II OSK 1187/09

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Roman Hauser Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Stahl (spr.) Sędzia del. NSA Leszek Leszczyński Protokolant Agnieszka Maszewska-Bącal po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2009r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Zakładu Pracy Chronionej "[...]" Sp. z o.o. w O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 28 listopada 2007 r. sygn. akt II SA/Ol 958/07 w sprawie ze skargi Zakładu Pracy Chronionej "[...]" Sp. z o.o. w O. na postanowienie Warmińsko - Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Olsztynie z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 28 listopada 2007 r., sygn. akt II SA/Ol 958/07 oddalił skargę Zakładu Pracy Chronionej "[...]" Sp. z o.o. w O. na postanowienie Warmińsko-Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Olsztynie z dnia [...] sierpnia 2007 r., nr [...] w przedmiocie kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego. W uzasadnieniu Sąd wskazał na następujące okoliczności: Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Olsztynie postanowieniem z dnia [...] czerwca 2007 r., nr [...], działając na podstawie art. 57 ust. 7 w zw. z art. 59f ust. 1 i art. 59g ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118, ze zm.), wymierzył Zakładowi Pracy Chronionej "[...]" Sp. z o.o. w O. karę w wysokości 60.000 zł z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego - budynku administracyjno - biurowego przy ul. [...]. Organ nadzoru budowlanego pierwszej instancji wskazał, że inwestor w dniu [...] czerwca 2007 r. złożył zawiadomienie o zakończeniu budowy przedmiotowego budynku i wystąpił z wnioskiem o wydanie pozwolenia na jego użytkowanie. W toku obowiązkowej kontroli ustalono, że trzy pomieszczenia na pierwszym piętrze przedmiotowego budynku są użytkowane przez najemcę, bez pozwolenia na użytkowanie. Roboty budowlane zostały całkowicie zakończone. Powyższe obligowało organ nadzoru budowlanego do wymierzenia kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu. W zażaleniu, uzupełnionym pismem z dnia [...] sierpnia 2007 r., Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i o wstrzymanie jego wykonania do czasu zakończenia postępowania. Podniosła, że inwestycja była wykonana zgodnie z warunkami pozwolenia na budowę i przepisami Prawa budowlanego. Inwestor uzyskał wszelkie wymagane uzgodnienia i już w styczniu 2007 r. zaistniały podstawy do zgłoszenia wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie tego obiektu. Trwały wyłącznie prace związane z wykonaniem przyłącza kanalizacji sanitarnej i z tego powodu inwestor wstrzymał się z odpowiednim wnioskiem do czasu zakończenia robót. Przed przystąpieniem do użytkowania obiektu Spółka zawiadomiła odpowiednie organy o zakończeniu jego budowy i zamiarze przystąpienia do użytkowania. Dnia [...] czerwca 2007 r. wystąpiła o wydanie pozwolenia na użytkowanie, załączając wszelkie niezbędne dokumenty oraz protokoły badań i sprawdzeń. Przeprowadzona przez inspektora nadzoru budowlanego kontrola potwierdziła zgodność wykonanego obiektu z pozwoleniem na budowę, zaś w dniu [...] lipca 2007 r. wydano pozwolenie na użytkowanie tego budynku. Z powyższego Spółka wywiodła, że użytkowanie obiektu przed uzyskaniem powyższej decyzji nie spowodowało żadnego zagrożenia. Podkreślono ponadto, że pomieszczenia użytkowane były przez najemcę bez wiedzy i zgody inwestora. Przed przystąpieniem do użytkowania obie firmy czyniły przygotowania do uruchomienia działalności. Spółka wyraziła zgodę na przystąpienie do wystroju wnętrza, ustawienie mebli i sprzętu oraz wniesienie i uporządkowanie dokumentacji, nie posiadała natomiast wiedzy o faktycznym użytkowaniu obiektu przez najemcę. Wobec czego nie ponosi winy za zaistniałą sytuację i nie powinna także ponosić odpowiedzialności za działania osób trzecich. Wymierzona kara jest wyjątkowo dotkliwa i niewspółmierna do stopnia naruszenia obowiązków przez inwestora. Zasadność zaskarżenia oraz dotkliwość kary uzasadniają, w ocenie Spółki, wstrzymanie wykonania postanowienia. Warmińsko - Mazurski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Olsztynie zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2007 r. utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu podniósł, że w stanie faktycznym sprawy naruszony został art. 57 ust. 7 w związku z art. 55 pkt 1 Prawa budowlanego, gdyż w dacie obowiązkowej kontroli przedmiotowego obiektu budowlanego firma "[...]" użytkowała określoną powierzchnię tego obiektu bez uprzedniego uzyskania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. W ocenie organu odwoławczego organ pierwszej instancji wymierzył karę w prawidłowej wysokości. Wyjaśnił również, iż że podmiotem zobowiązanym jest wyłącznie inwestor, gdyż to on jest stroną postępowania w sprawie pozwolenia na użytkowanie. Bez znaczenia w sprawie jest wydanie w dniu [...] lipca 2007 r. pozwolenia na użytkowanie. W złożonej skardze pełnomocnik Spółki zarzucił naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które w jego ocenie miały wpływ na treść zaskarżonego postanowienia, tj.: 1) art. 7 i art. 77 kpa w związku z art. 140 kpa poprzez błędne ustalenie istotnych okoliczności faktycznych sprawy i przyjęcie, że to skarżąca przystąpiła do użytkowania obiektu budowlanego, podczas gdy do tego nie doszło oraz poprzez wydanie postanowienia wobec skarżącej, podczas gdy podmiotem odpowiedzialnym za ewentualne naruszenie Prawa budowlanego jest firma "[...]", która bez wiedzy i zgody wynajmującego podjęła czynności ocenione jako przystąpienie do użytkowania; 2) art. 124 § 2 kpa w związku z art. 144 kpa w związku z art. 140 kpa przez brak ustosunkowania się organu odwoławczego do zarzutów podniesionych przez skarżącą w zażaleniu; 3) art. 7 w związku z art. 77 § 1 kpa przez bezkrytyczne przyjęcie za właściwe postanowienia organu pierwszej instancji i powielenie jego stanowiska w sprawie mimo istotnych zarzutów podniesionych przez skarżącą w zażaleniu. W odpowiedzi na skargę Warmińsko - Mazurski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Olsztynie wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zwarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 28 listopada 2007 r., sygn. akt II SA/Ol 958/07 oddalił skargę Zakładu Pracy Chronionej "[...]" Sp. z o.o. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że obowiązki związane z zakończeniem budowy uregulowane zostały m.in. w art. 54 i art. 55 Prawa budowlanego, które zobowiązują inwestora do zawiadomienia organu nadzoru budowlanego o zakończeniu budowy obiektu budowanego. Zawiadomienie to jest podstawową formą prawnej reglamentacji przystępowania do użytkowania obiektów budowlanych (art. 54). Wyjątki zaś od tej zasady przewidziane zostały w art. 55, który nakłada na inwestorów obowiązek uzyskania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie obiektu budowlanego. Z jego treści wynika, że obowiązek ten dotyczy trzech sytuacji: 1) na wzniesienie obiektu budowlanego jest wymagane pozwolenie na budowę i jest on zaliczony do kategorii V, IX-XVIII, XX, XXII, XXIV, XXVII-XXX, o których mowa w załączniku do ustawy; 2) zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 49 ust. 5 albo art. 51 ust. 4; 3) przystąpienie do użytkowania obiektu budowlanego ma nastąpić przed wykonaniem wszystkich robót budowlanych. Przy czym ustawodawca w art. 55 Prawa budowlanego mówi o ostatecznej decyzji, zatem decyzja w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie musi być wydana jeszcze przed przystąpieniem do użytkowania. Sankcję za nieprzestrzeganie tego obowiązku przewiduje art. 57 ust. 7 tej ustawy. Do kary tej stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące kar, o których mowa w art. 59f ust. 1, z tym że stawka opłaty podlega dziesięciokrotnemu podwyższeniu. W stanie faktycznym niniejszej sprawy skarżąca Spółka wybudowała budynek administracyjno - biurowy, który zalicza się do kategorii XVI obiektów budowlanych. Wobec czego przed przystąpieniem do jego użytkowania spółka obowiązana była uzyskać ostateczną decyzję o pozwoleniu na użytkowanie. Jak zauważa Sąd, skarżąca spółka miała tego świadomość. Wniosek w tej sprawie, datowany jest na dzień [...] stycznia 2007 r., złożony jednak został do organu pierwszej instancji w dniu [...] czerwca 2007 r. Obligowało to Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego do przeprowadzenia obowiązkowej kontroli, o której mowa w art. 59a Prawa budowlanego, na mocy art. 57 ust. 6 tej ustawy. W toku przeprowadzonej w dniu [...] czerwca 2007 r. kontroli organ pierwszej instancji ustalił m.in., iż na pierwszym piętrze budynku trzy pomieszczenia są użytkowane przez najemcę. Wobec braku definicji ustawowej użytkowania, należy przyjąć, iż użytkowaniem jest każdy przejaw korzystania z obiektu (tak w wyroku NSA z dnia 27 lutego 2007 r. II OSK 383/06). Fakt częściowego użytkowania budynku przez najemcę potwierdziła prokurent spółki, która była obecna podczas kontroli i złożyła stosowne oświadczenie, znajdujące się w aktach sprawy administracyjnej. Oświadczyła ona także, iż oprócz pomieszczeń na I piętrze, użytkowanych przez najemcę, użytkowany jest hol na parterze budynku. Sytuacja ta, w ocenie organów nadzoru budowlanego, stanowiła podstawę faktyczną do wymierzenia kary, o której mowa w art. 59f ust. 1 Prawa budowlanego. Stanowi on, iż w przypadku stwierdzenia w trakcie obowiązkowej kontroli nieprawidłowości w zakresie, o którym mowa w art. 59a ust. 2, wymierza się karę stanowiącą iloczyn stawki opłaty (s), współczynnika kategorii obiektu budowlanego (k) i współczynnika wielkości obiektu budowlanego (w). Wobec powyższego, w ocenie Sądu, organy obu instancji prawidłowo zastosowały w stosunku do skarżącej cytowany przepis. Bez znaczenia prawnego jest bowiem podnoszona w toku postępowania administracyjnego i sądowoadministracyjnego okoliczność, iż to nie skarżąca lecz najemca użytkował przedmiotowy budynek. Posługiwanie się w przepisach Prawa budowlanego pojęciem "użytkowanie" w odniesieniu do określonego kręgu podmiotów związanych z procesem budowy, oddawania do użytkowania i utrzymania obiektu budowlanego nie pozwala na wymierzenie - na podstawie art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego - kary za nielegalne użytkowanie obiektu budowlanego lub jego części najemcy, czyli podmiotowi, który zajmuje ten obiekt lub jego część na podstawie stosunku zobowiązaniowego. Taki podmiot nie jest władny użytkować obiekt budowlany zgodnie z wymogami stawianymi przez art. 5 ust. 2 Prawa budowlanego. Wobec powyższego za niezasadne Sąd uznał zarzuty naruszenia art. 7 i art. 77 kpa w związku z art. 140 kpa poprzez zaniechanie dokonania ustaleń w zakresie treści umowy najmu i daty przekazania przedmiotowego budynku najemcy, bowiem to skarżąca była odpowiedzialna za przeprowadzenie procesu budowy przedmiotowego budynku zgodnie z obowiązującym prawem, w tym za zgłoszenie go do użytkowania. W konsekwencji to ona ponosi odpowiedzialność za nielegalne rozpoczęcie użytkowania tego budynku. Sąd wyjaśnił również, że bez wpływu na rozstrzygnięcie pozostaje kwestia winy skarżącej i fakt, iż budynek w dacie obowiązkowej kontroli spełniał wszelkie wymogi niezbędne do wydania pozwolenia na jego użytkowanie. Okoliczności te nie wpływają także na wysokość wymierzonej kary. Jakkolwiek kwota 60.000 zł jest bardzo wysoka, jednakże obowiązujące przepisy Prawa budowlanego nie przewidują żadnej możliwości miarkowania tej kary. Przepis art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego był podany kontroli Trybunału Konstytucyjnego, który w wyroku z dnia 15 stycznia 2007 r., sygn. akt P 19/06, stwierdził, że w zakresie, w jakim stanowi on podstawę nałożenia przez organ nadzoru budowlanego na inwestorów kary pieniężnej z tytułu nielegalnego przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, jest zgodny z art. 10 w związku z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Sąd nie stwierdził zatem przez organy orzekające naruszenia przepisów prawa materialnego a także przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto Sąd wskazał, iż jest mu znane postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 września 2007 r. o sygn. akt II OSK 568/06, którym przedstawiono Trybunałowi Konstytucyjnemu pytania prawne: czy art. 59f ust. 1 ustawy Prawo budowlane ustalający podstawę naliczania wymiaru kary, o której mowa w tym przepisie, jest zgodny z art. 2 w zakresie w jakim narusza zasadę sprawiedliwości społecznej i art. 32 ust. 1 Konstytucji RP oraz czy art. 57 ust. 7 ustawy Prawo budowlane w zakresie w jakim przewiduje stawkę kary za przystąpienie do użytkowania obiektu budowlanego lub jego części z naruszeniem art. 54 i 55 stanowiącą dziesięciokrotność kary o której mowa w art. 59f ust. 1 ustawy Prawo budowlane, jest zgodny z art. 2 w zakresie w jakim narusza zasadę sprawiedliwości społecznej i art. 32 ust. 1 Konstytucji RP. Sąd rozważył, czy powyższe pytanie prawne przedstawione Trybunałowi Konstytucyjnemu może mieć wpływ na wynik niniejszej sprawy. Stosownie bowiem do regulacji zawartej w art. 125 § 1 pkt 1 ppsa sąd może z urzędu zawiesić postępowanie, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Sąd nie znalazł jednak podstaw do zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego. Dla oceny legalności kontrolowanego aktu administracyjnego decydujące znaczenie ma bowiem stan faktyczny i prawny istniejący w dacie jego podjęcia. Organ orzekający w sprawie stosował prawo obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego postanowienia i dokonał właściwej jego subsumcji do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego. Jak wskazał Sąd, w przypadku wydania przez Trybunał Konstytucyjny korzystnego dla spółki orzeczenia, będzie ona miała otwartą możliwość wzruszenia rozstrzygnięcia w trybie nadzwyczajnym. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego Spółka - Zakład Pracy Chronionej "[...]" w O., reprezentowana przez adwokata. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), przez nie zawieszenie postępowania z uwagi na toczące się przed Trybunałem Konstytucyjnym postępowanie w przedmiocie zgodności z Konstytucją przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, które stanowiły podstawę wymierzenia kary skarżącej spółce z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego, pomimo tego, że wynik tego postępowania będzie miał zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy skarżącej spółki, a jednocześnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w chwili orzekania miał wiedzę o toczącym się w tym zakresie postępowaniu przed Trybunałem Konstytucyjnym; Wskazując na powyższy zarzut wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie od Warmińsko-Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Olsztyn na rzecz skarżącej kosztów procesu według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że w dacie wyrokowania znane było Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 września 2007 r., sygn. akt II OSK 568/06, którym przedstawiono Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne: czy art. 59f ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, który ustala podstawę naliczania wymiaru kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego, jest zgodny z art. 2 w zakresie w jakim narusza zasadę sprawiedliwości społecznej i art. 32 ust. 1 Konstytucji RP oraz czy art. 57 ust. 7 ustawy - Prawo budowlane w zakresie w jakim przewiduje stawkę kary za przystąpienie do użytkowania obiektu budowlanego lub jego części z naruszeniem art. 54 i 55 ustawy - Prawo budowlane stanowiącą dziesięciokrotność kary, o której mowa w art. 59f ust. 1 ustawy - Prawo budowlane, jest zgodny z art. 2 w zakresie w jakim narusza zasadę sprawiedliwości społecznej i art. 32 ust. I Konstytucji RP. W wyniku powyższego pytania Naczelnego Sądu Administracyjnego zostało wszczęte postępowanie przed Trybunałem Konstytucyjnym, przedmiotem którego jest zbadanie konstytucyjności przepisów art. 59f ust. 1 i art. 57 ust. 7 ustawy -Prawo budowlane, które stanowiły podstawę wymierzenia skarżącemu Zakładowi Pracy Chronionej "[...]" Sp. z o.o. w O. kary w wysokości 60.000 zł z tytułu nielegalnego użytkowania części obiektu budowlanego. Także w ocenie skarżącej spółki kara przewidziana za tego rodzaju. przekroczenie przepisów prawa administracyjnego jest w okolicznościach niniejszej sprawy rażąco wygórowana, a wątpliwości co do jej konstytucyjności są jak najbardziej uzasadnione. Co prawda, jak podnosi pełnomocnik spółki, zawieszenie postępowania z przyczyny określonej w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. następuje z urzędu, lecz jego celowość została pozostawiona ocenie Sądu, jednakże uznanie Sądu w tym zakresie nie może być dowolne. Sąd musi rozważyć, czy w konkretnym przypadku zachodzą przesłanki uzasadniające zawieszenie. Wbrew stanowisku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie możliwość ewentualnego późniejszego wzruszenia orzeczenia, w przypadku stwierdzenie przez Trybunał Konstytucyjny niekonstytucyjności przedmiotowych przepisów, w trybie wznowienia postępowania, w żadnym wypadku nie uzasadnia odstąpienia od zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego. Możliwość bowiem zawieszenia postępowania z uwagi na toczące się postępowanie przed Trybunałem Konstytucyjnym została wprowadzona, by przeciwdziałać konieczności wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego. Rozpoznając skargę kasacyjną, Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 12 stycznia 2009 r., sygn. akt II OSK 354/08, zawiesił postępowanie z uwagi na to, że w sprawie o sygn. akt II OSK 568/06 Naczelny Sąd postanowił przedstawić Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne: "1/ czy art. 59 f ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) ustalający podstawę naliczania wymiaru kary, o której mowa w tym przepisie, jest zgodny z art. 2 w zakresie, w jakim narusza zasadę sprawiedliwości społecznej i art. 32 ust. 1 Konstytucji RP; 2/ czy art. 57 ust. 7 ustawy Prawo budowlane w zakresie, w jakim przewiduje stawkę kary za przystąpienie do użytkowania obiektu budowlanego lub jego części z naruszeniem art. 54 i 55 stanowiącą dziesięciokrotność kary, o której mowa w art. 59 f ust. 1 Prawa budowlanego, jest zgodny z art. 2 w zakresie, w jakim narusza zasadę sprawiedliwości społecznej i art. 32 ust. 1 Konstytucji RP." Wyrokiem z dnia 5 maja 2009 r., sygn. akt P 64/07 Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 57 ust. 7 zdanie drugie w związku z art. 59f ust. 1 ustawy - Prawo budowlane oraz załącznikiem do tej ustawy jest zgodny z zasadą sprawiedliwości społecznej wyrażoną w art. 2 Konstytucji RP oraz z art. 32 ust. 1 Konstytucji. W pozostałym zakresie Trybunał postanowił umorzyć postępowanie ze względu na niedopuszczalność wydania wyroku. Postanowieniem z dnia 15 lipca 2009 r. Naczelny Sąd Administracyjny podjął zawieszone postępowanie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zarzuciła Sądowi I instancji naruszenie przepisów postępowania w związku z nie zawieszeniem postępowania sądowoadministracyjnego, stosownie do przepisu art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., w związku z powzięciem przez Sąd informacji o przedstawieniu Trybunałowi Konstytucyjnemu przez Naczelny Sąd Administracyjny pytania prawnego o zgodność z Konstytucją RP przepisu art. 59 f ust. 1 oraz art. 57 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Powyższy zarzut nie zasługuje na uwzględnienie. W świetle przepisu art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. nie zachodzi obligatoryjna przesłanka dla zawieszenia postępowania przed sądem administracyjnym z uwagi na toczące się postępowanie przed Trybunałem Konstytucyjnym. Obligatoryjny obowiązek zawieszenia postępowania ma miejsce wówczas, gdy Sąd I instancji przedstawi w tym postępowaniu pytanie prawne Trybunałowi Konstytucyjnemu (art. 124 § 1 pkt 5 p.p.s.a.). Ponadto, na co zwrócił uwagę Sąd I instancji, skarżąca spółka ma możliwość złożenia wniosku o wznowienie postępowania (w trybie art. 145a k.p.a.) w przypadku gdyby Trybunał Konstytucyjny stwierdził niekonstytucyjność przepisu, na podstawie którego wydano zaskarżony przez stronę akt. Tym samym interes prawny skarżącej pozostaje zabezpieczony, gdyż posiada ona instrument prawny służący eliminacji z obrotu aktu wydanego na podstawie niekonstytucyjnego przepisu. W powyższych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., skargę kasacyjną oddalił.