II SA/Ol 780/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Jezielska po rozpoznaniu w dniu 17 października 2019 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w O. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w O. na postanowienie "[...]" Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie nałożenia obowiązku przedłożenia ekspertyzy stanu technicznego instalacji wodociągowej postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. UZASADNIENIE Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]" w O., w skardze wniesionej do tut. Sądu na postanowienie "[...]" Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia "[...]" w przedmiocie nałożenia na Spółdzielnię obowiązku przedstawienia ekspertyzy w zakresie stanu technicznego zewnętrznej instalacji wodociągowej oraz instalacji wody użytkowej, zawarła m.in. wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W uzasadnieniu tego wniosku strona skarżąca podniosła, że w przypadku konieczności wykonania zaskarżonego postanowienia zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z uwagi na brak możliwości zwrotu kosztów poniesionych na sporządzenie ekspertyzy, o której mowa w art. 81c ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Wskazano, że nawet jeśli zobowiązany w trybie tego przepisu nie będzie następnie adresatem decyzji wydanej w toczącym się postępowaniu (w tym także w sytuacji, gdy adresatem takiej decyzji będzie inny podmiot), to i tak poniesie wskazane koszty choćby im nie zawinił. Wskazany przepis nie chroni bowiem uczestników postępowania przed przerzucaniem na nich kosztów, które nie wynikają z ich winy bądź nie są ponoszone w ich interesie, czy też na ich żądanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu na podstawie powołanego przepisu Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Należy przy tym podkreślić, że nie jest dopuszczalne w ramach tych przesłanek dokonywanie merytorycznej oceny zarzutów podniesionych w skardze. Na tym etapie postępowania sądowego nie dokonuje się bowiem oceny zasadności zarzutów, jak również legalności aktu będącego przedmiotem wniesionej skargi. Ponadto instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Z konstrukcji normy prawnej art. 61§ 3 p.p.s.a. wynika, że to na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w tym przepisie. W związku z tym, strona skarżąca, dążąc do wstrzymania wykonania decyzji, musi złożyć stosowny wniosek i uprawdopodobnić, że istnieją przesłanki uzasadniające odstąpienie od zasady wykonalności orzeczeń ostatecznych i wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia (por. postanowienie NSA z dnia 14 maja 2014 r., sygn. akt I OZ 363/14, LEX nr 1464732). Tym samym, strona składająca wniosek w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a. jest zobowiązana nie tylko do wskazania przedmiotowych przesłanek, ale i do wykazania, że warunki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu w rzeczywistości zachodzą. Dokonując oceny wniosku o wstrzymanie zaskarżonego aktu Sąd musi bowiem oprzeć się na materiale dowodowym, pozwalającym zająć stanowisko (por. postanowienie NSA z dnia 23 kwietnia 2014 r., sygn. akt II FZ 464/14, LEX nr 1452662). Przy czym do wykazania, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający sam wywód strony. Uzasadnienie wniosku powinno bowiem odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Twierdzenia strony powinny być poparte dokumentami źródłowymi oraz skonkretyzowanymi danymi, obrazującymi jej sytuację. Natomiast brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienia NSA: z dnia 30 listopada 2004r., sygn. GZ 120/04 i z dnia 18 maja 2004r., sygn. FZ 65/04, dostępne w CBOSA). W rozpoznawanej sprawie Sąd uznał, że wniosek strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia nie zasługuje na uwzględnienie. W swoim wniosku skarżąca ograniczyła się do podania, że wykonanie zaskarżonego postanowienia narazi ją na niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyż w przypadku uznania, że nie powinna być adresatem orzeczenia, nie będzie mogła uzyskać zwrotu kosztów poniesionych na sporządzenie ekspertyzy. Należy zatem podkreślić, jak wskazano to już wyżej, że na etapie wniosku o wstrzymanie Sąd nie może dokonywać merytorycznej oceny zasadności skargi i opierać swoje rozstrzygnięcie w przedmiocie wstrzymania zaskarżonego aktu w oparciu o przewidywane orzeczenie co do skargi. Dokonuje zatem wyłącznie oceny przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. W tym kontekście należy zważyć, że nie budzi wątpliwości okoliczność, że sporządzenie oceny technicznej w zakresie wynikającym z zaskarżonego postanowienia będzie wymagało poczynienia odpowiednich nakładów finansowych. Nie oznacza to jednak, że w każdym przypadku wykonanie takiej oceny technicznej rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub powoduje trudne do odwrócenia skutki. Konieczne jest bowiem wykazanie, że uszczuplenie majątkowe będzie dla strony skarżącej znaczne. Strona skarżąca nie wykazała jednak, aby wykonanie zaskarżonego postanowienia mogło narazić ją na wyrządzenie znacznej szkody lub spowodowało trudne do odwrócenia skutki. Nie podano bowiem ani wysokości (choćby szacowanych) kosztów wykonania oceny technicznej, ani też aby koszt ten był na tyle wysoki, że mógłby spowodować istotne pogorszenie kondycji finansowej strony skarżącej, co mogłoby oznaczać wyrządzenie jej znacznej szkody. Nie uprawdopodobniono przy tym, że ewentualna szkoda majątkowa będzie znaczna w kontekście ogólnej sytuacji finansowej Spółdzielni, skoro Spółdzielnia nie podała żadnych informacji dotyczących swojej sytuacji finansowej. Zatem wniosek strony nie zawiera argumentów, które przemawiałyby za koniecznością wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.