II GZ 514/11

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia T. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 28 września 2011 r., sygn. akt V SA/Wa 952/11 w zakresie przyznania prawa pomocy obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi T. K. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] lutego 2011 r., Nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania postanawia: oddalić zażalenie UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z 28 września 2011 r., sygn. akt V SA/Wa 952/11 odmówił T. K. przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie z jej skargi na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] lutego 2011 r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania. Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu postanowienia stwierdził, że skarżąca nie wykazała, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Podkreślono, że wnioskodawczyni mimo wezwania nie nadesłała dokumentów pozwalających na ocenę rzeczywistej sytuacji finansowej skarżącej (wyciągów z rachunków bankowych, dokumentów i oświadczeń potwierdzających ponoszone wydatki i osiągane dochody). Skarżąca nadesłała jedynie część z żądanych dokumentów tj. umowy kredytowe wraz z harmonogramem spłat. Jednocześnie zdaniem Sądu, argumenty skarżącej odnoszące się do ogólnej sytuacji w gospodarce, bez przedstawienia jej indywidualnej sytuacji finansowej w żaden sposób nie mogły skutkować przyznaniem jej prawa pomocy w żądanym zakresie. T. K. wniosła zażalenie na powyższe postanowienie. W uzasadnieniu stwierdziła, że "treść zaskarżonego postanowienia nie przystaje do realiów 2011 r., albowiem przywołane w treści orzeczenia przepisy dotyczą ustawy z 30 sierpnia 2002 r. i pochodzą z innej epoki gospodarczej i społecznej". Skarżąca podała też, że Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia nie sprecyzował jakich dokładnie dokumentów, skarżąca pomimo wezwania nie przedłożyła. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zgodnie z art. 255 p.p.s.a., jeżeli oświadczenie strony zawarte we wniosku okaże się niewystarczające do oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości, strona jest obowiązana złożyć, na wezwanie, w zakreślonym terminie, dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego. Niedostarczenie żądanych przez Sąd danych, przedstawienie ich w sposób niekompletny, bądź mało czytelny powoduje, że oświadczenie wnioskodawcy pozostaje niepełne, niewystarczające do oceny zasadności wniosku strony. Tym samym, w takiej sytuacji Sąd jest uprawniony do uznania, że wniosek o przyznanie prawa pomocy nie został należycie uzasadniony. W rozpoznawanej sprawie, z uwagi na brak wystarczających danych w złożonym wniosku, skarżąca została wezwana do przedstawienia dokumentów i podania informacji, które obrazowałyby jej sytuację materialną (zarządzenie z 1 lipca 2011 r., k. 24 akt sądowych). Z obowiązku tego T. K. się nie wywiązała. Skarżąca nie przedstawiła żądanych przez Sąd oświadczeń i dokumentów tj. wyciągów z rachunków bankowych, dokumentów dotyczących pobierania płatności do gruntów rolnych oraz innych dokumentów obrazujących wysokość wydatków skarżącej, składających się na jej bieżące utrzymanie, uniemożliwiając w ten sposób Sądowi poznanie jej sytuacji majątkowej, osiąganych dochodów oraz stanu rodzinnego i dokonanie pełnych ustaleń w zakresie podstawy faktycznej wniosku o przyznanie prawa pomocy. Naczelny Sąd Administracyjny podzielił stanowisko Sądu pierwszej instancji i uznał, że skarżąca nie wykazała dostatecznie zasadności wniosku o przyznanie prawa pomocy, gdyż nie przedstawiła informacji i dokumentów, o które zwrócił się Sąd pierwszej instancji. W tej sytuacji brak było uzasadnionych podstaw do stwierdzenia, że sytuacja skarżącej odpowiada przesłankom określonym w art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że w zażaleniu skarżąca w istocie nie odniosła się do treści zaskarżonego postanowienia. Podkreślenia wymaga, że T. K. nie kwestionowała ustaleń Sądu pierwszej instancji ograniczając się do zanegowania podstawy prawnej wydanego rozstrzygnięcia i stwierdzenia, że przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przystają do realiów 2011 r. Należy podkreślić, że skarżąca poza powyższym, ogólnikowym stwierdzeniem nie wyjaśniła na czym konkretnie polegały uchybienia Sądu pierwszej instancji. W związku z tym należało uznać, że tak sformułowany zarzut nie poddaje się ocenie Sądu. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 p.p.s.a. oddalił zażalenie.