I GZ 442/18

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Pietrasz po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia S. Sp. z o.o. z siedziba w G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 września 2018 r., sygn. akt V SA/Wa 1038/18 w sprawie ze skargi S. Sp. z o.o. z siedziba w G. na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia (...) kwietnia 2018 r., nr (...) w przedmiocie zwrotu dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 18 września 2018 r., sygn. akt V SA/Wa 1038/18 na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.) odrzucił skargę S. Sp. z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia (...) kwietnia 2018 r., nr (...) w przedmiocie zwrotu dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych. S. Sp. z o.o. z siedzibą w G. (dalej: skarżąca lub Spółka), zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia (...) kwietnia 2018 r., nr (...)w przedmiocie zwrotu dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 27 czerwca 2018 r. skarżąca została wezwana do usunięcia braku formalnego skargi przez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia - w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka zawierająca powyższe wezwanie została doręczona Spółce w dniu 17 lipca 2018 r. Siedmiodniowy termin do wskazania wartości przedmiotu zaskarżenia upłynął zatem w dniu 24 lipca 2018 r. Do dnia wydania postanowienia przez Sąd I instancji skarżąca nie wskazała wartości przedmiotu zaskarżenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że w sprawie skargą objęta jest decyzja zobowiązująca Spółkę do zwrotu środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych przekazanych tytułem dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych. Dla nadania prawidłowego biegu sprawie konieczne było podanie przez skarżącą wartości przedmiotu zaskarżenia, czego nie uczyniła pomimo wezwania Sądu. Dlatego też z uwagi na nie uzupełnienie w wyznaczonym terminie braków formalnych Sąd odrzucił skargę Skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie wnosząc na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, ze zm., dalej: p.p.s.a.) wnosząc o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentów w postaci kserokopii: - strony dziennika poczty przychodzącej prowadzonego przez S.Sp. z o.o. na której pod pozycją 47 zamieszczony został wpis potwierdzający przyjęcie w dniu 17 lipca 2018 r. przesyłki rejestrowej (listu poleconego) nr 00359007734141050618 wysłanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie do S. Sp. z o.o., oraz opisującej zawartość przesyłki, a to pismo przewodniczącego z dnia 2 lipca 2018 r. – "Doręczenie odpisu odpowiedzi na skargę" oraz pisma "Odpowiedź na skargę" z dnia 1 czerwca 2018 r. wniesionej do sprawy V SA/Wa 1038/18, - koperty w której odebrano przesyłkę, - pisma przewodniczącego sporządzonego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie z dnia 2 lipca 2018 r. wysłanego w sprawie V SA/Wa 1038/18 informującego o doręczeniu odpisu odpowiedzi na skargę z dnia 1 czerwca 2018 r., - odpowiedzi na skargę z dnia 1 czerwca 2018 r. sporządzonej przez Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej dla ustalenia i dla wykazania faktu, zgodnie z którym przesyłka doręczona S. Sp. z o.o. w dniu 17 lipca 2018 r. nie zawierała wezwania do usunięcia braków formalnych skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie od decyzji Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia (...) kwietnia 2018 znak (...), ustalenia zawartości przesyłki doręczonej S.Sp. z o.o. w dniu 17 lipca 2018 r. Ponadto działając na podstawie art. 195 § 2 p.p.s.a wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia a to wobec oczywistej zasadności zażalenia, a w przypadku nie uwzględnienia wniosku o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz o przekazanie sprawy do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie celem jej ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługiwało na uwzględnienie. Sąd Wojewódzki wydał postanowienie o odrzuceniu skargi po stwierdzeniu, iż mimo wezwania skarżących o uzupełnienie braku formalnego skargi przez wskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia w wyznaczonym terminie nie uzupełniła. Tymczasem skarżąca w zażaleniu podniosła, że otrzymała jedynie odpis odpowiedzi na skargę wraz z pismem przewodnim, natomiast przesyłka z Sądu Wojewódzkiego nie zawierała wezwania do uzupełnienia braku skargi. Odnosząc się do powyższego, wskazać należy, że jak wynika z akt sprawy, wezwanie i pismo przewodnie sporządzono na oddzielnych drukach (k. 22-23), które spakowano w jednej kopercie. Natomiast z adnotacji umieszczonej przez pracownika Sądu na zwrotnym potwierdzeniu odbioru (k. 24) przesłanych pism wynika, że przesyłka zawiera: " wpz+ odpis odpow. na sk.", czyli dwa pisma, gdy tymczasem prawidłowy opis zawartości rzeczonej przesyłki powinien uwzględniać trzy pisma: wezwanie do usunięcia braków, pismo przewodnie o doręczeniu odpisu skargi oraz odpis skargi. W takiej sytuacji, gdy przewidziano łączne przesłanie kilku pism, opis na zwrotnym potwierdzeniu odbioru powinien jednoznacznie wskazywać na zawartość przesyłki. Błędne opisanie zwrotnego potwierdzenia odbioru powoduje, że nie można wykluczyć, że jedno z pism omyłkowo nie zostało przez pracownika sekretariatu włożone do koperty adresowanej do skarżącej. Skoro nie jest możliwe w sposób pewny zweryfikowanie tego jaka była zawartość przesyłki sądowej skierowanej do strony, to należy za wiarygodne przyjąć jej wyjaśnienia, że wśród doręczonych pism nie było wezwania dotyczącego uzupełnienia braków skargi. Prawdziwość twierdzeń strony potwierdza załączona do zażalenia kopia 47 strony dziennika poczty przychodzącej prowadzonej przez Spółkę. Jednocześnie okoliczności sprawy nie wskazują na celowe zaniechanie wykonania zarządzenia. W rezultacie wobec braku dowodów co w istocie zawierała przesyłka z sądu przyjąć należy wersję korzystniejszą dla skarżącej i uznać, że nie doręczono wezwania do uzupełnienia braków skargi w postaci podania wartości przedmiotu zaskarżenia (por. postanowienie NSA z dnia 8 grudnia 2016 r., sygn. akt II OZ 1366/16). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego dominuje pogląd, że zaakceptowanie w takiej sytuacji odrzucenia skargi stanowiłoby nieuzasadnione ograniczenie gwarantowanego przez art. 45 ust. 1 Konstytucji RP prawa do sądu (por. postanowienia NSA: z dnia 19 marca 2009 r., sygn. akt II OZ 506/09, z dnia 20 kwietnia 2009 r., sygn. akt II OSK 544/09, z dnia 5 stycznia 2010 r., sygn. akt II OZ 1150/09, z dnia 26 września 2012 r., sygn. akt I OSK 2161/12). Za uwzględnieniem zażalenia przemawia również zasada prymatu merytorycznego rozpoznania sprawy, nad rozpoznaniem jej w sposób formalny. Naczelny Sąd Administracyjny w swoich orzeczeniach wskazuje bowiem, że jeżeli istnieją wątpliwości, co do prawidłowości doręczenia zarządzeń nakładających na stronę określone obowiązki i to pod rygorem formalnego zakończenia sprawy poprzez odrzucenie skargi, to uwzględniając okoliczności sprawy, należy kierować się potrzebą doprowadzenia do merytorycznego jej zbadania (por. postanowienia NSA: z dnia 1 września 2011 r., sygn. akt I OSK 1448/11, z dnia 24 maja 2013 r., sygn. akt II OSK 1188/13, z dnia 3 czerwca 2015 r., sygn. akt I OSK 1388/15, z dnia 23 czerwca 2016 r., sygn. akt II OZ 664/16, z dnia 25 października 2016 r., sygn. akt I OZ 1015/16). Wobec powyższego należało przyjąć, że termin do uzupełnienia braków formalnych skargi nie rozpoczął biegu, a tym samym odrzucenie skargi w oparciu o art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. było niezasadne. Z tych względów orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a