II SA/Rz 115/18
Административные суды2018-11-27
Номер дела
II SA/Rz 115/18
Суд
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Дата решения
2018-11-27
Тип
Postanowienie WSA w Rzeszowie
Судьи
Krystyna Józefczyk.
Резолютивная часть
Odrzucono skargę
Текст решения
SENTENCJA
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Maciej Kobak Sędziowie WSA Krystyna Józefczyk /spr./ WSA Joanna Zdrzałka Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 listopada 2018 r. sprawy ze skargi H. K., Z. K. i K. K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki części zadaszenia -postanawia- odrzucić skargę H. K.
UZASADNIENIE
Przedmiotem skargi K.K., H.K. i Z.K. jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, zwanego dalej "WINB", z dnia [...] października 2017 nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki części zadaszenia.
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, dalej "PINB", decyzją z dnia [...] grudnia 2014r. nr [..] na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r. poz. 1202 ze zm., dalej "P.b."), w związku ze stwierdzeniem istotnego odstępstwa od warunków pozwolenia na budowę nakazał S., E. i A.C., zam. M., ul. [...] zaniechanie dalszych robót budowlanych budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce nr ewid. gr. 898 w M.
WINB decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] uchylił w całości w/w decyzję i jednocześnie nakazał S., E. i A.C., zam. M., ul. [...], rozbiórkę zadaszenia o wymiarach 2,75 m x 1,55 m wraz ze słupem żelbetowym o przekroju 15 cm x 15 cm, stanowiącego przedłużenie pokrycia dachu ganku budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce nr ewid. gr. 898 w M.
Zgodnie z treścią art. 51 ust. 3 P.b. po upływie terminu lub na wniosek inwestora, organ nadzoru budowlanego sprawdza wykonanie obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 i wydaje decyzję: 1) o stwierdzeniu wykonania obowiązku albo 2) w przypadku niewykonania obowiązku - nakazującą zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. Są to sankcje, które organ z urzędu nakłada w wyniku niewykonania obowiązku określonego w art. 51 ust. 1 pkt 2 P.b.
Podczas oględzin przeprowadzonych w ramach dodatkowego postępowania wyjaśniającego przez organ odwoławczy w dniu 19 września 2017r., ustalono, że wyprowadzono ścianę ganku od strony działki nr 897/1 ponad dach na wysokość 32,5 cm o grubości 18 cm ponad dachem. Ściana ta jest otynkowana, wykonana z materiału nierozprzestrzeniającego ognia i zakończona obróbką blacharską wystającą 3,5 cm poza lico ściany. Ściana ganku w kierunku północno- zachodnim wysunięta została na odległość 31 cm i jej grubość wynosi 16 cm. Ściana ta częściowo wsparta jest na betonowych schodach zewnętrznych i wystaje poza podporę przy budynku na odległość 3 cm a w końcowym odcinku na odległość 4 cm. Ściana otynkowana i wykonana z materiału nierozprzestrzeniającego ognia. Ściana ta jest zlicowana ze ścianą ganku od strony działki sąsiedniej. Dach ganku od strony działki nr 897/1 nie posiada okapu murowanego. Poprzednio istniejący otwór wścianie ganku od strony działki nr 897/1 został wypełniony materiałem ściennym nierozprzestrzeniającym ognia. Od strony wejścia do budynku mieszkalnego istnieje zadaszenie o wymiarach - wysięg zadaszenia 103 cm, gr. płyty zadaszenia 14,5 cm i szerokość płyty 144 cm. Poprzednio istniejący słup i część zadaszenia zostały rozebrane. Inwestor przedłożył do wglądu dokumentację tj. Raport klasyfikacyjny w zakresie odporności ogniowej wykonanej ściany z okładzin z płyt cementowych AQUAPANEL Indoor formy KNAUF opracowany przez Instytut Techniki Budowlanej z dnia 4 maja 2010 r. Powyższe ustalenia potwierdzają niewykonanie nałożonego wskazaną wyżej decyzją obowiązku, co w świetle art. 51 ust. 3 pkt 2 P.b. obliguje organ do wydania decyzji nakazującej rozbiórkę pozostałej części zadaszenia ganku budynku mieszkalnego. Wykonanie nakazanych robót doprowadzi budynek mieszkalny do stanu zgodnego z prawem.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje;
Zgodnie z art. 50 § 1 P.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym.
Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi.
Z brzmienia cytowanych przepisów wynika, że legitymacja do wniesienia skargi jest związana z posiadaniem przez skarżącego interesu prawnego. Kryterium "interesu prawnego", na którym oparta jest ta legitymacja ma charakter materialno – prawny i wymaga stwierdzenia związku między strefą indywidualnych praw i obowiązków wnoszącego skargę a zaskarżonym aktem.
Innymi słowy interes prawny wnoszącego skargę do sądu przejawia się w tym, że działa on bezpośrednio we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienie z nałożonego obowiązku (patrz: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 czerwca 1996 r., sygn. akt II SA 74/96).
Wniesienie skargi przez podmiot, któremu zgodnie z art. 50 § 1 i § 2 P.p.s.a. przysługuje legitymacja do jej wniesienia stanowi jedną z przesłanek dopuszczalności zaskarżenia, której brak skutkuje odrzuceniem skargi (patrz: postanowienie NSA z dnia 19 maja 1998 r., sygn. akt I SA/Łd 79/98).
Przenosząc powyższe na grunt przedmiotowej sprawy stwierdzić należy, że H.K. nie ma interesu prawnego do wniesienia skargi na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego Z zalegających w aktach administracyjnych wypisów z ewidencji gruntów jednoznacznie wynika, że nie jest ona właścicielką działki nr 897/1 (nie ma do niej żadnych praw rzeczowych). Z faktu wspólnego zamieszkiwania ze skarżącymi Z.K. i K.K. w budynku mieszkalnym zlokalizowanym na tej działce nie można wywodzić interesu prawnego, można mówić jedynie o istnieniu interesu faktycznego.