VI SA/Wa 1017/08

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Asesor WSA Danuta Szydłowska (spr.) Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 września 2008 r. sprawy ze skargi R. L. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] marca 2008 r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku przywrócenia do stanu poprzedniego pasa drogowego drogi krajowej oddala skargę UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2007 roku Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad po rozpatrzeniu wniosku H. S. L. o ponowne rozpoznanie sprawy utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] stycznia 2008 roku zobowiązującą wyżej wymienionego do przywrócenia do stanu poprzedniego pasa drogowego drogi krajowej nr [...] w km 53+703, w km 55+880 strona prawa, w miejscowości M., w km 60+490, w km 61+390 strona lewa w miejscowości B. poprzez dokonanie demontażu reklam umieszczonych na wiatach przystankowych. Uzasadniając swoje stanowisko organ wskazał, iż przeprowadzone w sprawie postępowanie administracyjne wykazało, że firma [...] zajęła bez wymaganego zezwolenia zarządcy drogi pas drogi krajowej nr [...] umieszczając na wiatach przystankowych reklamę o łącznej powierzchni 34,64 m2. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad podkreślił, iż w myśl art. 36 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych (Dz. U. Nr 19, poz. 115 ze zm.) w przypadku zajęcia pasa drogowego bez właściwego zezwolenia zarządcy drogi organ w drodze decyzji orzeka o jego przywróceniu do stanu poprzedniego. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie H. S. L., zwany dalej skarżącym, wniósł o uchylenie wydanych w sprawie decyzji. Podniósł zarzut naruszenia prawa procesowego mający istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 7, 8, 9, 77 § 1, 107 § 3 kpa . W uzasadnieniu wskazał między innymi, że zgodnie z umową użyczenia zawartą w dniu 10 września 2007 roku z Urzędem Miasta i Gminy B. skarżąca posiada tytuł prawny do umieszczania reklam swojego przedsiębiorstwa na wiatach przystankowych. Przedmiotowe tablice reklamowe nie zmieniły gabarytowo kształtu ani wymiaru przystanku a więc nie ingerują w przestrzeń nad drogą, nie naruszają ani nie zajmują własności gruntu a co za tym idzie nie noszą cech samowolnego zajęcia pasa. Organ rozpoznając ponownie sprawę nie wziął pod uwagę oraz nie ustosunkował się do całości zgromadzonego materiału dowodowego. Dodał, iż w podobnej sprawie w gminie P. organ nie wszczął postępowania i nie ukarał reklamodawcy. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Podkreślił, iż umowa użyczenia, na którą powołuje się skarżący nie może stanowić podstawy do zwolnienia skarżącego od stosowania wymogów zawartych w przepisach ustawy o drogach publicznych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik rozstrzygnięcia. Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji jest art. 36 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych (Dz. U. nr 19, poz. 115 ze zm.) w myśl którego w przypadku zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi lub niezgodnie z warunkami podanymi w tym zezwoleniu właściwy zarządca drogi orzeka, w drodze decyzji administracyjnej, o jego przywróceniu do stanu poprzedniego. Użyte w tym przepisie wyrażenie "samowolnego" oznacza działanie wbrew prawu, niezgodnie z prawem a więc bez zezwolenia zarządcy drogi lub niezgodnie z warunkami zezwolenia (przekroczenie terminu zajęcia, zajęcie większej powierzchni niż określona w zezwoleniu) zaś "orzeka" oznacza, że właściwy zarząd drogi stwierdziwszy samowolne naruszenie pasa drogowego lub zarezerwowanego pasa terenu, ma obowiązek orzec o przywróceniu do stanu poprzedniego. W rozpoznawanej sprawie ustalony przez organ stan faktyczny nie budzi wątpliwości. Skarżący nie neguje, iż umieścił reklamy w pasie drogowym drogi krajowej nr [...] w km 53+703, w km 55+880 strona prawa, w miejscowości M., w km 60+490, w km 61+390 strona lewa w miejscowości B. na wiatach przystankowych. Z akt sprawy wynika, iż był on prawidłowo zawiadomiony o wszczęciu postępowania w sprawie. W zawiadomieniu tym wezwano skarżącego do usunięcia reklam w terminie siedmiu dni. Podstawowy zarzut podniesiony w skardze sprowadza się do tego, iż w ocenie skarżącego przedmiotowe reklamy zostały umieszczone zgodnie z umową zawartą z Gminą a więc nie można mówić o samowolnym zajęciu pasa drogowego. Stwierdzić, więc należy, iż istota skargi sprowadza się do twierdzenia, iż w sprawie winien mieć zastosowanie przepis art. 22 ust. 2 ustawy o drogach publicznych stanowiący, że grunty w pasie drogowym zarząd drogi "może oddawać innym podmiotom gospodarczym w dzierżawę, najem albo je użyczać w drodze umowy na cele związane z gospodarką drogową, potrzebami ruchu drogowego i obsługi uczestników ruch oraz pod reklamy". Umowa użyczenia, na którą powołuje się skarżący została zawarta w dniu 10 września 2007 roku pomiędzy skarżącym a Urzędem Miasta i Gminy B. W § 1 umowy stwierdzono, iż "użyczający jest właścicielem/administratorem przystanków autobusowych położonych na terenie Miasta i Gminy B. w tym m.in. przystanków w miejscowościach B. i M., natomiast jak stanowi § 2 "biorący do używania będzie wykorzystywał przystanki wyłącznie do umieszczania reklamy i oferty własnej firmy o treści uzgodnionej z użyczającym". Bezspornym w sprawie jest, iż wiaty przystankowe w tych miejscowościach położone są w pasie drogi krajowej nr [...]. Zarządcą drogi krajowej jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad. Z pisma przedłożonego przez organ do sprawy o sygnaturze akt VI SA/Wa 1016/06 dotyczącej nałożenia na skarżącego kary pieniężnej za zajęcie pasa drogi krajowej bez zezwolenia, znanego Sądowi z urzędu, wynika, iż Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad nie zawierał z Gminą B. umowy dotyczącej użyczenia części pasa drogowego drogi krajowej nr [...]. A zatem zarządca drogi nie wyraził zgody na zajęcie pasa drogowego przez Gminę. Należy stwierdzić, więc, iż w konsekwencji skarżący nie posiadał zgody właściwego zarządcy drogi na zajęcie pasa drogowego tym samym zajął pas drogowy bez zezwolenia. Zawarcie umowy z Gminą nie może być traktowane jako czynność zwalniająca skarżącego od uzyskania zezwolenia od zarządcy drogi może natomiast stanowić podstawę do wystąpienia z roszczeniem regresowym przeciwko Gminie w związku z poniesionymi stratami. Podkreślić należy, iż kwestia porozumień cywilnych zawartych pomiędzy skarżącym a Gminą nie podlega ocenie w tym postępowaniu Sąd nie podzielił także zarzutów dotyczących naruszenia przez organ zasad postępowania administracyjnego uznając, iż organ wyjaśnił sprawę należycie. Zarzut skarżącego, iż w podobnej sprawie w gminie P. organ nie wszczął postępowania nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy albowiem Sąd rozstrzyga tylko w granicach skargi dotyczącej skarżącego. Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.