawy o weteranach organizacja międzynarodowa oznacza Organizację Narodów Zjednoczonych, Organizację Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie, Organizację Traktatu Północnoatlantyckiego oraz Unię Europejską. W związku z tym, organ stwierdził, że brak jest przesłanek do przyznania S.L. statusu weterana. Udział obywateli polskich w Międzynarodowej Komisji Kontroli i Nadzoru w [...] nie spełnia bowiem wymogów określonych w ww. przepisach, gdyż miał miejsce na podstawie Porozumienia w sprawie zakończenia wojny i przywrócenia pokoju w [...] ze stycznia 1973 r. Międzynarodowa Komisja Kontroli i Nadzoru w [...] nie wypełnia określonych w art. 4 pkt 9 ustawy przesłanek, tj. nie można uznać jej za powołaną przez organizację międzynarodową. W związku z powyższym udziału w przeprowadzonych przez nią działaniach nie można uznać za udział w ramach misji pokojowej lub stabilizacyjnej albo zapewnieniu bezpieczeństwa państwa. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy S.L. podniósł, że dotycząca go decyzja zapadła w oparciu o niewłaściwą i dowolną interpretację (wykładnię) przepisów ustawy, zastosowaną w stosunku do niego, odmiennie niż do szeregu innych osób, w tym samym stanie faktycznym i niezmienionym stanie prawnym. Wniósł o przyznanie mu statusu weterana na podstawie art. 2 pkt 1 ustawy o weteranach. W uzasadnieniu wniosku w pierwszej kolejności wskazał, że odmówiono mu przyznania statusu weterana, w sytuacji kiedy przykładowo decyzją nr [...] z dnia [...] września 2012 r., innej osobie biorącej udział w działaniach poza granicami państwa w zbliżonym czasie, w tym samym państwie i na tych samych podstawach prawnych przyznano taki status. Podkreślił przy tym, że obie przeciwstawne decyzje zostały podpisane z upoważnienia organu przez Sekretarza Stanu w Ministerstwie Obrony Narodowej C.M. Następnie wnioskodawca podniósł, że na pewno brał udział w działaniach o charakterze misji pokojowej lub stabilizacyjnej podejmowanych przez organizację międzynarodową bo za taką należy uznać Międzynarodową Komisję Kontroli i Nadzoru w [...]. To, że w jej nazwie nie użyto określania organizacja nie przesądza w żaden sposób, że takowej nie stanowiła. W czasie gdy pełnił służbę w [...], gdzie trwały działania wojenne Polska nie należała do NATO ani do Unii Europejskiej. Wszystko wskazuje natomiast na to, że Międzynarodowa Komisja Kontroli i Nadzoru w [...] utworzona po Porozumieniach Paryskich działała pod auspicjami ONZ. Zdaniem wnioskodawcy należy również rozważyć czy art. 4 pkt 9 ustawy o weteranach taksatywnie wylicza organizacje. W konkluzji swojego wniosku S.L. nadmienił, że przyznanie statusu weterana w jego wypadku nie pociągnie za sobą żadnych skutków finansowych dla państwa, gdyż zgodnie z ustawą o weteranach i wydanym na jej podstawie rozporządzeniem nie przysługują mu żadne świadczenia. Przyznanie mu statusu weterana odbiera on zaś wyłącznie jako uhonorowanie tym tytułem jego osoby. Decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2013 r. Minister Obrony Narodowej, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 K.p.a., art. 2, art. 5 ust. 1 i art. 7 ustawy o weteranach, utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] stycznia 2013 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że w jego ocenie wniosek S.L. nie może zostać uwzględniony ponieważ nie zostały spełnione warunki do przyznania statusu weterana, określone w przepisach ustawy o weteranach. Udział obywateli polskich w Międzynarodowej Komisji Kontroli i Nadzoru w [...] nie spełnia wymogów określonych w art. 4 pkt 3 w związku z art. 4 pkt 9 ustawy o weteranach, co oznacza, że podejmowanych przez nią działań nie można uznać za działania poza granicami państwa w ramach misji pokojowej lub stabilizacyjnej albo zapewnienia bezpieczeństwa państwa. Komisja ta powołana bowiem została przez niezależne państwa, a nie organizację międzynarodową, jaką w rozumieniu ww. ustawy jest Organizacja Narodów Zjednoczonych, Organizacja Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie, Organizacja Traktatu Północnoatlantyckiego i Unia Europejska. Sam udział osoby poza granicami państwa, nie może skutkować przyznaniem statusu weterana, ponieważ udział taki musi spełniać określone warunki ustawowe. W przeciwnym razie, każdy udział poza granicami państwa stanowiłby przesłankę do przyznania takiej osobie statusu weterana i jednocześnie przyznania prawa do uprawnień określonych w tej ustawie. Biorąc pod uwagę powyższe, organ stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie zostały spełnione przesłanki ustawowe uzasadniające przyznanie zainteresowanemu przez Ministra Obrony Narodowej statusu weterana, ponieważ Międzynarodowa Komisja Kontroli i Nadzoru w [...] nie spełnia przesłanek określonych w art. 4 pkt 3 ustawy w związku z art. 4 pkt 9 ustawy o weteranach. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] lutego 2013 r. S.L. (dalej jako "skarżący") wniósł o jej uchylenie oraz przeprowadzenie dowodów: - z akt sprawy administracyjnej, zakończonej decyzją Ministra Obrony Narodowej nr [...], z dnia [...] września 2012 r., - z informacji o liczbie decyzji wydanych przez Ministra Obrony Narodowej w przedmiocie przyznania statusu weterana osobom uczestniczącym w misjach pokojowych kolejnych Międzynarodowych Komisji Kontroli i Nadzoru w [...]. Zaskarżonej decyzji zarzucił: - naruszenie prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, tj. art. 2 pkt 1 ustawy o weteranach polegające na niewłaściwym jego niezastosowaniu przy rozpoznawaniu wniosku o przyznanie statusu weterana, - naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, 77 i 80 K.p.a., przez zaniedbanie obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego oraz słusznego interesu strony. W uzasadnieniu skargi skarżący powtórzył, że w analogicznej sytuacji organ wydał zupełnie odmienną decyzję - przyznającą status weterana. Zaskarżona decyzja zapadła z rażącym naruszeniem art. 2 ust. 1 ustawy o weteranach, gdyż spełnia on wszystkie ustawowe warunki do przyznania statusu weterana z racji udziału w działaniach poza granicami państwa w ramach misji pokojowej pod auspicjami ONZ. Podniósł, że projektodawcy ustawy o weteranach podkreślali w uzasadnieniu projektu, że w latach 1953-2010 w misjach wojskowych wzięło udział ponad 95.000 uczestników. Zasady opisane w ustawie o zasadach użycia lub pobytu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej poza granicami państwa obowiązują jednak dopiero od 1998 r., a udział żołnierzy i pracowników wojska w operacjach pokojowych datuje się od 1953 r., kiedy to rozpoczęła się pod auspicjami ONZ misja w [...]. W związku z powyższym za misje równorzędne uznaje się działania podejmowane przez ONZ, NATO, OBWE oraz UE. Skarżący wskazał, że jego udział w misji pokojowej na terytorium [...] naturalnie nie był wynikiem skierowania tamże przez Organizację Narodów Zjednoczonych (czy też równoważnego z nim wyznaczenia, delegowania lub zatrudnienia przez ONZ), lecz wykonaniem rozkazu wydanego przez ówczesnego Ministra Obrony Narodowej lub osobę przezeń upoważnioną. W realiach lat siedemdziesiątych ubiegłego wieku wyjazd polskiego oficera na zagraniczną misję pokojową nie mógł bowiem odbyć się w inny sposób, aniżeli na polecenie (rozkaz) przełożonych wojskowych. Niestety organ nie dopełnił swoich powinności w zakresie dokładnego wyjaśnienia okoliczności faktycznych sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego o którym mowa w uzasadnieniu projektu ustawy o weteranach działań poza granicami kraju oraz słusznego interesu skarżącego, jako osoby ubiegającej się o uzyskanie statusu weterana. Dodatkowo zaskarżona decyzja jest krzywdząca, gdyż inaczej potraktowane zostały inne osoby ubiegające się o przyznanie statusu weterana w związku z udziałem w misjach pokojowych na terenie [...] w latach 1953 - 1975. W odpowiedzi na skargę Minister Obrony Narodowej wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia [...] czerwca 2013 r. skarżący podniósł, że w odpowiedzi na skargę pomija się całkowicie, iż jako oficer w czynnej służbie wojskowej nie mógł on z powodów oczywistych sam decydować o swoim udziale w misji pokojowej poza granicami państwa polskiego, bowiem podstawą jego uczestnictwa mógł być ówcześnie (podobnie zresztą jak i dzisiaj) wyłącznie rozkaz wydany przez Ministra Obrony Narodowej. Organ całkowitym milczeniem pomija także argumenty skarżącego związane z tym, że w latach siedemdziesiątych ubiegłego wieku Polska nie była członkiem większości organizacji międzynarodowych wskazanych w ustawie o weteranach. W ocenie skarżącego zaskarżona decyzja jest całkowicie arbitralna, co umacnia też jego przekonanie o potrzebie podtrzymania złożonego już uprzednio wniosku o przeprowadzenie dowodu z dokumentów. Sąd oddalił wnioski dowodowe zawarte w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy o weteranach, określającej m.in. status weterana działań poza granicami państwa. Zgodnie z art. 2 tej ustawy, weteranem działań poza granicami państwa może być osoba, która brała udział, na podstawie skierowania, w działaniach poza granicami państwa w ramach: 1) misji pokojowej lub stabilizacyjnej, kontyngentu policyjnego, kontyngentu Straży Granicznej, zadań ochronnych Biura Ochrony Rządu lub zapewniania bezpieczeństwa państwa, nieprzerwanie przez okres, na jaki została skierowana, jednak nie krócej niż przez okres 60 dni; 2) grupy ratowniczej Państwowej Straży Pożarnej, łącznie przez okres nie krótszy niż 60 dni. Stosownie do art. 4 pkt 2 i 3 ww. ustawy, przez działania poza granicami państwa należy rozumieć działania podejmowane poza granicami państwa w ramach misji pokojowej lub stabilizacyjnej, kontyngentu policyjnego, kontyngentu Straży Granicznej, zadań ochronnych Biura Ochrony Rządu, zapewniania bezpieczeństwa państwa oraz grupy ratowniczej Państwowej Straży Pożarnej. Natomiast misja pokojowa lub stabilizacyjna obejmuje działania określone w art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o zasadach użycia lub pobytu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej poza granicami państwa (Dz. U. Nr 162, poz. 1117 ze zm., dalej jako "ustawa o zasadach użycia lub pobytu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej poza granicami państwa") oraz inne działania o tym charakterze, podejmowane przez organizacje międzynarodowe, w których uczestniczyli obywatele polscy skierowani przez podmioty, o których mowa w art. 4 pkt 1 lit. "a"-"f" ww. ustawy o weteranach (Ministra Obrony Narodowej albo właściwy organ wojskowy, organizację międzynarodową, za zgodą Ministra Obrony Narodowej, Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Szefa Służby Wywiadu Wojskowego, Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Szefa Agencji Wywiadu), w szczególności działania mające na celu utrzymanie lub przywrócenie pokoju, bądź akcje zapobiegania aktom terroryzmu lub ich skutkom. W myśl art. 4 pkt 9 ustawy o weteranach, organizacja międzynarodowa oznacza Organizację Narodów Zjednoczonych, Organizację Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie, Organizację Traktatu Północnoatlantyckiego oraz Unię Europejską. Przepis art. 2 pkt 1 ww. ustawy o zasadach użycia lub pobytu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej poza granicami państwa stanowi, iż użycie Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej poza granicami państwa oznacza obecność jednostek wojskowych poza granicami państwa w celu udziału w konflikcie zbrojnym lub dla wzmocnienia sił państwa albo państw sojuszniczych, misji pokojowej, akcji zapobieżenia aktom terroryzmu lub ich skutkom. Tak określony zakres podmiotowy i przedmiotowy stosowania ustawy o weteranach pozwala przyjąć, że jej postanowienia znajdują zastosowanie wobec żołnierzy i pracowników Wojska Polskiego, którzy brali udział w zagranicznych misjach wojskowych, począwszy od 1953 r., tj. od daty przeprowadzenia pod auspicjami ONZ misji w [...], na co zwrócono również uwagę w uzasadnieniu projektu ww. ustawy. W uzasadnieniu tym wskazano m.in., że aktywna polityka zagraniczna Polski oraz udział polskich żołnierzy i pracowników Wojska w licznych operacjach militarnych i pokojowych wymaga regulacji prawnej nadającej tej grupie odrębny status i związane z nim uprawnienia. Zaznaczono, że w latach 1953 - 2010 w zagranicznych misjach wojskowych wzięło udział ponad 95.000 uczestników, zaś udział Polaków w utrwalaniu międzynarodowego pokoju jest wysoko ceniony przez opinię światową. Podkreślono, że szczególną opieką powinni być objęci ci weterani, którzy doznali uszczerbku na zdrowiu w wyniku pełnienia służby oraz wykonywania pracy w misjach zagranicznych. Osoby te uczestniczyły w działaniach poza granicami państwa na zaproszenie bądź prośbę organizacji międzynarodowych lub też konkretnego kraju, skierowaną do Rzeczypospolitej Polskiej. Weterani ci, z narażeniem zdrowia, a bardzo często również życia, wypełniali i wypełniają nadal postawione przed nimi zadania poza granicami państwa, tak aby pomóc w utrzymaniu pokoju na świecie, którego stabilność jest gwarantem pokoju dla Rzeczypospolitej Polskiej. W rozpoznawanej sprawie skarżący wywodzi uprawnienie do ubiegania się o przyznanie statusu weterana z faktu udziału w Międzynarodowej Komisji Nadzoru i Kontroli w [...] w okresie od dnia [...] lipca 1974 r. do dnia [...] maja 1975 r. Jak wynika z zaświadczenia wystawionego przez Wojskowego Komendanta Uzupełnień w [...] w dniu [...] grudnia 2012 r., skarżący, uczestnicząc w działaniach poza granicami państwa, zajmował stanowisko [...]. W sprawie nie jest zatem kwestionowane to, że skarżący - co do zasady - brał udział w działaniach poza granicami państwa, natomiast sporne jest, czy udział ten może być kwalifikowany w kategoriach uczestnictwa w misji pokojowej lub stabilizacyjnej w ramach działań organizacji międzynarodowej. Spór dotyczy zatem tego, jaki charakter miało uczestnictwo skarżącego w działaniach poza granicami państwa, w szczególności, jaki status posiadała i czym w istocie była Międzynarodowa Komisja Nadzoru i Kontroli w [...]. W tym aspekcie Minister Obrony Narodowej winien więc przeanalizować w toku postępowania dostatecznie wnikliwie i sprawdzić, jaki charakter prawny miała Międzynarodowa Komisja Nadzoru i Kontroli w [...], a następnie dać temu wyraz w uzasadnieniu decyzji, czego jednak nie uczynił. Organ oparł bowiem odmowę przyznania skarżącemu statusu weterana jedynie na braku związku Międzynarodowej Komisji Nadzoru i Kontroli w [...] z Organizacją Narodów Zjednoczonych, wywodząc z tego, że jego udział poza granicami państwa nie miał charakteru misji pokojowej i stabilizacyjnej, podejmowanej przez organizację międzynarodową. Stanowisko Ministra Obrony Narodowej, że udziału skarżącego w polskim przedstawicielstwie w Międzynarodowej Komisji Nadzoru i Kontroli w [...] nie można zakwalifikować jako uczestnictwa w działaniach poza granicami państwa, w rozumieniu art. 4 pkt 2 ww. ustawy o weteranach, wykazuje wewnętrzną sprzeczność i niekonsekwencję. Z jednej strony organ przyznaje, że skarżący brał udział w działaniach poza granicami państwa, co potwierdza ww. zaświadczenie, z drugiej zaś - odmawia temu uczestnictwu waloru uczestnictwa w wojskowej misji zagranicznej, która - zdaniem Sądu - wbrew twierdzeniom organu, może posiadać wszelkie cechy misji pokojowej i stabilizacyjnej, w rozumieniu art. 4 pkt 3 ww. ustawy. Warto zwrócić uwagę, że przepis ten swą hipotezą obejmuje dwie sytuacje prawne, odnoszące się do odmiennych stanów faktycznych. Pierwsza część tego przepisu odnosi się do tych działań, które podjęło państwo bez udziału organizacji międzynarodowych, delegując swych żołnierzy poza jego granice w celu udziału w konflikcie zbrojnym lub dla wzmocnienia sił państwa albo państw sojuszniczych, misji pokojowej, akcji zapobieżenia aktom terroryzmu lub ich skutkom, druga natomiast - dotyczy działań państwa mających na celu utrzymanie lub przywrócenie pokoju, bądź akcje zapobiegania aktom terroryzmu lub ich skutkom, podejmowanych przez organizacje międzynarodowe, w których uczestniczyli obywatele polscy skierowani przez podmioty, o których mowa w art. 4 pkt 1 lit. "a"-"f" ww. ustawy o weteranach. Na gruncie art. 2 pkt 1 ustawy o zasadach użycia lub pobytu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej poza granicami państwa pojęcie "misji pokojowej" ma autonomiczne znaczenie względem ustawy o weteranach, co potwierdza art. 4 pkt 3 tej ustawy, wyraźnie rozgraniczający działania państwa podejmowane w ramach misji organizacji międzynarodowych i działania w ramach misji samego państwa. Zauważyć bowiem należy, że misja pokojowa lub stabilizacyjna nie ogranicza się na gruncie wymienionej ustawy tylko do działań podejmowanych pod auspicjami czy też z ramienia organizacji międzynarodowej. Także użyte w przepisie art. 2 pkt 1 ww. ustawy o zasadach użycia lub pobytu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej poza granicami państwa pojęcie "jednostki wojskowej" powinno być rozumiane a maiori ad minus, w omawianym kontekście, jako udział poza granicami państwa samych żołnierzy określonej jednostki wojskowej, nawet jeśli ta nie uległa dyslokacji. Minister Obrony Narodowej, nie uznając udziału skarżącego w ww. Komisji za działanie o charakterze pokojowym lub stabilizacyjnym, podejmowane przez organizację międzynarodową, w rozumieniu art. 4 pkt 3 w związku z art. 4 pkt 9 ustawy o weteranach, miał zatem także obowiązek ocenić, czy działanie to nie wyczerpuje przesłanek z art. 4 pkt 3 ww. ustawy o weteranach w związku z art. 2 pkt 1 ustawy o zasadach użycia lub pobytu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej poza granicami państwa, czego nie uczynił. Organ był bowiem zobowiązany do ustalenia, czy udział wnioskodawcy nie nastąpił w ramach obecności jednostki lub jednostek wojskowych poza granicami państwa w celu udziału w misji pokojowej, o czym stanowi art. 2 pkt 1 ww. ustawy o zasadach użycia lub pobytu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej poza granicami państwa. Minister był przy tym zobowiązany w sprawie do ustalenia podmiotu, który skierował wnioskodawcę na misję w [...]. Skoro bowiem skarżący brał udział w polskiej delegacji, to znaczy, że był przez określony podmiot delegowany (np. przez Ministra Obrony Narodowej). Zarzut w tym przedmiocie postawił sam skarżący, organ zaś nie odniósł się do niego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, nie dopełniając tym samym ciążącego na nim obowiązku. Rozstrzygnięcie organu koncentruje się tylko na ocenie udziału skarżącego w działaniach poza granicami państwa, jako tych podejmowanych przez organizację międzynarodową, przy czym odmawia temu uczestnictwu waloru misji pokojowej i stabilizacyjnej, prowadzonej przez taką organizację. W ocenie Sądu, niedopuszczalne jest dokonywanie przez organ zawężającej wykładni pojęcia "organizacji międzynarodowej" (tu w odniesieniu do Organizacji Narodów Zjednoczonych), użytego w art. 4 pkt 9 ww. ustawy o weteranach. Organ musi bowiem brać pod uwagę cele ustawy, które legły u podstaw jej przyjęcia przez Parlament, a także to, że nie może być ona - w świetle norm Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej - podstawą dzielenia żołnierzy i ich trudu w służbie Ojczyzny na bardziej i mniej słuszny. Treść art. 19 ustawy zasadniczej wskazuje, że Rzeczpospolita Polska specjalną opieką otacza weteranów walk o niepodległość, zwłaszcza inwalidów wojennych. Nie powinno budzić wątpliwości, że przepis ten dotyczy wszystkich żołnierzy, którzy zarówno na polach walki w kraju, jak i na obczyźnie ponieśli ofiary, stając się niejednokrotnie inwalidami wojennymi, i zapewnia z tego tytułu specjalną opiekę państwa. Tym samym jakiekolwiek różnicowanie żołnierzy Wojska Polskiego w przedziale czasu od 1953 – 2010 na gruncie przepisów ustawy o weteranach nie może mieć miejsca, uznanie zaś odmiennego poglądu za prawidłowy doprowadziłoby w prosty sposób do naruszenia preambuły, art. 1, art. 2 i art. 32 Konstytucji RP. Udział polskich żołnierzy w misjach międzynarodowych mógł przybierać różne formy prawnej ich organizacji, ale z pewnością jako uczestnictwo w siłach międzynarodowych każda misja dla jej zrealizowania wymagała zorganizowanego współudziału wszystkich współtworzących ją państw. Zarówno z okoliczności niniejszej sprawy, jak i twierdzeń skarżącego, wynika, że również Międzynarodowa Komisja Nadzoru i Kontroli w [...] mogła stanowić wypełnienie tego rodzaju prawnych form organizowania i niesienia pomocy międzynarodowej dla zaprowadzenia pokoju w tym państwie. Nie można bowiem organizowanym przez społeczności kilku czy kilkunastu krajów misjom, prowadzonym w celu zakończenia wojny i zaprowadzenia pokoju w innym państwie, odbierać przymiotu międzynarodowej organizacji, wszak z istoty rzeczy ich realizacja musiała następować w wykonaniu międzynarodowych zobowiązań. Te natomiast podejmowane i realizowane są przez Organizację Narodów Zjednoczonych od chwili jej powołania i to nie tylko w wymiarze światowym (globalnym), ale także w wymiarze regionalnym czy lokalnym. Minister powinien zatem wnikliwie zbadać charakter prawny Międzynarodowej Komisji Kontroli i Nadzoru w [...], ustalając ponad wszelką wątpliwość, jaki był jej związek z Organizacją Narodów Zjednoczonych. Zdaniem Sądu, skarżący uczestniczył w wojskowej misji zagranicznej, która jakkolwiek nie została podjęta przez żadną z organizacji międzynarodowych wymienionych w art. 4 pkt 9 ustawy o weteranach, to jednak posiadała wszelkie cechy misji stabilizacyjnej w rozumieniu art. 4 pkt 3 ww. ustawy. Celem tej misji było wypełnianie ściśle określonych zadań kontrolnych i nadzorczych dla utrzymania pokoju, zapewnienia bezpieczeństwa i ustabilizowania sytuacji na obszarze pokonfliktowym, co w pełni uzasadnia pogląd, że w przypadku spełnienia pozostałych wymogów ustawowych, uczestnicy polskiej delegacji do Międzynarodowej Komisji Nadzoru i Kontroli w [...] mogą ubiegać się o przyznanie uprawnień wynikających z ustawy. Konkludując, nie można w sprawie uznać, by Minister Obrony Narodowej w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy, co świadczy o naruszeniu art. 77 § 1 K.p.a. Z kolei w myśl art. 80 K.p.a. - organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Organ nie ustalił prawidłowo charakteru prawnego Międzynarodowej Komisji Nadzoru i Kontroli w [...], co miało kluczowe znaczenie w sprawie. Doprowadziło to do uchybienia również w zakresie uzasadnienia wydanych w sprawie decyzji, w których - poza przywołaniem przepisów prawa - Minister nie przedstawił pogłębionych rozważań na temat przesłanek nadania lub nienadania skarżącemu statusu weterana, uchybiając przez to dyspozycji art. 107 § 3 K.p.a. Zauważyć również należy, że organ w zaskarżonej decyzji całkowitym milczeniem pominął zarzuty skarżącego dotyczące przyznania innej osobie statusu weterana w analogicznej do jego sytuacji, mimo, że ten wskazał nawet stosowny numer i datę wydania takiej decyzji organu. Organ nie ustosunkowując się do tego zarzutu skarżącego podniesionego we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy niewątpliwie naruszył więc art. 11 (zasada przekonywania) w związku z art. 107 § 3 K.p.a. w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Całokształt powyższych wad godzi w zasady ogólne K.p.a., w szczególności wyrażone w art. 6, art. 7, art. 8 i art. 11 K.p.a. Wskazane uchybienia procesowe miały wpływ na stosowane przepisy prawa materialnego, a tym samym także na treść rozstrzygnięcia, co sprawia, że zarówno decyzja zaskarżona, jak i decyzja ją poprzedzająca nie mogą się ostać. Dlatego też, Sąd wyeliminował z obrotu prawnego obie podjęte w sprawie decyzje, uchylając je. Obowiązkiem organu ponownie rozpoznającego sprawę będzie zastosowanie się do stanowiska wyrażonego w niniejszym wyroku. Z tych względów, uznając skargę za uzasadnioną, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej "p.p.s.a."), orzekł, jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. W oparciu o art. 152 p.p.s.a., Sąd wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji w całości. Wyjaśnić jeszcze na koniec należy, że Sąd oddalił wnioski dowodowe zawarte w skardze na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. Zgodnie bowiem z tym przepisem sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Przeprowadzenie ww. dowodów nie było zaś niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w niniejszej sprawie, a dodatkowo spowodowałoby nadmierne przedłużenie postępowania w sprawie.