IV SA/Wr 106/10

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Ożóg (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Masternak-Kubiak, Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków, Protokolant Aleksandra Markiewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi J. C. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] (bez nr) w przedmiocie mianowania na stopień służbowy postanawia: odrzucić skargę. UZASADNIENIE Aktem z dnia [...] Dyrektor Izby Celnej we W. mianował J. C., z dniem 30 listopada 2009r. na stopień służbowy aspiranta celnego w korpusie aspirantów Służby Celnej. Akt mianowania został oparty na podstawie art. 223 ust. 1 i 4 oraz art. 115 ust. 1 pkt 3 lit. "b" ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. o Służbie Celnej (Dz.U. nr 168, poz. 1323), dalej ustawa. Pismem z dnia 11 grudnia 2009r. J. C. wezwała Dyrektora Izby Celnej we W. do usunięcia naruszenia prawa wykazując, że powinna zostać mianowana na stopień służbowy w korpusie oficerów młodszych Służby Celnej. Odpowiadając na to wezwanie, Dyrektor Izby Celnej we W., pismem z dnia 7 stycznia 2010r., nr [...], odmówił zmiany aktu mianowania w części określającej stanowisko służbowe. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego J. C. wniosła o uchylenie tego aktu z powodu jego niezgodności z prawem i uznanie, że Dyrektor Izby Celnej we W., z mocy art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy, zobowiązany jest do mianowania skarżącej, w trybie określonym w art. 223 ust. 1 ustawy, na stopień służbowy w korpusie oficerów młodszych Służby Celnej. Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Celnej we W. wniósł o odrzucenie skargi "gdyż sprawa aktu mianowania na stopień służbowy nie należy do właściwości sądu administracyjnego". Na rozprawie przed Sądem pełnomocnik Dyrektora Izby Celnej we W. wnosząc o odrzucenie skargi podniosła, iż w świetle najnowszego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego akt mianowania jest decyzją administracyjną, od której przysługuje odwołanie do Szefa Służby Celnej w Warszawie. Skarżąca nie wyczerpała zatem środka odwoławczego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest dopuszczalna. Z przepisów ustawy bowiem wynika, iż Urzędem w rozumieniu rozdziałów 7-12 i 14 jest izba celna wraz z podległymi urzędami celnymi (art. 24 ust. 1). Kierownikiem Urzędu dla jednostek organizacyjnych określonych w art. 22 pkt 2 i 3, w rozumieniu ustawy, jest dyrektor izby celnej (art. 24 ust. 3). Jednostkami organizacyjnymi Służby Celnej, zwanymi dalej "jednostkami organizacyjnymi", są izby celne i urzędy celne wraz z podległymi oddziałami celnymi (art. 22 pkt 2 i 3). W sprawach określonych w rozdziałach 7-11 ustawy, organami wyższego stopnia są w stosunku do dyrektora izby celnej – Szef Służby Celnej (art. 25 pkt 2). W rozdziale 7 ustawy: "Przebieg służby", ustawodawca postanowił, że kierownik urzędu, w którym funkcjonariusz pełni służbę, w terminie nie dłuższym niż 7 dni od dnia mianowania, mianuje funkcjonariusza na stopień służbowy oraz określa, w formie pisemnej, stanowisko służbowe, uposażenie oraz miejsce pełnienia służby. Przepis art. 115 ust. 2 i 4 stosuje się odpowiednio (art. 82 ust. 5). W przepisie art. 115 ust. 2 wyprowadzona została zasada, że na pierwszy stopień służbowy w korpusie oficerów młodszych Służby Celnej oraz na stopnie służbowe w korpusie generałów Służby Celnej mianuje Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej na wniosek ministra właściwego do spraw finansów publicznych. Na pozostałe stopnie służbowe w korpusie oficerów młodszych Służby Celnej oraz w korpusie oficerów starszych Służby Celnej mianuje Szef Służby Celnej. W art. 115 ust. 4 natomiast postanowiono, że dyrektorów izb celnych, naczelników urzędów celnych oraz ich zastępców mianuje na stopnie służbowe Szef Służby Celnej. W rozdziale 14 ustawy "Przepisy przejściowe" jednakże wprowadzono zasadę mianowania przez kierownika urzędu funkcjonariuszy na stopnie służbowe (art. 223 ust. 1). Ustawa wyraźnie zobowiązała kierowników Urzędów do określenia tych stopni w zależności od charakteru służby pełnionej przez funkcjonariusza przed wejściem w życie ustawy. I tak np. funkcjonariuszowi celnemu, który przed dniem wejścia w życie ustawy: 1) pełnił służbę w stopniu aspiranta celnego, starszego aspiranta celnego albo podkomisarza celnego lub 2) zajmował stanowisko, które wiązało się z podporządkowaniem służbowym funkcjonariuszy celnych lub pracowników bądź pełnił obowiązki na tym stanowisku oraz pełnił służbę w służbie stałej w stopniu innym niż wymieniony w pkt 1 i w ust. 2 – określa się stopień w korpusie oficerów młodszych Służby Celnej (art. 223 ust. 3). Natomiast funkcjonariuszowi celnemu, który przed dniem wejścia w życie ustawy pełnił służbę w stopniu młodszego aspiranta celnego, starszego dyspozytora celnego albo dyspozytora celnego określa się stopień w korpusie aspirantów Służby Celnej (art. 223 ust. 4). Jakkolwiek rozdział ten nie zawiera podobnego unormowania jak przewidziane w art. 25 pkt 2 ustawy to jednak nie sposób byłoby przyjąć, że mianowanie związane z wejściem w życie ustawy zasadniczo różni się od tego z art. 82 ust. 5 w szczególności co do właściwości organu i nie znosi zasady, że organem wyższego stopnia w stosunku do kierownika urzędu jest Szef Służby Celnej. W postanowieniu z dnia 3 listopada 2010r., sygn. akt I OSK 949/10 Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że mianowanie, o którym mowa w art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy, stanowi decyzję administracyjną – rozstrzyga bowiem w sposób władczy o sytuacji funkcjonariusza, a konkretnie o tym jaki stopień służbowy i w jakim korpusie będzie posiadał. Tę tezę – zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie, należy odnieść do wszystkich sytuacji wymienionych w art. 223 ustawy, także do sytuacji skarżącej. Skoro zatem akt mianowania, określony w przepisach przejściowych ustawy, jest decyzją administracyjną, to od decyzji takiej przysługuje odwołanie, a nie wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy do kierownika urzędu. Odwołanie natomiast należało wnieść do organu wyższego stopnia, czyli do Szefa Służby Celnej. Skargę do Sądu Administracyjnego wniesiono w tej sprawie zatem bez uprzedniego wyczerpania środka zaskarżenia (art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej: p.p.s.a., a to świadczy o jej niedopuszczalności. Na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a skargę należało w związku z tym odrzucić. Skarżącej przysługuje prawo wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od aktu mianowania do Szefa Służby Celnej.