II OSK 1314/22

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku C. W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej i poprzedzającej jej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej C. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 3 listopada 2021 r. sygn. akt II SA/Lu 289/21 oddalającego skargę C. W. na decyzję Wojewody L. z dnia 27 stycznia 2021 r. nr ... w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej postanawia: oddalić wniosek. UZASADNIENIE We wniosku zawartym w skardze kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 3 listopada 2021 r. sygn. akt II SA/Lu 289/21, C. W. wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji Wojewody L. z dnia 27 stycznia 2021 r. oraz decyzji Starosty L. z dnia 4 września 2020 r. z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody w mieniu i obniżenia wartości nieruchomości sąsiadujących z inwestycją drogową z uwagi na stałe immisje - przekraczające dopuszczalne wartości poziomu hałasu i pyłów zawieszonych MP 5 i 10 oraz innych substancji toksycznych pochodzących z intensywnego ruchu drogowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji powyższego przepisu wynika, że na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana. Jest to wyjątek od zasady, w myśl której wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności (art. 61 § 1 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Wojewody L. 27 stycznia 2021 r. utrzymującą w mocy decyzję Starosty L. nr ... z dnia 4 września 2020 r. w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej w zakresie budowy ulic łączących drogę krajową nr ... z ulicą W., ulicą K. i ulicą R. w L. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 3 listopada 2021 r. oddali skargę. W pierwszej kolejności wskazać należy, że przy rozpoznawaniu wniosku o wstrzymanie wykonania wyżej wskazanych decyzji uwzględnienia wymagają uregulowania ustawy z 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r. poz. 1363 ze zm., dalej jako specustawa) polegające na uproszczeniu postępowania administracyjnego w sprawie inwestycji drogowych. Rozwiązania przewidziane w specustawie mają zapewnić szybkość i skuteczność realizacji inwestycji drogowych. Celowi temu służy m.in. uproszczenie procedur administracyjnych, możliwość nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji, obowiązek rozpatrzenia odwołania oraz skargi do sądu administracyjnego w określonych w ustawie terminach. Mechanizmy przewidziane w powołanej ustawie w celu szybkiej i skutecznej realizacji inwestycji drogowej w sposób istotny ograniczają także możliwość udzielenia ochrony tymczasowej przez bardziej restrykcyjną ocenę sytuacji strony wnoszącej o wstrzymanie omawianego rozstrzygnięcia (por. postanowienia NSA: z dnia 18 grudnia 2014 r., sygn. akt II OZ 1356/14; z dnia 31 stycznia 2013 r., sygn. akt II OZ 42/13). Chociaż wydanie decyzji w trybie tej ustawy nie wyłącza co do zasady możliwości wstrzymania jej wykonania, to jednak przy ocenie wniosku nie można pominąć wyjątkowego charakteru specustawy, której celem, jak wyżej wskazano, jest umożliwienie sprawnego prowadzenia inwestycji z zakresu dróg publicznych. Wobec powyższego argumenty podniesione we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej powinny być szczególnie przekonujące, rzetelne i wiarygodne, bowiem ewentualne wstrzymanie wykonania decyzji byłoby istotnym zaburzeniem procesu inwestycyjnego i naruszałoby ważny interes społeczny. W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody przez obniżenie wartości nieruchomości z uwagi na stałe immisje - przekraczające dopuszczalne wartości poziomu hałasu i pyłów zawieszonych MP 5 i 10 oraz innych substancji toksycznych pochodzących z intensywnego ruchu drogowego. Odnosząc się do wskazanych twierdzeń skarżącej należy stwierdzić, że nie mogły one stanowić podstawy do zastosowania ochrony tymczasowej w przedmiotowej sprawie. Stan znacznej szkody zachodzi wówczas, kiedy rozmiar szkody wywołanej wykonaniem zaskarżonej decyzji jest większy niż zwykłe skutki wywołane wykonaniem tego rodzaju decyzji. Zwiększenie poziomu hałasu i pyłów związane z ruchem samochodowym niewątpliwie stanowi następstwo realizacji inwestycji drogowej, jednak okoliczność ta nie stanowi przesłanki do zastosowania instytucji wstrzymania wykonania decyzji. Ogólnikowa argumentacja strony, dotycząca obaw związanych z obniżeniem wartości nieruchomości, nie jest wystarczająca do uznania, że wykonanie wskazanej decyzji spowoduje znaczną szkodę. W rezultacie przytoczone we wniosku okoliczności nie mogły skutkować wstrzymaniem wykonania przedmiotowych decyzji. Podkreślić bowiem należy, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji stanowi odstępstwo od generalnej zasady jej wykonalności, a w niniejszej sprawie skarżąca nie wykazała takich wyjątkowych okoliczności, które warunkowałyby udzielenie ochrony tymczasowej na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a. oddalił wniosek. ----------------------- 3