II OSK 692/16

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Stelmasiak (spr.) Sędziowie sędzia NSA Paweł Miładowski sędzia del. WSA Piotr Korzeniowski Protokolant starszy asystent sędziego Tomasz Godlewski po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej L.K., K.P. i S.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 7 października 2015 r. sygn. akt II SA/Bd 589/15 w sprawie ze skargi L.K., K.P. i S.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wyrokiem z 7 października 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę L.K., K.P. i S.K. (dalej jako "skarżący") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy z [...] maja 2014 r. w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że decyzją z [...] marca 2014 r. Wójt Gminy Dąbrowa Chełmińska określił środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia pn. "Budowa składu materiałów budowlanych i opału" na działkach nr [...] obręb geodezyjny [...] w miejscowości [...]. Jako podstawę rozstrzygnięcia organ wskazał art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4 oraz art. 80, art. 82 i 85 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2013 r. poz. 1235, dalej jako "ustawa środowiskowa"). Decyzja została wydana na wniosek R.N. (dalej jako "inwestor"). W decyzji organ wskazał, że w ramach inwestycji planowane jest posadowienie blaszanego kontenera, wagi najazdowej, 5-ciu boksów składowych na surowce podlegające dystrybucji (dwóch na opał – groszek i ekogroszek oraz trzech na materiały budowlane – kostkę granitową i łupek granitowy), parkingu i placu manewrowego. Planowana łączna ilość zmagazynowanych na terenie zakładu materiałów budowlanych i paliw nie będzie większa niż 125 ton, przy rocznym obrocie do 1500 ton. Organ wskazał ponadto, że wystąpił o wydanie opinii do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego, który w zakreślonym terminie nie wydał opinii. Po upływie terminu do organu wpłynęło pismo organu opiniującego, z którego wynika, że opinia zostanie wydana po udzieleniu dodatkowych wyjaśnień. Odwołanie od tej decyzji wnieśli skarżący. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bydgoszczy decyzją z [...] maja 2014 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy, podzielając stanowisko organu I instancji podkreślił wiążący charakter uzgodnienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, które w przedmiotowej sprawie było pozytywne oraz brak możliwości wskazania szczególnych okoliczności zezwalających, pomimo pozytywnego uzgodnienia, na wydanie decyzji negatywnej. Skarżący wnieśli skargę na powyższą decyzję. Oddalając skargę Sąd I instancji przedstawił regulacje prawne dotyczące decyzji środowiskowej. Na ich podstawie podzielił stanowisko organu, że w tej sprawie brak było przesłanek do wydania decyzji odmownej. Wskazał, że na terenie objętym planowaną inwestycją nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, wobec powyższego nie istniała potrzeba badania zgodności planowanego przedsięwzięcia z jego postanowieniami. W ocenie Sądu I instancji, organy prawidłowo ustaliły środowiskowe uwarunkowania biorąc pod uwagę wyniki uzgodnień z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w Bydgoszczy. Odnosząc się do zarzucanego przez skarżących braku wzięcia pod uwagę opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Bydgoszczy, Sąd I instancji podzielił stanowisko organu, zgodnie z którym w tej sprawie znalazł zastosowanie art. 78 ust. 4 ustawy środowiskowej. Sąd I instancji podkreślił, że w ramach postępowania przeprowadzono ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w oparciu o raport. Ponadto organ odniósł się do wszystkich kwestii podnoszonych przez skarżących, które w większości miały charakter uwag do sporządzonego w sprawie raportu. Organ odniósł się do odległości planowanej inwestycji od budynku skarżących, emisji w postaci pyłu węglowego, hałasu, dymu i spalin, ewentualnego niebezpieczeństwa skażenia terenu, wód gruntowych i wód Wisły, usytuowania wjazdu na posesję inwestora i statusu prawnego działki nr 127/35. Ponadto Sąd I instancji zaznaczył, że zastrzeżenia wobec raportu powinny zostać poparte na przykład ekspertyzą, która w sposób udokumentowany wskazuje na wady raportu. Tego rodzaju kontrraportu w sprawie nie przedstawiono. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnieśli skarżący. Skarżący zarzucili naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 1270 ze zm., obecnie Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a.") przez oddalenie skargi. W ocenie skarżących, postępowanie organów administracji publicznej dotknięte było wadami, które uniemożliwiły prawidłowe ustalenie stanu faktycznego w sprawie, a zebranie, rozpatrzenie oraz ocena materiału dowodowego zostały dokonane wbrew regułom wynikającym z przepisów art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 oraz art. 80 k.p.a. Skutkowało to błędnym ustaleniem, że w niniejszej sprawie nie zaistniały podstawy do wydania decyzji odmownej. Ponadto skarżący zarzucili naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 3 ust. 1 pkt 8 ustawy środowiskowej w związku z art. 61 ust. 1 oraz art. 71 tej ustawy polegającą na przyjęciu, że wydając decyzję środowiskową organ nie jest zobowiązany do weryfikacji raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, a uzgodnienie dokonane przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska ma charakter wiążący. Skarżący wnieśli o zmianę zaskarżonego wyroku przez zmianę decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy z [...] maja 2014 r. polegającą na uchyleniu decyzji Wójta Gminy Dąbrowa Chełmińska z [...] marca 2014 r., ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Sądowi I instancji. Ponadto skarżący wnieśli o zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej. Zarzuty skargi kasacyjnej nie zasługują na uwzględnienie. Po pierwsze, chybiony jest zarzut kasacyjny, który podnosi naruszenie przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 i art. 80 k.p.a. Wynika to z tego, że Sąd I instancji dokonał prawidłowej kontroli stanu faktycznego ustalonego w tej sprawie przez właściwe organy prowadzące postępowanie. W szczególności dotyczy to oceny oddziaływania danego przedsięwzięcia na środowisko, którego istotnym elementem jest ocena raportu o oddziaływaniu tego przedsięwzięcia na środowisko. Natomiast zarzuty skarżących kasacyjnie wobec ustaleń raportu nie są oparte na wiadomościach specjalnych wymaganych do jego opracowania, w tym np. na kontrraporcie, który skutecznie podważyłby ustalenia raportu. Dotyczy to także treści uzgodnienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Bydgoszczy, które jest pozytywne odnośnie możliwości realizacji przedsięwzięcia na tym terenie. Natomiast zgodnie z dyspozycją art. 78 ust. 4 ustawy środowiskowej, brak sporządzenia w terminie opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego oznacza, że organ ten nie miał zastrzeżeń do warunków realizacji przedsięwzięcia. Po drugie, nie jest także zasadny zarzut kasacyjny, który w stanie faktycznym tej sprawy podnosi naruszenie przez Sąd I instancji przepisów art. 3 ust. 1 pkt 8 ustawy środowiskowej w związku z art. 61 ust. 1 oraz art. 71 tejże ustawy z powodu ich błędnej wykładni. Należy bowiem zaznaczyć, że przepis art. 3 ust. 1 pkt 8 w związku z art. 61 ust. 1 cyt. ustawy środowiskowej reguluje tylko etapy oceny oddziaływania na środowisko, które wszystkie zostały zrealizowane w tej sprawie w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W szczególności, wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, właściwe w tej sprawie organy dokonały weryfikacji raportu o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Ponadto organ I instancji wystąpił o uzyskanie wymaganego przez ustawodawcę uzgodnienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Bydgoszczy oraz zwrócił się o opinię do właściwego organu państwowej inspekcji sanitarnej. Jak już wyżej wskazano, ten ostatni organ nie przedstawił opinii w ustawowym terminie, co oznacza, że zastosowanie miał przepis art. 78 ust. 4 ustawy środowiskowej. W postępowaniu zapewniono również możliwość udziału społeczeństwa w rozumieniu art. 33–38 ustawy środowiskowej, przy czym podkreślić należy, że udziału społeczeństwa w tego rodzaju postępowania nie można utożsamiać z uprawnieniami stron postępowania w świetle art. 28–29 k.p.a. Kontrola Sądu I instancji w tym zakresie była prawidłowa i nie naruszała art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. Sąd I instancji prawidłowo bowiem stwierdził, że brak było podstaw do uwzględnienia skargi, ponieważ organy nie naruszyły przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, przy czym skarżący w ramach zarzutu kasacyjnego dotyczącego naruszenia prawa materialnego nie powołali nawet tego przepisu. Z tych względów i na podstawie art. 184 ustawy p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.