II SA/Gl 929/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Matan, Sędzia WSA Renata Siudyka, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi G.P. i I. P. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę UZASADNIENIE Starosta [...] (dalej: "organ I instancji") decyzją z dnia [...] r. nr [...], wydaną na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (obecnie tekst jednolity: Dz. U. z 2020 r. poz. 1333, zwanej w skrócie: "p.b.") i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie t.j.: Dz. U. z 2020 r. poz. 256, dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu wniosku o pozwolenie na budowę z dnia 21 marca 2016 r., zatwierdził inwestorom - M. C. i J. C. projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę "budynku gospodarczego na działce nr 1 zlokalizowanej w K. przy ul. [...]" w granicy z działką nr 2 oraz w odległości 1,50 m do granicy z działką nr 3. W uzasadnieniu decyzji stwierdził, że dokumentacja przedmiotowej budowy budynku gospodarczego jest zgodna z § 8 ust. 2 pkt 4 i ust. 3 pkt 2, § 12 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 pkt 4 w związku z ust. 4 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1065, dalej: "rozporządzenie"). Ponadto, do projektu dołączono opinię dentrologiczną, z której wynika, iż nie zostaną naruszone przepisy § 13 rozporządzenia dotyczące nasłonecznienia. W obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego teren obejmujący przedmiotową inwestycję oznaczony jest symbolem: 4MNU, jednostka strukturalna "G" z podstawowym przeznaczeniem pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną z nieuciążliwymi usługami (uchwała Rady Gminy K. nr [...] z dnia [...] r., opublikowana w Dz. Urz. Woj. [...] z dnia [...] r., nr [...], poz. [...]). O prowadzonym postępowaniu pismem z dnia 24 marca 2016 r. powiadomiono strony postępowania, ustalone w oparciu o art. 28 ust. 2 p.b. W trakcie postępowania właściciele sąsiedniej nieruchomości G. P. i I. P. (dalej: "skarżący") wnieśli liczne uwagi i zastrzeżenia. Organ I instancji w toku postępowania w oparciu o uzupełniony projekt i opinie odnośnie wniesionych zastrzeżeń, udzielił skarżącym jako stronom postępowania szczegółowych wyjaśnień. Ostatecznie stwierdził, że planowana inwestycja nie narusza ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w postaci wysokości i wskaźników dotyczących zagospodarowania działki (§ 25 ust. 2 pkt 1 lit. a) i c) planu) oraz minimalnego udziału powierzchni biologicznie czynnej (§ 5 ust. 1 pkt 7 i 11 palnu), a przedłożony projekt budowlany jest kompletny i został sporządzony przez uprawnionych projektantów, nadto zawiera wymagane opinie i uzgodnienia oraz zaświadczenia, a także nie narusza ładu architektonicznego. Na skutek odwołania skarżących sprawę rozpatrywał Wojewoda Śląski ("organ II instancji"), który decyzją z dnia [...] r., nr [...], uchylił w całości decyzję organu I instancji oraz orzekł o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Skargę na powyższą decyzję złożyli inwestorzy i skarżący, w wyniku jej rozpatrzenia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 4 września 2017 r. sygn. akt II SA/Gl 358/17 uchylił decyzję organu II instancji z dnia [...] r., nr [...]. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyli skarżący i została ona oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 listopada 2019 r. sygn. akt II OSK 3360/17 (wszystkie wyroki są dostępne w internetowej bazie orzeczeń NSA, dalej: "CBOS"). W uzasadnieniu wyroku NSA uznał, że nie można w niniejszej sprawie doszukać się niezgodności przedmiotowej inwestycji z § 25 ust. 2 pkt 1 lit. a) tiret 5, tiret 9 i tiret 11 planu miejscowego, a tym samym stwierdzić naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. Odnośnie wyliczenia wskaźnika intensywności zabudowy, skarga kasacyjna skarżących opiera się na pozaprawnej argumentacji. Nie istnieją bowiem przepisy prawa, które nakazywałyby uwzględnienie powierzchni niezadaszonych tarasów przy obliczaniu powierzchni zabudowy, która służy do ustalenia wskaźnika intensywności zabudowy. Co prawda, w planie miejscowym w § 5 pkt 7 zdefiniowano pojęcie "wskaźnika intensywności zabudowy" jako wskaźnik wyrażający stosunek powierzchni zabudowy do powierzchni działki lub terenu wg wzoru I=Pz/T, gdzie I=wskaźnik intensywności zabudowy, Pz=powierzchnia zabudowy, T=powierzchnia działki lub terenu (co odpowiada treści § 4 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z którym ustalenia dotyczące parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, powinny zawierać m.in. wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu). Jednak już nie zdefiniowano, jak należy wyliczyć powierzchnię zabudowy. Nie można w tym zakresie jako nośnika normy prawnej uznać Normy Polskiej PN-ISO 9836:1997, ponieważ przepisy prawa inwestycyjno-budowlanego nie odnoszą się do tej Normy. Posłużenie się Normą należy zaś rozpatrywać w kategoriach racjonalnego działania. Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o normalizacji Polska Norma jest przyjęta w drodze konsensu; zaś w art. 2 pkt 1 tej ustawy ustawodawca wskazał, że normalizacja to działalność zmierzająca do uzyskania optymalnego, w danych okolicznościach, stopnia uporządkowania w określonym zakresie, poprzez ustalanie postanowień przeznaczonych do powszechnego i wielokrotnego stosowania, dotyczących istniejących lub mogących wystąpić problemów. Skoro, występuje metoda wyliczenia powierzchni zabudowy, która jest powszechnie akceptowalna, trudno także normatywnie przeciwstawić się posłużeniu się taką metodą w trakcie postępowania administracyjnego. W przeciwnym razie wymagane jest przedstawienie argumentacji, która bardziej racjonalnym nakazywałaby posłużenie się inną metodą wyliczania powierzchni zabudowy. W sprawie plan miejscowy został uchwalony w stanie prawnym, w którym art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie zawierał definicji pojęcia "wskaźnika intensywności zabudowy", w odróżnieniu od aktualnego brzmienia tego przepisu, zgodnie z którym intensywność zabudowy to wskaźnik powierzchni całkowitej zabudowy w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej. W tych okolicznościach, także z uwagi na treść art. 4 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, ustawy o ochronie zabytków i opieki nad zabytkami (Dz. U. z 2010 r. nr 130, poz. 871) nie można interpretować treści planu miejscowego w odniesieniu do definicji legalnej wskaźnika intensywności zabudowy zawartej aktualnie w art. 15 ust. 2 pkt 6, ponieważ omawiany wskaźnik planu miejscowego został ustalony w oparciu o inną treść art. 15 ust. 2 pkt 6. W tych warunkach prawnych sprawy, z uwagi na brak wskazania w przepisach powszechnie obowiązujących sposobu/metody liczenia powierzchni zabudowy, do której odwołuje się treść planu, dla wyliczenia wskaźnika intensywności zabudowy, racjonalnym było posłużenie się przyjętą w Normie Polskiej metodą obliczania powierzchni zabudowy. Nadto, PN-ISO 9836:1997 w pkt 5.1.2 dotyczy powierzchni zabudowy. Przez powierzchnię zabudowy rozumie się powierzchnię terenu zajętą przez budynek w stanie wykończonym (pkt 5.1.2.1). Z kolei w pkt 5.1.2.2 wskazano, iż powierzchnia zabudowy jest wyznaczona przez rzut pionowy zewnętrznych krawędzi budynku na powierzchnię terenu. Do powierzchni zabudowy nie wlicza się: - powierzchni obiektów budowlanych ani ich części nie wystających ponad powierzchnię terenu; - powierzchni elementów drugorzędnych, np. schodów zewnętrznych, ramp zewnętrznych, daszków, markiz, występów dachowych, oświetlenia zewnętrznego; - powierzchni zajmowanej przez wydzielone obiekty pomocnicze (np. szklarnie, altany, szopy). Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej Norma Polska nie uprawnia do przyjęcia, że każde części obiektów budowlanych wystające ponad powierzchnię terenu wlicza się do powierzchni zabudowy. Metoda ta wskazuje wyłącznie to jakich elementów nie wlicza się do powierzchni zabudowy. Nie wskazuje, że tarasy podlegają wliczeniu do powierzchni zabudowy. Zasadniczo bowiem zgodnie z treścią tej Normy powierzchnia zabudowy jest wyznaczona przez rzut pionowy zewnętrznych krawędzi budynku na powierzchnię terenu. Norma jedynie przykładowo wymienia powierzchnię elementów drugorzędnych, które nie podlegają wliczeniu do powierzchni zabudowy. W tych warunkach nie było błędem zaliczenie tarasu jako elementu drugorzędnego, którego powierzchni nie wlicza się do powierzchni zabudowy. Należy też uwzględnić, że wskaźnik intensywności zabudowy ma służyć racjonalnemu wykorzystaniu danej nieruchomości na określony cel, w tej sprawie dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, gdzie też dopuszcza się m.in. nowe budynki gospodarcze. Parametr ten nie służy dla ustalenia dokładnego sposobu zagospodarowania powierzchni terenu nieruchomości, ponieważ w innym wypadku zbędne byłoby ustalanie innych wskaźników wiążących się z wymogami utrzymania określonych parametrów na gruncie, jak np. wskaźnika minimalnego udziału procentowego powierzchni biologicznie czynnej w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, który tak jak w tej sprawie umożliwia w większym procencie zagospodarowanie (przekształcenie) terenu nieruchomości, bo w 60%; zaś maksymalny wskaźnik intensywności zabudowy ustalono na 0,25, co pozwala na objęcie powierzchnią zabudowy, ale tylko w określonym przypadku, maksymalnie 25% terenu nieruchomości. Nie oznacza to, że budowa tarasu nie jest istotnym elementem w procesie inwestycyjno-budowlanym. Ten element inwestycji jest bowiem brany przy obliczaniu kubatury obiektu budowlanego. Ponadto, wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej na podstawie kolorystyki planowanego budynku gospodarczego oraz kąta nachylenia jego dachu nie można uznać, że projektowany budynek nie jest dostosowany do budynku podstawowego, tj. jednorodzinnego. Nie chodzi bowiem o dokładne odwzorowanie formy architektonicznej. Istotne jest zaś, czy budynek gospodarczy będzie pasował do budynku jednorodzinnego pod względem formy architektonicznej, geometrii dachu i kolorystyki. W niniejszej sprawie nie wykazano aby można było w tym zakresie doszukać się naruszenia prawa. Projektowany budynek gospodarczy przedstawia nieskomplikowaną formę, która nie wyróżnia się szczególnymi walorami architektonicznymi i może pasować do różnej zabudowy, w tym jednorodzinnej. Brak jest również podstaw do uznania, że wskazywany w sprawie krąg wysypany piaskiem nie stanowi powierzchni biologicznie czynnej. Tego rodzaju struktury nie stanowią przeszkody dla naturalnej wegetacji roślin i retencji wód opadowych na działce inwestorów. Zgodnie z definicją legalną "terenu biologicznie czynnego" jest to teren o nawierzchni urządzonej w sposób zapewniający naturalną wegetację roślin i retencję wód opadowych (§ 3 pkt 22 rozporządzenia). W skardze kasacyjnej nie podważono skutecznie oceny w tym zakresie. Jeśli chodzi o sposób posadowienia projektowanego budynku w stosunku do granicy działki skarżących, uprawnienie inwestora w tym zakresie wynika z przepisów prawa (§ 12 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia umożliwia posadowienie budynku gospodarczego 1,5 m od granicy działki), które abstrahują od okoliczności posadowienia przy granicy działki sąsiedniej roślin ogrodowych. Dlatego właściciel sąsiedniej nieruchomości nie może gołosłownie powoływać się w tym zakresie na prawne naruszenie własnego interesu, który uniemożliwiałby inwestorowi skorzystanie z jego praw w ramach obowiązującej zasady wolności budowlanej, wyrażonej w art. 4 p.b. Tego rodzaju argumentacja wskazuje na istnienie interesu faktycznego, a nie prawnego. W konsekwencji nie może stanowić podstawy do stwierdzenia, że w sprawie zostały naruszone uzasadnione interesy osób trzecich, o jakich mowa w art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. Zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. w związku z § 25 ust. 2 pkt 1 lit. a) tiret 5, tiret 9 i tiret 11 planu oraz art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b., a także § 3 pkt 22 rozporządzenia, również nie zawierają usprawiedliwionych podstaw. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, organ II instancji zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z dnia [...] r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] r. Jak stwierdził, planowana do realizacji inwestycja znajduje się na działce objętej miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego fragmentu Gminy [...] uchwalonym przez Radę Gminy [...] Uchwałą nr [...] z dnia [...] r. (opublikowaną w Dz. Urz. Woj. [...] z dnia [...] r., nr [...], poz. [...]) o symbolu 4MNU, jednostka strukturalna "G" - z podstawowym przeznaczeniem pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną z nieuciążliwymi usługami. W § 25 ust. 2 pkt 1 lit. a) planu miejscowego, dla terenów oznaczonych w planie symbolami 1MNU - 18MNU ustalono m.in.: - realizację nowej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej wolnostojącej lub bliźniaczej wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną; - zachowanie istniejącej zabudowy mieszkaniowej, usługowej i gospodarczej z możliwością przebudowy, rozbudowy, nadbudowy i odbudowy z zachowaniem standardów określonych w niniejszym punkcie, tj.: - maksymalny wskaźnik intensywności zabudowy dla terenów - 0,25, - dachy nowych, rozbudowywanych, nadbudowywanych i przebudowywanych budynków mieszkalnych, mieszkalno-usługowych i usługowych - dwuspadowe lub czterospadowe symetryczne o nachyleniu połaci 30-45°. wyjątek stanowi zabudowa luki budowlanej w sąsiedztwie obiektów o dachach płaskich lub prawie płaskich, - forma architektoniczna oraz geometria dachu, kolorystyka i użyte materiały elewacyjne nowych i przebudowywanych obiektów gospodarczych i garaży (maksymalnie dwustanowiskowych), uzupełniających funkcję podstawową, o wysokości nie większej niż 4,5m, winny być dostosowane do budynku podstawowego na działce: mieszkalnego, mieszkalno-usługowego bądź usługowego, - minimalny udział powierzchni terenu biologicznie czynnej w powierzchni działki budowlanej - 40. Z kolei w § 25 ust. 2 pkt 1 lit. c) planu, na tym obszarze dopuszcza się sytuowanie budynku na działce budowlanej w odległości mniejszej niż 3 m od granicy sąsiedniej działki budowlanej lub bezpośrednio przy jej granicy, zgodnie z przepisami szczególnymi. W ocenie organu II instancji, planowana inwestycja nie zaburza istniejącego ładu architektoniczno-urbanistycznego i świadczy o wystarczającym dostosowaniu do zapisów planu miejscowego. Projektant prawidłowo wliczył do powierzchni zabudowy jedynie fragment tarasu znajdujący się w obrysie ścian zewnętrznych budynku mieszkalnego. Pozostałej części tarasu nie sposób uznać za element tożsamy z "zewnętrznymi krawędziami budynku", nadto Polska Norma PL-ISO 9836:1997 wskazuje, że "powierzchnia zabudowy jest wyznaczona przez rzut pionowy zewnętrznych krawędzi budynku na powierzchnię terenu". Z tego powodu część tarasu znajdująca się poza obrysem budynku jest elementem drugorzędnym, takim jak np. schody zewnętrzne. Również w projekcie prawidłowo została obliczona powierzchnia biologicznie czynna. Całość dokumentów złożona wraz z projektem pozwala uznać, że inwestor nie naruszył w zamierzeniu inwestycyjnym art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 p.b., bowiem spełnił określone w tych przepisach warunki, dlatego też właściwy organ nie mógł odmówić wydania pozwolenia na budowę. Skarżący zaskarżyli decyzję organu II instancji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wnosząc o jej uchylenie, jak również o uchylenie decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zarzucili rozstrzygnięciu naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego oraz niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy wbrew ciążącym na organie II instancji obowiązkowi i w konsekwencji wybiórcze zebranie materiału dowodowego i dowolną jego ocenę, w tym uniemożliwienie skarżącym czynnego udziału w postępowaniu i zgłoszeniu przez nich wniosków dowodowych, bowiem wadliwie doręczono im zaskarżoną decyzję (por. art. 40 § 1 i art. 109 § 1 k.p.a.). W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem wbrew sformułowanym w niej zarzutom brak jest podstaw do przyjęcia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa dającym podstawę do jej wzruszenia, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, zwanej dalej w skrócie: "p.p.s.a."). Należy na wstępie podkreślić, że konieczność merytorycznego rozpatrzenia odwołania skarżących i wydania zaskarżonej decyzji została przesądzona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 listopada 2019 r. sygn. akt II OSK 3360/17 (CBOS). Wyrok ten ma w sprawie charakter wiążący, co jednoznacznie wynika z art. 190 p.p.s.a. Dodatkowo, w sprawie jest nadal wiążąca ocena prawna dokonana w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 4 września 2017 r. sygn. akt II SA/Gl 358/17 (CBOS). Na podstawie art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Wskazania co do dalszego postępowania zawarte w orzeczeniu sądu administracyjnego, podobnie jak ocena prawna zawarta w tym orzeczeniu, stanowią postanowienia o wiążącym charakterze. Ocena prawna dotyczy dotychczasowego postępowania w sprawie, zaś "wskazania" określają sposób ich postępowania w przyszłości. Wskazania stanowią więc konsekwencję oceny prawnej, zwłaszcza oceny przebiegu postępowania przed organami administracyjnymi i rezultatu tego postępowania w postaci materiału procesowego zebranego w sprawie. Ich celem jest zapobieżenie w przyszłości błędom stwierdzonym przez sąd administracyjny w trakcie kontroli zaskarżonego orzeczenia (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 lipca 2020 r. sygn. akt II GSK 366/20, CBOS). Oceniając legalność zaskarżonej decyzji należy przywołać art. 35 ust. 1 p.b., zgodnie z którym przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Nie ulega wątpliwości, że zakres sprawdzenia wymogów, od spełnienia których uzależnione jest wydanie pozytywnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę, wynika z przytoczonych powyżej przepisów p.b. Stosownie natomiast do art. 35 ust. 3 p.b. w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. W tych okolicznościach stwierdzić należy, iż w dniu wydania decyzji przez organ I instancji stosownie do art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. wymagane było sprawdzenie projektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego wówczas miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z obowiązującego dla terenu inwestycji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego stosowną uchwałą Rady Gminy [...] nr [...] z dnia [...] r. (opublikowaną w Dz. Urz. Woj. [...] z dnia [...] r., nr [...], poz. [...]) teren obejmujący przedmiotową inwestycję oznaczony jest symbolem: 4MNU, jednostka strukturalna "G" z podstawowym przeznaczeniem pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną z nieuciążliwymi usługami, z ustaleniami którego organy miały obowiązek zgodność projektu zbadać (art. 35 ust. 1 pkt p.b.) nie wynikają jakieś szczególne uwarunkowania. Ustalenia planu miejscowego mówią wprost, że forma architektoniczna oraz geometria dachu, kolorystyka i użyte materiały elewacyjne nowych i przebudowanych obiektów gospodarczych i garaży winny być dostosowane do budynku podstawowego na działce (§ 25 ust. 2 pkt 1 lit. a) i c) planu miejscowego). W ocenie organów obu instancji przedmiotowy budynek o płaskim dachu (nachylenie połaci 6°), pokryty od strony granicy z sąsiednimi działkami ciemnoszarymi płytami elewacyjnymi lub gontem bitumicznym, nierozprzestrzeniającymi ognia (NRO), a od strony działki inwestora okładziną drewnianą w kolorze brązowym, w żaden sposób nie koresponduje z budynkiem mieszkalnym inwestorów w kolorze beżowym nawiązuje do obiektów gospodarczych oraz innych obiektów towarzyszących w analizowanym obszarze najbliższego sąsiedztwa. W związku z powyższym jest możliwa realizacji przedmiotowej inwestycji w miejscu wskazanym przez inwestorów, ponieważ nie jest ona zgodna z zapisami obowiązującego planu miejscowego, a tym samym nie narusza również zapisów § 12 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia. W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego brak jest też podstaw do przyjęcia, że usytuowanie objętego postępowaniem projektowanego zamierzenia budowy budynku gospodarczego będzie naruszało treść § 13 i § 60 rozporządzenia. Konstatacja w tym względzie wynika w jednoznaczny sposób z stanowiącej część zatwierdzonego projektu budowlanego analizy przesłaniania pomieszczeń w budynku skarżących i jego zacienienia. Tymczasem, w tej kwestii wypowiadał się już Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie oraz tut. Sąd., które we wspomnianych wyrokach potwierdziły prawidłowość ustaleń zawartych w przedmiotowym projekcie z przepisami p.b. i rozporządzenia (por. str. 2-4 niniejszego uzasadnienia). Jednocześnie projekt zagospodarowania terenu stanowiący część zatwierdzonego projektu budowlanego został sporządzony na przyjętej do zasobu geodezyjnego mapie dla celów projektowych. Wynika z niego, że budowla ma być realizowana na działce inwestora i w sprawie nie doszło też do naruszenia § 206 rozporządzenia, gdyż część zatwierdzonego projektu budowlanego stanowi ekspertyzę techniczną autorstwa uprawnionego rzeczoznawcy budowlanego, której przedmiotem jest m.in. stwierdzenie wpływu projektowanych robót na budynki sąsiednie (por. art. 20 ust. 4 p.b.). Brak jest też podstaw do przyjęcia, że zaskarżona decyzja została wydana z mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy naruszeniem wskazanych w skardze przepisów postępowania. Zdaniem Sądu sprawa została należycie wyjaśniona pod kątem warunków zawartych w treści art. 35 ust. 1 p.b. W postępowaniu administracyjnym skarżącym zapewniono czynny udział oraz zapewniono prawo do składania środków dowodowych, świadczą o tym m.in. wniesione w toku postępowania pisma procesowe, jak też doręczenie zaskarżonej decyzji, co nie stanowiło przeszkody do terminowego wniesienia skargi do tut. Sądu. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada w pełni wymogom wynikającym z treści art. 107 § 3 k.p.a. Organ II instancji odniósł się też do podnoszonych w odwołaniu zarzutów skarżących. Również kontrolując zaskarżoną decyzję z urzędu, poza zarzutami skargi w związku z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd nie znalazł podstaw do zakwestionowania jej legalności. Z powyższych względów skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a.