II OZ 1484/17

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Teresa Kobylecka, po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. w K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 9 października 2017 r. sygn. akt II SA/Sz 1067/17 w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w K. z dnia 8 marca 2017 r. nr ... w sprawie ze skargi Muzeum w K. na decyzję Z. Komendanta Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej w S. z dnia 24 lipca 2017 r. nr ... w przedmiocie ochrony przeciwpożarowej postanawia oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 9 października 2017 r., sygn. akt II SA/Sz 1067/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, odmówił Muzeum w K. wstrzymania wykonania decyzji Z. Komendanta Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej w S. z dnia 24 lipca 2017 r., nr ... w przedmiocie ochrony przeciwpożarowej oraz poprzedzającej jej decyzji Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w K. z dnia 8 marca 2017 r., nr ... W zaskarżonym postanowieniu Sąd I instancji wskazał, że Muzeum w K., reprezentowane przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżyło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. decyzję Z. Komendanta Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej w S. z dnia 24 lipca 2017 r. utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji z dnia 8 marca 2017 r., nr ... nakazującą stronie skarżącej usunięcie w budynku użyteczności publicznej – Muzeum w K., ul. M. ..., K. stwierdzonych nieprawidłowości wynikających z przepisów ochrony przeciwpożarowej, w terminie do dnia 30 czerwca 2018 r. W skardze strona wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji wywodząc, że ich wykonanie grozi wyrządzeniem znacznej szkody w architekturze i układzie przestrzennym zabytkowego budynku, które może doprowadzić do niemożliwych do odwrócenia skutków w postaci dewastacji obiektu wpisanego na listę zabytków, a także wydatkowaniem znacznych środków finansowych na wykonanie robót budowlanych, które ze względu na stanowisko Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, po ich wykonaniu będą musiały być rozebrane, a stan przywrócony do pierwotnego z uwagi na ograniczenia wykonywania prac przy zabytku. Rozpoznając wniosek Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie podkreślił, że Sąd wydając orzeczenie w podanym powyżej przedmiocie powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć zarówno o ocenę wniosku strony skarżącej, jak i okoliczności sprawy, w aspekcie wystąpienia, bądź też braku przesłanek do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, to jest niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 r., sygn. akt FZ 496/2004). Zdaniem Sądu I instancji, ze względu na przedmiot sprawy oraz fakt, że kontrolowane budynki pełnią funkcję muzealno-biurową i zakwalifikowane są do kategorii zagrożenia ludzi ZL III, zasadniczą kwestią dla rozstrzygnięcia niniejszego wniosku jest wyważenie interesów stron w sprawie, poprzez określenie stopnia zachodzącego niebezpieczeństwa, o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., w stosunku do skarżącego, ale również w stosunku do innych osób (przebywających w budynku pracowników oraz zwiedzających), których w sposób pośredni ta decyzja dotyczy. Sąd zauważył, że strona skarżąca jedynie ogólnikowo wskazała, że wykonanie kwestionowanych decyzji może doprowadzić do niemożliwych do odwrócenia skutków w postaci dewastacji obiektu wpisanego na listę zabytków, nie wyjaśniając jednak w żadnej mierze na czym dewastacja ta miałaby polegać. Muzeum powołało się również na względy finansowe, wywodząc, że wykonanie robót budowlanych będzie wiązało się z wydatkowaniem znacznych środków finansowych. Analizując zasadność argumentacji w tym zakresie, Sąd podkreślił, że bez uprawdopodobnienia wysokości kosztów przeprowadzenia koniecznych robót, kondycji finansowej wnioskodawcy i bez wykazania wpływu wykonania nałożonego obowiązku na jego finanse, nie sposób uznać, że ze względów finansowych wykonanie zaskarżonej decyzji może narazić stronę na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Strona nie przedstawiła jakichkolwiek dokumentów z których wynikałoby, że wykonanie nałożonego obowiązku wiązać się będzie z poniesieniem wydatków mieszczących się w pojęciu "znacznej szkody". W rezultacie Sąd uznał, że wniosek o wstrzymanie wykonania przedmiotowej decyzji nie zasługiwał na uwzględnienie. Zdaniem Sądu I instancji, w niniejszej sprawie możliwość wstrzymania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji należy oceniać nie tylko w stosunku do strony wnioskującej o taką tymczasową ochronę, ale również w stosunku do innych podmiotów – osób zwiedzających, czy pracujących, zwłaszcza jeśli sprawa dotyczy ich bezpieczeństwa. Nałożony na stronę skarżącą obowiązek wynika z konieczności zachowania wymogów ochrony przeciwpożarowej, które ze swej istoty mają eliminować zagrożenie dla życia i zdrowia ludzi. Z podanych przyczyn Sąd I instancji odmówił wstrzymania wykonania decyzji na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 61 § 5 p.p.s.a. Muzeum w K. wniosło zażalenie na powyższe postanowienie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie 61 § 2 i 3 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i niewstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej jej decyzji organu I instancji, pomimo wykazania przez wnioskodawcę, iż ich wykonanie grozi wyrządzeniem znacznej szkody w architekturze i układzie przestrzennym zabytkowego budynku, które może doprowadzić do niemożliwych do odwrócenia skutków w postaci dewastacji obiektu wpisanego na listę zabytków, a także wydatkowaniem znacznych środków finansowych na wykonanie robót budowlanych, które ze względu na stanowisko Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, po ich wykonaniu będą musiały być rozebrane, a stan przywrócony do pierwotnego z uwagi na ograniczenia wykonywania prac przy zabytku. Muzeum w K. wniosło o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez wstrzymanie wykonanie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w K. z 8 marca 2017 r., znak .... Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Zatem zasadą jest wykonalność decyzji ostatecznej. Sąd jednak może, choć nie musi, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a. na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności. Przesłanką wstrzymania zaskarżonego aktu jest zajście niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie chodzi przy tym o jakiekolwiek skutki i jakąkolwiek szkodę, ale o szkodę i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu. Sąd administracyjny, wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie, powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć zarówno o wniosek skarżącego, jak i materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy i ocenić, czy występują wymienione przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Jednakże uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 listopada 2004 r., sygn. akt FZ 474/04, z dnia 31 sierpnia 2004 r., sygn. akt FZ 267/04, z dnia 28 listopada 2012 r., sygn. akt I FSK 1263/12). Nie wystarcza przy tym jedynie złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania orzeczenia, wniosek taki powinien zostać poparty stosownymi dokumentami źródłowymi pozwalającymi wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. zobowiązuje stronę do wykazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie podziela pogląd Sądu I instancji, że w przedmiotowej sprawie strona nie wskazała okoliczności uzasadniających twierdzenie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, co stanowi o braku przesłanek do udzielenia ochrony tymczasowej. Należy zgodzić się z Sądem I instancji, że do wykazania, iż wnoszącemu skargę grozi niepowetowana szkoda nie jest wystarczający sam wniosek strony. Nie jest również wystarczający wywód skarżących dotyczący ich obaw o utratę środków finansowych. Podkreślić należy, że każda decyzja administracyjna, czy postanowienie rodzące konieczność wydatkowania środków finansowych pociąga za sobą dolegliwość, w postaci skutków finansowych. Nie oznacza to jednak, że sytuacja taka automatycznie uzasadnia zastosowanie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania postanowienia czy decyzji rodzącej tę dolegliwość. Odnosząc się zaś do twierdzeń o niemożności wykonania decyzji ze względu na fakt, że muzeum jest obiektem zabytkowym, który wskutek wykonania decyzji może ulec degradacji, wskazać należy, że obiekt ten jest jednocześnie obiektem użyteczności publicznej, który również jako zabytek musi posiadać zapewniony odpowiedni poziom bezpieczeństwa pożarowego. W sytuacji zaś, gdy sprawa dotyczy obowiązku związanego z ochroną przeciwpożarową, wstrzymanie wykonania powinno być instytucją wyjątkową. Odnosząc się do faktu, że Z. Wojewódzki Konserwator Zabytków wskazał na problem w doborze odpowiednich środków, które powinny zostać zastosowane przy zabezpieczeniu przedmiotowego obiektu zabytkowego, wskazać należy, że zagadnienie to nie może być przedmiotem rozważań Sądu, gdyż na tym etapie postępowania Sąd nie bada zasadności skargi. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., oddalił zażalenie. ----------------------- 4