II SA/Gl 997/07

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodnicząca - Sędzia WSA Iwona Bogucka po rozpoznaniu w dniu 4 września 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. G. i W. G. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności wniesionego środka odwoławczego w sprawie odmowy wznowienia postępowania dotyczącego wywłaszczenia nieruchomości w zakresie wniosku M.G. o przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata p o s t a n a w i a: przyznać skarżącemu M. G. prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez ustanowienie dla skarżącego adwokata i zwolnienie od kosztów sądowych. UZASADNIENIE W dniu [...] r. M. G. złożył na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata. W jego uzasadnieniu wskazał, iż jest inwalidą [...] niepełnosprawności fizycznej, ponadto choruje [...], ponosi wysokie wydatki na leczenie w kwocie ok. [..] zł miesięcznie. Z oświadczenia wnioskodawcy o stanie rodzinnym, majątkowym i dochodach wynika, iż jest on osobą w podeszłym wieku ([...]), prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, zamieszkuje w [...] mieszkaniu o powierzchni [...] m2 , nie posiada żadnego wartościowego majątku ruchomego. Jedyny dochód wnioskodawcy stanowi emerytura w wysokości [...] zł. Aby pokryć koszty związane z utrzymaniem mieszkania oraz bieżącym zaopatrzeniem w żywność oraz w środki czynności, a przede wszystkim niezbędne leki korzysta z dodatkowej pomocy osób trzecich. Skarżący deklaruje, że posiada [...] złotych oszczędności. Pismem z dnia [...] r. referendarz sądowy wezwał wnioskodawcę do uprawdopodobnienia okoliczności podanych we wniosku poprzez nadesłanie określonych dokumentów potwierdzających niepełnosprawność, wysokość wydatków na leki oraz wysokość opłat. W odpowiedzi na powyższe wezwanie M. G., zwrócił uwagę, że jest zwolniony z obowiązku ponoszenia jakichkolwiek kosztów sądowych (w tym zakresie powołał się na postanowienie NSA w Warszawie z dnia 7 maja 2002 r., sygn. akt I SA 735/02, którego kserokopia znajduje się na k. nr 31 akt sądowych). Wobec powyższego wyraził przekonanie, że zwolnienie to pozostaje w mocy a wezwanie Sądu z dnia [...] r. uważa za wykonane. Jednocześnie jednak skarżący podał, że wniesiony wniosek "anuluje jako nieistotny". W konsekwencji postanowieniem z dnia 17 lipca 2008 r. referendarz sądowy umorzył postępowanie w zakresie wniosku o przyznania prawa pomocy. W ustawowym terminie M. G. wniósł od powyższego postanowienia sprzeciw. W jego uzasadnieniu powołał się na okoliczności dotyczące merytorycznego rozpoznania sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ustawą, w razie wniesienia sprzeciwu, postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Sprzeciw wnoszony przez stronę nie wymaga uzasadnienia. W niniejszej sprawie M. G. ubiega się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Wniosek został złożony po odrzuceniu skargi przez Sąd postanowieniem z dnia 6 czerwca 2008 r. i w związku z zamiarem strony złożenia skargi kasacyjnej objętej przymusem adwokackim, co wynika z pisma z dnia 26 czerwca 2008 r. (k. nr 121). Przesłanką przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym jest wykazanie, że strona nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1 ustawy). Sąd dał wiarę treści oświadczenia, złożonego przez skarżącego pod rygorem odpowiedzialności karnej, dotyczącego jego sytuacji osobistej i majątkowej. Oceniając deklarowany poziom bieżących dochodów oraz biorąc pod uwagę takie okoliczności jak wiek skarżącego, wykluczający dodatkowe zarobkowanie oraz uzasadniający ponoszenie kosztów leczenia, Sąd uznał, że dochody te nie umożliwiają mu pokrycia wydatków związanych z postępowaniem. Fakt, że skarżący prowadzi jednoosobowe gospodarstwo również obniża jego możliwości finansowe, albowiem musi on samodzielnie uiścić opłaty czynszowe oraz za energię elektryczną. Sąd przyjął także, że nie ma podstaw do żądania od skarżącego, aby przeznaczył swe skromne oszczędności na cele postępowania sądowego, wyzbywając się jakiegokolwiek zabezpieczenia finansowego. Mając na uwadze przytoczoną powyżej argumentację, Sąd, działając w trybie art. 260 ustawy, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 ustawy, orzekł jak w sentencji