I GSK 139/18

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Hanna Kamińska (spr.) Sędzia NSA Dariusz Dudra Sędzia del. WSA Piotr Kraczowski Protokolant Kacper Tybuszewski po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2019 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjne [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 29 października 2014 r. sygn. akt I SA/Ol 517/14 w sprawie ze skargi [...] na decyzję Dyrektora Warmińsko-Mazurskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Olsztynie z dnia 22 kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności rolnośrodowiskowej w pomniejszonej wysokości oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z 29 października 2014 r., sygn. akt I SA/Ol 517/14 oddalił skargę [...] na decyzję Dyrektora Warmińsko – Mazurskiego Oddziału Regionalnego ARMiR w Olsztynie z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie przyznania płatności rolnośrodowiskowej w pomniejszonej wysokości. Wyrok zapadł na tle następujących okoliczności sprawy: [...] – dalej: skarżący lub strona - w dniu 16 maja 2011 r., złożył wniosek o przyznanie płatności na rok 2011, w którym zadeklarował z tytułu realizacji:pakietu P01 – utrzymanie łąk ekstensywnych, wariant P01a01 – półnaturalne łąki jednokośne - wykaszanie ręczne – [...] W gospodarstwie rolnym skarżącego została przeprowadzona kontrola na miejscu. Ustalono, że powierzchnia części działek rolnych różni się od tej zadeklarowanej we wniosku. W przypadku działek rolnych zadeklarowanych do pakietu P01, wariant P01a01 stwierdzono powierzchnię [...] . Odnośnie ostatniego z wymienionych pakietów przy wyliczeniu powierzchni uprawnionej do płatności nie uwzględniono powierzchni działek rolnych: J, K, LA, LB i AAB (położonych na działkach ewidencyjnych nr [...] ). Tym samym powierzchnia uprawniona do płatności wyniosła [...] ha. Działkom tym przypisano kody pokontrolne W28 – nie stwierdzono zasiewu uprawy na dzień kontroli oraz W31 – brak siewu do dnia 10 października. Ostatecznie Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Nidzicy decyzją z 5 marca 2013 r. przyznał skarżącemu płatność rolnośrodowiskową na rok 2011, w łącznej wysokości [...] W uzasadnieniu organ I instancji powołał się na § 16 ust. 1 i ust.2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 lipca 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz.U. Nr 174, poz. 1809 ze zm.; dalej: rozporządzenie). Stwierdzony podczas kontroli brak siewu rośliny ozimej do dnia 10 października na działkach rolnych: [...]. wyklucza przyznanie płatności. Brak siewu został stwierdzony w gospodarstwie rolnym po raz pierwszy podczas kontroli przeprowadzonej w dniach 24 stycznia 2011r. – 6 lutego 2011r., co potwierdza protokół z czynności kontrolnych. Stosownie do § 16 ust. 2 rozporządzenia, jeżeli ponownie zostanie stwierdzone uchybienie w realizacji poszczególnych zadań w ramach pakietu, płatność rolnośrodowiskowa nie przysługuje w danym roku i w roku następnym, w części dotyczącej tego pakietu. Orzekając na skutek odwołania skarżącego Dyrektor Warmińsko – Mazurskiego Oddziału Regionalnego ARMiR, decyzją z dnia 25 września 2013 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Ww. decyzja została uchylona przez WSA w Olsztynie wyrokiem z 9 stycznia 2014r. sygn. akt I SA/Ol 811/13. W uzasadnieniu Sąd I instancji stwierdził, że decyzja zawiera sprzeczności, w wyniku, których stała się niejednoznaczna i niejasna. Nie wiadomo, jakie ustalenia faktyczne uznał organ za podstawę stosowania prawa materialnego. Nie wyjaśniono, które z uchybień producenta rolnego skutkowało zastosowaniem sankcji. Organ nie wypowiedział się, którym dowodom daje wiarę i czy uznaje przekroczenie przez skarżącego terminu dokonania zasiewu międzyplonu do dnia 30 września, czy też uznaje jedynie, że dokonał on zasiewu, ale nie wystąpił skutek w postaci pokrycia spornych działek żytem w okresie zimowym. Z rozporządzenia wynika warunek przyznania płatności od skutecznego zasiewu poplonu. Konsekwencją powyższego jest przedwczesne zastosowanie § 16 ust. 2 rozporządzenia, gdyż nie stwierdzono, których, wskazanych w załączniku nr 1 rozporządzenia, zadań nie wykonał skarżący i tym samym, których uchybień, wymienionych w załączniku nr 5, się dopuścił. Ponownie rozpoznając sprawę Dyrektor Warmińsko – Mazurskiego Oddziału Regionalnego ARMiR decyzją z dnia 22 kwietnia 2014 r., utrzymał w mocy decyzję z dnia 5 marca 2013 r. W uzasadnieniu organ odwoławczy podkreślił, że brak jest podstaw do stwierdzenia, iż na gruntach rolnych deklarowanych przez skarżącego w pakiecie 8. Ochrona gleb i wód, uprawiane było żyto ozime (międzyplon ozimy). Pomimo prowadzonych przez rolnika w rejestrze działalności rolnośrodowiskowej zapisów, dotyczących terminu wykonania siewu międzyplonu, fakt ten nie został potwierdzony w terenie podczas kontroli na miejscu. Nie stwierdzono na działkach rolnych K, LA, LB, J oraz AAB nasion w glebie. Brak jest choćby śladowego wschodu deklarowanej rośliny w międzyplonie potwierdzających jego dokonanie. Organ powołał się na dołączoną do protokołu z kontroli dokumentację fotograficzną, która ukazuje brak poplonu ozimego (żyta ozimego). Organ II instancji odmówił wiarygodności zeznaniom świadków przesłuchanych na wniosek rolnika na okoliczność rzekomo wykonanego siewu poplonu ozimego na spornych działkach rolnych. Zeznania te są ze sobą sprzeczne w zakresie szczegółów dotyczących wysiewów poplonu. Organ powołał się na zeznania świadka [...] (pełniącego funkcję kierownika gospodarstwa), jak też [...] (siostrzeńca strony). [...] stwierdził jednoznacznie, że na działce nr [...]) przez przeoczenie nie wykonano wysiewu międzyplonu. Natomiast już w obecności skarżącego i jego pełnomocnika przyznał, że nie wydawał polecenia wysiewu poplonu na wspomnianym areale, sugerując jednocześnie, że polecenie takie mogło być wydane przez stronę lub [...] . Ostatnie stwierdzenie organ uznał za złożone w trybie przypuszczającym, co ma oznaczać, że nie jest jednoznaczne i nie ma żadnej wartości dowodowej. Zeznania [...] organ uznał za niespójne. Najpierw świadek twierdzi (zeznanie z dnia 25 lipca 2013r.), że widział na spornych działkach wschody międzyplonu w okresie październik/listopad 2011r., a zaraz potem podaje, że nie było widać nasion wskazując, że nasiona były posiane zbyt głęboko. O tym, że poplony nie powschodziły, świadek ten oświadczył również w protokole z czynności kontrolnych, w uwagach osoby obecnej przy kontroli. Powyższe wykluczające się w ocenie organu stwierdzenia sugerują, że składający zeznania nie był świadkiem wzrostu poplonu, nie był również naocznym świadkiem wysiewu poplonu na spornych działkach, jak również nie był osobą, która te wysiewy miała zlecić. Ponadto świadek ten stwierdził, że widział wschody poplonu na działce 29/6 w październiku/listopadzie 2011 r., co stoi w sprzeczności z zeznaniem [...] o braku jesiennych wschodów na tej działce. Z kolei [...] i w swoich zeznaniach stwierdzili, że nie znają położenia działek ewidencyjnych o nr [...], ale wiedzieli, że działki położone są w Nadrowie i widzieli jak na działkach wysiewane było żyto, ponieważ bezpośrednio po wysiewie zbierali kamienie. Jeśli ww. nie znali oni położenia działek to tego nie mogli jednoznacznie stwierdzić, że właśnie na tych działkach zbierali kamienie i widzieli wysiany poplon zwłaszcza, że działka [...] położona jest w obrębie [...] , jak stwierdzili to świadkowie w swoich zeznaniach. W ocenie organu odwoławczego również ocena uprawy wykonana przez [...] na podstawie oględzin przeprowadzonych w dniu 27 marca 2012 r. oraz ocena stanu zasiewu międzyplonów ozimych sporządzona przez [...] na podstawie oględzin w dniu 11 kwietnia 2012 r., nie jest miarodajnym dowodem. Przedmiotem oceny były, bowiem działki rolne K, J, LA, i LB z pominięciem działki rolnej AAB, która również zgodnie z deklaracją we wniosku powinna zostać obsiana żytem ozimym. Ponadto w pierwszej ocenie [...] nie określił terminu siewu poplonu a bazował w tej kwestii jedynie na oświadczeniu producenta, natomiast w drugiej ocenie [...] podkreślił zastosowanie zaniżonej normy wysiewu nasion oraz wpływ niesprzyjających warunków atmosferycznych na opóźnienie wschodów. [...] stwierdził, że na działce rolnej J po zbiorze gryki wykonano zabiegi spulchniające glebę, stwierdzenie to jednak oparł na oświadczeniu przedstawiciela właściciela gospodarstwa, nie własnym. W ocenie tej [...] określił termin wysiewu poplonu - III dekada września. Natomiast w zeznaniu w dniu 25 lipca 2013 r. [...] zeznał, że nasiona w poplonie ozimym zostały zasiane w II i III dekadzie września, a wiedzę taką posiadał z oświadczenia [...]. Zeznał również, że nie był bezpośrednim świadkiem dokonywania wysiewu poplonu na działkach nr [...] Wskazał, że zna działki [...] tylko z dokonania na nich, na zlecenie [...] oględzin w dniu 11 kwietnia 2012 r. na okoliczność planowanego odwołania strony od decyzji. Organ II instancji nie uznał za dowód w sprawie dokumentacji fotograficznej wykonanej przez skarżącego w maju 2012 r., przedstawiającą wg niego stan zasiewu działek (oznaczonych, jako J, K LA, LB) przed wykonaniem wiosennych prac agrotechnicznych. Z fotografii tych nie można jednoznacznie wywieść, w jakim czasie zostały sporządzone i których działek dotyczą. Uzasadniając oddalenie skargi strony na powyższą decyzję WSA w Olsztynie wskazał, że organ odwoławczy zastosował się do oceny prawnej i wskazań zawartych w wyroku Sąd I instancji z 9 stycznia 2014 r. W decyzji przyjęto za podstawę kwalifikacji prawnej stan faktyczny wynikający z przeprowadzonej kontroli na miejscu w dniach 28.11.2011 r.- 24.01.2012 r. Organ przytoczył też podstawy prawne decyzji i wyjaśnił ich zastosowanie do ustalonego stanu faktycznego. WSA zauważył, że zarówno skarżący jak i [...] , aktywnie uczestniczyli w postępowaniu składając wyjaśnienia i zeznania oraz wnioski dowodowe. Na wniosek rolnika organ I instancji przesłuchał wielu świadków. W aktach znajdują się również opinie, które miały na celu przekonanie, że wszystkie zadeklarowane we wniosku działki, na których przewidziano żyto, jako międzyplon ozimy, zostały obsiane, zgodnie z danymi zawartymi w dokumentacji. Organ odwoławczy przytoczył te zeznania oraz opinie i dokonał ich oceny. Organ wypełnił tym samym wymóg dokładnego i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Dokonana w uzasadnieniu decyzji ocena materiału dowodowego nie narusza zasady swobodnej oceny dowodów. Sąd I instancji podniósł, że materiał fotograficzny z kontroli na miejscu świadczy o braku zasiewów na wskazanych działkach. Nawet nie mając wiadomości specjalnych trudno dać wiarę twierdzeniom, że żyto zostało zasiane w terminie do 30 września (a nawet do 10 października), ale w ogóle nie wzeszło do dnia 28 listopada, gdy na działkach znajdujących się obok osiągnęło znaczną wysokość i gęstość. [...] w skardze kasacyjnej zaskarżył powyższy wyrok w całości domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Olsztynie oraz zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na wynik sprawy, a to niewłaściwe zastosowanie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. dalej: p.p.s.a.) i oddalenie skargi w następstwie przyjęcia, iż decyzje organów I i II instancji nie zostały wydane z naruszeniem przepisów art. 7 ustawy z dnia z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. 1960 r., Nr 30 poz. 168; dalej: kpa), art. 77 § 1 kpa, art. 80 kpa oraz art. 21 ust. 1 i 2 pkt 1-4 oraz ust. 3 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. 2007 Nr 64 poz. 427; dalej: ustawa), podczas gdy zarówno organ I jak i II instancji dokonały niewłaściwej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie w postaci: zeznań świadków w szczególności [...] oraz sporządzonych przez nich ekspertyz wykonanych na okoliczność terminowego obsiania przez Skarżącego spornych działek międzyplonem ozimym, dokumentacji fotograficznej sporządzonej przez samych kontrolujących oraz przez [...] , jak również niezasadnie zaniechały dokonania ponownej kontroli na kwestionowanych działkach, pod katem zasiania międzyplonu ozimego, jak również niezasadnie odmówiły przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego z zakresu rolnictwa i uprawy roślin na okoliczność terminu tego zasiania na działkach, zgłoszonych do płatności rolnośrodowiskowych, międzyplonem ozimym; Argumentację na poparcie powyższych zarzutów skarżący kasacyjnie przedstawił w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. W toku postępowania skarżący zmarł. W jego miejsce wstąpił syn, jako spadkobierca. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, z przyczyn wymienionych w § 2 tego przepisu, które w sprawie niniejszej nie występują. Tym samym postępowanie przed NSA nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w środku prawnym. Skarga kasacyjna została oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania: art. 151 p.p.s.a., art. 7 kpa, art. 77 § 1 kpa, art. 80 kpa oraz art. 21 ust. 1 i 2 pkt 1-4, ust. 3 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich, wyrażającym się w zaakceptowaniu przez Sąd I instancji błędnych ustaleń faktycznych dokonanych przez organy administracji, które w konsekwencji były podstawą wydania zaskarżonej decyzji. W pierwszej kolejności wskazać należy, że w postępowaniu w sprawie płatności rolnośrodowiskowych przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego znajdują zastosowanie, o ile regulacje szczególne nie stanowią inaczej. Taką szczególną regulację stanowi, mający w tej sprawie zastosowanie art. 21 ust. 1-3 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013. Zgodnie z treścią tych przepisów z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej (ust.1). W postępowaniu w sprawie dotyczącej przyznania pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie: 1) stoi na straży praworządności; 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; 3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; 4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; przepisów art. 79a oraz art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się (art. 21 ust.2). Strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 2, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne (art. 21 ust.3). Zarzuty naruszenia powyższych przepisów okazały się chybione, ponieważ opierają się na tezie, że w postępowaniu dotyczącym pomocy z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich, to w istocie to na organie administracyjnym ciąży obowiązek gromadzenia materiału dowodowego w celu wyjaśnienia wszystkich wątpliwości w sprawie. Przy czym dokonana w art. 21 ust. 3 ustawy modyfikacja zasad dowodzenia nie może być pojmowana jako niczym nieograniczony obowiązek strony prezentowania i oferowania dowodów potwierdzających jej twierdzenia, a gdy strona twierdzi i wywodzi odmiennie niż Agencja, to organ winien zgromadzić takie dowody, które pozwoliłyby na zweryfikowanie prawdziwości jej stanowiska. Z tym stanowiskiem nie można się zgodzić, przeczy mu bowiem treść art. 21 ustawy, w tym w szczególności ust. 3, w którym ustawodawca odstąpił od ogólnej przewidzianej w k.p.a. zasady przeprowadzania dowodów z urzędu. Ustawodawca w art. 21 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich wprowadza istotne modyfikacje zasad procedowania w porównaniu z regułami przewidzianymi w Kodeksie postępowania administracyjnego. Te modyfikacje osłabiają pozycję procesową stron postępowania. W tym postępowaniu Agencja nie ma obowiązku aktywnego poszukiwania dowodu. Ciężar dowodu - odmiennie niż podnosi skarżący - spoczywa nie na Agencji, tylko na stronach oraz innych osobach uczestniczących w postępowaniu. To na stronie oraz innych osobach uczestniczących w tym postępowaniu, zgodnie z art. 21 ust. 3 ustawy o wspieraniu ciąży obowiązek przedstawiania dowodów oraz dawania wyjaśnień co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne (zob. wyrok NSA z 25 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1075/10). W sprawach prowadzonych przez organy ARiMR wynikających z ustawy organy te nie mają obowiązku aktywnego poszukiwania dowodów na poparcie oświadczeń składanych we wniosku przez ubiegającego się o pomoc beneficjenta. Przyjęta w ustawie klauzula ciężaru dowodu nie odbiega od klauzuli ciężaru dowodu regulowanej przepisem art. 6 Kodeksu cywilnego (zob. S. Prutis, Dobór instrumentów prawnych służących wsparciu rozwoju obszarów wiejskich, St. lur. Agraria 2009, Nr 7, s. 192), (zob. wyrok NSA z 11.04.2019 r. sygn. akt. I GSK 913/18 , wyrok NSA z 15.06.2016 r., sygn. akt II GSK 158/15). Przedstawiona wyżej wykładnia art. 21 ustawy jest ugruntowana w orzecznictwie. Obowiązek udowodnienia spełniania warunków do przyznania płatności lub pomocy finansowej spoczywa na stronie występującej o ich przyznanie. Strona skarżąca nie można więc zarzutem naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 i 77 § 1 k.p.a., skutecznie kwestionować prawidłowości zgromadzenia przez organ materiału dowodowego w zakresie spełniania warunków przyznania płatności. Natomiast art. 80 k.p.a. nakazujący dokonanie na podstawie całokształtu materiału dowodowego oceny czy dana okoliczność została udowodniona ma zastosowanie do oceny materiału dowodowego w zakresie spełnienia warunków do przyznania płatności. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji prawidłowo zaakceptował ustalenia organów ARIMR, że nie na wszystkich gruntach rolnych deklarowanych do płatności przez skarżącego w pakiecie 8. Ochrona gleb i wód, uprawiane było żyto ozime (międzyplon ozimy). Brak siewu został stwierdzony w gospodarstwie rolnym w wyniku przeprowadzonej kontroli na miejscu w dniach 28 listopada 2011 r.- 24 stycznia 2012 r., co potwierdza protokół z czynności kontrolnych. Brak siewu rośliny ozimej do dnia 10 października na działkach rolnych: [...] wyklucza przyznanie płatności. Jest to podstawowy dokument w tej mierze, z którego wynika, iż działki nie były obsadzone. Skarżący kasacyjnie nie przedstawił względem niego skutecznego kontrdowodu. Za taki nie mogą być uznane zeznania świadków albowiem te były w wielu miejscach niespójne, na co trafnie zwrócił uwagę WSA w zaskarżonym wyroku. Podobnie nieuprawnione było dokonanie ponownej kontroli na kwestionowanych działkach, pod katem zasiania międzyplonu ozimego, jak również nie jest zasadnie przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu rolnictwa i uprawy roślin na okoliczność terminu zasiania żyta ozimego na spornych działkach, zgłoszonych do płatności rolnośrodowiskowej. Materiał dowodowy zgromadzony w toku postępowania (w szczególności protokoły kontroli oraz dokumentacja fotograficzna) bezspornie wskazywał, że na gruntach rolnych deklarowanych przez skarżącego nie było uprawiane żyto ozime (międzyplon ozimy). Nie stwierdzono na działkach rolnych [...]nasion w glebie. Brak było choćby śladowego wschodu deklarowanej rośliny w międzyplonie potwierdzających jego dokonanie. Dowody te w sposób jednoznaczny wskazywały na brak poplonu ozimego (żyta ozimego). Przeprowadzenie żądanych w skardze kasacyjnej dowodów, jedynie w sposób nieuprawniony przedłużałoby postępowanie w sprawie, a okoliczność braku międzyplonu ozimego w sposób niebudzący wątpliwości została już udowodniona. Tym samym zasadnie organy skonstatowały, co zaakceptował Sąd i instancji, że brak jest podstaw do stwierdzenia, iż na gruntach rolnych deklarowanych przez skarżącego w pakiecie 8 ochrona gleb i wód, uprawiane było żyto ozime (międzyplon ozimy). Pomimo prowadzonych przez rolnika w rejestrze działalności rolnośrodowiskowej zapisów, dotyczących terminu wykonania siewu międzyplonu, fakt ten nie został potwierdzony w terenie podczas kontroli na miejscu. Tym samym trafnie odmówiono skarżącemu płatności z tytułu realizacji pakietu K01, wariant międzyplon ozimy. O ile bowiem jak już wyżej wskazano w świetle art. 21 ust 1-3 ustawy o wspieraniu przyjąć należy, że organ zobowiązany jest wykazać, iż doszło do zawyżenia powierzchni deklarowanych działek do przyznania danej płatności, to niewątpliwie obowiązek udowodnienia spełniania warunków do przyznania płatności spoczywa na stronie występującej o jej przyznanie. Nie jest więc uzasadniony zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 80 k.p.a. Z przedstawionych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, działając w granicach skargi kasacyjnej, uznał postawione w niej zarzuty za nieusprawiedliwione i z tego względu, na podstawie art. 184 p.p.s.a, skargę kasacyjną oddalił.