II SAB/Wr 1534/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu składzie: w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Władysław Kulon po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 14 lutego 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi O. L. na bezczynność i przewlekłość Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę postanawia: sprostować postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 17 stycznia 2023 r. (sygn. akt II SAB/Wr 1534/22) w ten sposób, że w komparycji postanowienia zamiast określenia strony skarżącej "O. L." wpisać "O. L.". UZASADNIENIE O. L. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na bezczynność i przewlekłość Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Postanowieniem z dnia 17 stycznia 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi O. L. na bezczynność i przewlekłość Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę umorzył postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu (pkt 1) oraz zwrócił stronie skarżącej cały uiszczony wpis w kwocie 100 zł (słownie: sto złotych). Pismem z dnia 9 lutego 2023 r. organ w związku z doręczeniem w dniu 26 stycznia 2023 r. odpisu ww. postanowienia w sprawie dot. udzielenia przez zezwolenia na pobyt czasowy i pracę obywatelce Ukrainy, Pani O. L. poinformował, że zaszła omyłka pisarska w ww. postanowieniu dotycząca nazwiska cudzoziemki. Z danych dostępnych organowi wynika, że prawidłowe brzmienie nazwiska to L., a nie jak widnieje w postanowieniu L.. W związku z powyższym wniesiono o sprostowanie ww. omyłki pisarskiej. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 156 § 1 w związku z art. 166 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259 ze zm.; zwana dalej "P.p.s.a.") sąd może z urzędu sprostować w postanowieniu niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Wykładnia gramatyczna powołanego przepisu wskazuje, że wszystkie opisane w nim nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami. Wyraża się ona bowiem w tym, że jest natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia. O dopuszczalności sprostowania postanowienia decyduje przede wszystkim wpływ omyłki na treść orzeczenia sądu. Sprostowanie orzeczenia sądowego jest konstrukcją procesową, która ma na celu naprawienie jego wadliwości przez nadanie mu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał, która jednocześnie nie może prowadzić do zmiany lub uchylenia tego orzeczenia, co jest dopuszczalne tylko w drodze jego zaskarżenia środkiem odwoławczym. Przedmiotem sprostowania mogą być wyłącznie ujawnione w orzeczeniu niedokładności, błędy pisarskie lub rachunkowe albo inne oczywiste omyłki, przy czym w doktrynie podkreśla się, że chodzi tu jedynie o omyłki sądu, nie zaś pomyłki popełnione przez strony postępowania. Niedokładność lub omyłka może dotyczyć na przykład oznaczenia stron czy innych uczestników postępowania, oznaczenia (daty, znaku, sygnatury) zaskarżonego aktu lub czynności oraz nazwy organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność, przy czym nieprawidłowości te muszą mieć charakter oczywisty. W rozpoznawanej sprawie Sąd omyłkowo – jak wynika z akt sprawy - jako stronę skarżącą wskazał w postanowieniu z dnia 17 stycznia 2023 r. "O. L." zamiast "O. L.". Uwzględniając powyższe okoliczności, należało uznać wskazaną w sentencji postanowienia stronę skarżącą jako oczywistą omyłkę i sprostować ją na podstawie powołanych wyżej przepisów. Z tych względów orzeczono jak w sentencji.