II SA/Wr 509/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Siedlecka po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 10 października 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. B. na uchwałę Rady Miejskiej w G. z dnia (...) maja 2017 r. nr (...) w przedmiocie wyboru metody ustalenia i wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia stawki opłaty za pojemnik postanawia: odrzucić skargę. UZASADNIENIE Pismem z dnia 27 czerwca 2019 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na uchwały Rady Miejskiej w G. z dnia (...) maja 2017 r. nr (...)w sprawie wyboru metody ustalenia i wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia wysokości opłaty za pojemnik. W uzasadnieniu skargi skarżący zarzucił, że zaskarżona uchwała narusza jego "interes prawny do selekcji materiałów jako wydawcy książek o międzynarodowym numerze ISBN 978-83-63029". W szczególności skarżący uznał, iż jego interes prawny narusza zbyt duża podwyżka opłat komunalnych od odpadów zbieranych w sposób selektywny jak i nieselektywny. Zdaniem skarżącego, tak znaczna podwyżka opłat narusza jego konstytucyjne prawo do wolności i wypowiedzi wyrażone w art. 54 Konstytucji RP, a także jego prawo do selekcji materiałów użytych do wydania książek, zagwarantowane w art. 10 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka. Skarżący podkreślił również, że w procesie tworzenia i wydawania książek znaczenie ma pozyskiwanie źródeł informacji i materiałów, a następnie ich selekcja. Zbędne po selekcji materiały, głównie papierowe gazety, ale także opakowania są zwykle wyrzucane. Skarżący wyraził obawę, że tak wysoka podwyżka opłat praktycznie uniemożliwi mu jako wydawcy korzystanie z papierowych źródeł informacji w postaci gazet i książek. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie od skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 5a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej (art. 3 § 2 pkt 5 P.p.s.a.) i akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej (art. 3 § 2 pkt 6 P.p.s.a.). W niniejszej sprawie mamy do czynienia ze skargą na akt o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 5 P.p.s.a. Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. 2019.506 t.j. z dnia 15.03.2019 r. – dalej jako u.s.g.) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. "Zgodnie z treścią art. 101 ust. 1 u.s.g., prawo do zaskarżania uchwały rady gminy na jego podstawie przysługuje jedynie podmiotowi, który wykaże naruszenie przez zaskarżoną uchwałę własnego interesu prawnego lub uprawnienia, a zatem, że zaskarżona uchwała godzi w sferę prawną tego podmiotu przez wywołanie negatywnych następstw prawnych np. przez zniesienie, ograniczenie, czy też uniemożliwienie realizacji jego uprawniania lub interesu prawnego, który musi być konkretnym, indywidualnym interesem prawnym wynikającym z określonej normy prawa materialnego." (wyrok WSA w Gdańsku z dnia 18 listopada 2015 r. sygn. akt II SA/Gd 165/15). "Do wniesienia skargi na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. nie legitymuje, ani sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały, ani też stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. Interes prawny, o którym mowa w art. 101 ust. 1 u.s.g., musi być rzeczywisty i bezpośredni, powinien on "realnie" istnieć w dacie wniesienia skargi do sądu administracyjnego." (wyrok NSA z dnia grudnia 2015 r. sygn. akt II FSK 817/14). Ponadto wskazać należy, że naruszenie interesu prawnego musi mieć charakter bezpośredni, zindywidualizowany, obiektywny i realny. Na skarżącym ciąży obowiązek wykazania, w jaki sposób uchwała narusza jego własny indywidualny interes prawny; musi wykazać istnienie związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą, a jego indywidualną sytuacja prawną. Musi udowodnić, że zaskarżona uchwała naruszając prawo, jednocześnie negatywnie wpływa na jego sferę prawnomaterialną i pozbawia go np. pewnych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację, lub też nakłada na niego obowiązki (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 13 października 2014 r. sygn. akt IV SA/Gl 1273/13, publ. CBOIS). Mając na uwadze powyższe, należy stwierdzić, że strona skarżąca nie wykazała interesu prawnego, który zostałby przez zaskarżoną uchwałę naruszony. Zarzuty zawarte w skardze są ogólnikowe i nie odnoszą się do konkretnych przepisów w zaskarżonej uchwale. Skarżący nie wskazał także, jakie przepisy zostały naruszone uchwałą, którą zaskarżył ani nie wskazał, które z przepisów zaskarżonych uchwał i w jaki sposób naruszają jego interes prawny, określony przez niego ogólnie jako "interes prawny do selekcji materiałów jako wydawcy książek". Skarżący nie wyjaśnił również w jaki sposób podwyżka opłat godzi w jego konstytucyjne prawo do wolności wypowiedzi ani na czym miałby polegać związek między podwyżką opłat, a ograniczeniem jego prawa do wolności wypowiedzi. Tak sformułowana skarga nie pozwala uznać, że zaskarżona uchwała narusza interes prawny lub uprawnienie strony skarżącej. Trudno zatem stwierdzić, że mamy w sprawie do czynienia z naruszeniem bezpośredniego, zindywidualizowanego, obiektywnego i realnego interesu prawnego strony skarżącej. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.