II OZ 920/19

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Roman Ciąglewicz /spr./ po rozpoznaniu w dniu 18 października 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Prezydenta Miasta Gdańska na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 sierpnia 2019 r. sygn. akt IV SA/Wa 293/19 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi Prezydenta Miasta Gdańska na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu uchwały w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 6 sierpnia 2019 r. sygn. akt IV SA/Wa 293/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę Prezydenta Miasta Gdańska na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu uchwały w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Sąd wskazał, że zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału IV z dnia 4 lutego 2019 r. pełnomocnik skarżącego został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 100 zł, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie, skierowane na wskazany w skardze przez pełnomocnika adres do korespondencji, zostało zwrócone do Sądu z powodu niepodjęcia w terminie. Przesyłka nie zawierała adnotacji o sposobie zawiadomienia adresata o przesyłce. Po raz kolejny Sąd podjął próbę doręczenia wezwania do uiszczenia wpisu na wskazany w skardze adres w dniu 11 czerwca 2019 r. Przesyłka zawierająca wezwanie ponownie została zwrócona do Sądu z powodu niepodjęcia w terminie. Z adnotacji na kopercie wynika, że przesyłka była awizowana po raz pierwszy w dniu 26 czerwca 2019 r., po raz drugi w dniu 4 lipca 2019 r. Przesyłkę pozostawiono w placówce pocztowej, o czym umieszczono zawiadomienie w drzwiach adresata. Zwrotu dokonano 12 lipca 2019 r. Pismo uznano za skutecznie doręczone w dniu 10 lipca 2019 r. w trybie art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.). Zatem siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu upłynął w dniu 17 lipca 2019 r. W dokumentach księgowych dotyczących opłat sądowych do dnia 25 lipca 2019 r. nie zidentyfikowano wpłaty do niniejszej sprawy. Sąd stwierdził, że wpis od skargi nie został uiszczony w zakreślonym terminie i na podstawie z art. 220 § 3 postanowił o odrzuceniu skargi. W zażaleniu na powyższe postanowienie Prezydent Miasta Gdańska wniósł o jego uchylenie. W uzasadnieniu zażalenia skarżący podniósł, że przesyłka zawierająca wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi nie została awizowana, adresat nie otrzymał informacji o umieszczeniu przesyłki w placówce pocztowej. Do Biura Rozwoju Gdańska - mającego siedzibę pod adresem wskazanym w skardze - nie zostało doręczone awizo zarówno przy pierwszej próbie doręczenia przesyłki (w lutym 2019 r.) jak i przy ponownym wezwaniu (czerwiec 2019 r.). W drzwiach Biura nie zostało umieszczone zawiadomienie o pozostawieniu przesyłki w placówce pocztowej. Pierwsza korespondencja w przedmiotowej sprawie - postanowienie o odrzuceniu skargi - została doręczona dnia 12 sierpnia 2019 r. Biuro Rozwoju Gdańska jest jednostką budżetową Gminy Miasta Gdańska, posiada sekretariat, w którym pracownicy stale przyjmują doręczaną korespondencję - nie ma konieczności awizowania przesyłek pocztowych. Korespondencja odbierana jest na bieżąco, pracownicy Biura nie odbierają przesyłek w placówkach pocztowych, przesyłki te są dostarczane do sekretariatu w godzinach pracy Biura. Przesyłka zawierająca wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi nie została doręczona do adresata. Tym samym w ocenie skarżącego w związku z brakiem skutecznego doręczenia wezwania do uiszczenia wpisu nie zachodzą przesłanki odrzucenia skargi wskazane w art. 220 § 3 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W niniejszej sprawie poza sporem pozostaje kwestia, że skarżąc nie uiścił wpisu od skargi, co skutkowało jej odrzuceniem. Kwestią sporną pozostaje natomiast skuteczność doręczenia skarżącej wezwania do uzupełnienia braków skargi. Do doręczenia wezwania doszło w trybie doręczenia zastępczego, o którym stanowi art. 73 § 1 P.p.s.a., zgodnie z którym w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe (art. 73 § 2 P.p.s.a.). W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (art. 73 § 3 P.p.s.a.) Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, co wynika z art. 73 § 4 P.p.s.a. Przepisy art. 73 § 1 - 4 P.p.s.a. stwarzają możliwość skorzystania przez sąd administracyjny z instytucji tzw. domniemania doręczenia przesyłki. Oznacza to, że pismo "fizycznie" nie dociera do adresata, ale doręczyciel podejmuje odpowiednie, przewidziane powołanymi przepisami, próby doręczenia przesyłki, o czym informuje sąd w postaci właściwych adnotacji na zwróconej do nadawcy przesyłce. W takiej sytuacji sąd może uznać, że pismo zostało skutecznie doręczone. Domniemanie to może zostać obalone przez stronę jeśli wykaże ona, że nie zostały zachowane warunki skuteczności doręczenia zastępczego. Skarżący twierdzi, że awizo nie zostało w ogóle pozostawione, natomiast w siedzibie Biura Rozwoju Gdańska znajduje się sekretariat, w którym pracownicy stale przyjmują doręczaną korespondencję i nie ma konieczności awizowania przesyłek pocztowych. Twierdzenie to nie znajduje jednak oparcia w aktach sprawy. Z koperty i zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdujących się w aktach sprawy wynika, że pierwszą próbę doręczenia przesyłki doręczyciel podjął 26 czerwca 2019 r., a następnie przesyłkę pozostawił w placówce pocztowej UP Gdańsk 1. Zawiadomienie o tym fakcie pozostawiono w drzwiach adresata. Świadczy o tym zarówno druk zwrotnego potwierdzenia odbioru, opatrzony datą, podpisem doręczyciela oraz urzędową pieczęcią z datownikiem placówki pocztowej. Powtórne awizowanie nastąpiło 4 lipca 2019 r., o czym świadczy umieszczona na kopercie pieczęć. Zwrot do nadawcy nastąpił 12 lipca 2019 r., co również zostało potwierdzone stosowną pieczęcią i podpisem. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarżący zmierza do obalenia domniemania skuteczności doręczenia zastępczego jedynie na podstawie własnego twierdzenia, że awizo nie zostało pozostawione przez doręczyciela, co godzi w samą istotę instytucji doręczenia zastępczego. Uwzględnienie argumentacji skarżącego prowadziłoby bowiem do niedopuszczalnego rozszerzenia możliwości obalenia skuteczności doręczenia zastępczego jedynie przez niepoparte niczym twierdzenie, że doręczyciel nie pozostawił awiza. Należy bowiem zaznaczyć, że twierdzenie skarżącego powinno zostać poparte wszczęciem procedury reklamacyjnej. Skarżący nie przedstawił zaś dowodów na to, że zainicjował wszczęcie stosownego postępowania wyjaśniającego przed organami pocztowymi. Z tych też przyczyn uznać należało, że Sąd pierwszej instancji prawidłowo ocenił skuteczność doręczenia przedmiotowego wezwania do uiszczenia wpisu od skargi. Z uwagi na nie uiszczenie wpisu skarga podlegała odrzuceniu. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.