I OW 146/13

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz, Sędzia NSA Izabella Kulig-Maciszewska, Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek, Protokolant asystent sędziego Katarzyna Ślizak, po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku Starosty K. o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego pomiędzy Starostą K. a Burmistrzem M. w przedmiocie wskazania organu właściwego w sprawie rozpoznania sprawy dotyczącej przejęcia własności pojazdu marki [...], nr rej [...] postanawia: 1. odrzucić wniosek; 2. zwrócić Staroście K. z kasy Naczelnego Sądu Administracyjnego kwotę 100 (sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu od wniosku. UZASADNIENIE Starosta K. wnioskiem z dnia 25 kwietnia 2013 r. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego pomiędzy tym organem a Burmistrzem M. w sprawie dotyczącej przejęcia własności pojazdu marki [...], nr rej. [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie postanowieniem z dnia 13 maja 2013 r. sygn. akt II SO/Sz 12/13 przekazał ten wniosek do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że w dniu 28 listopada 2011 r. Straż Miejska w M. wydała dyspozycję usunięcia pojazdu nr [...] na podstawie art. 50a ust. 1/art. 130a ust. 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 z późn. zm.) z powodu utrudnienia ruchu. W związku z brakiem kompletnej dokumentacji w sprawie przejęcia pojazdu na podstawie art. 130a ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym, Starosta K., pismem z dnia 19 marca 2012 r. zwrócił się do Straży Miejskiej w M. o dostarczenie brakującej dokumentacji, na które dnia 27 marca 2012 r. otrzymał odpowiedź, że pojazd został porzucony, a to kwalifikuje się pod art. 50a ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, o czym pismem z dnia 2 kwietnia 2012 r. powiadomiono Straż Miejską w M. W odpowiedzi na w/w pismo z dnia 2 kwietnia 2012 r. Straż Miejska w M. zmieniła kwalifikację - na pojazd pozostawiony w miejscu, gdzie jest to zabronione i utrudnia ruch oraz wjazd i wyjazd z posesji. W związku ze zmianą klasyfikacji z porzucony na pozostawiony, pismem z dnia 19 kwietnia 2012 r. zwrócono uwagę na fakt, że stan pojazdu wskazuje na to, że pojazd nie jest używany, co wskazuje na fakt jego porzucenia. Odpowiedzią na powyższe pismo Starosty K. było dostarczenie w dniu 30 listopada 2012 r. kopii powiadomienia właściciela pojazdu o możliwości odbioru pojazdu i skutkach jego nieodebrania. W odpowiedzi na wniosek Burmistrz M. wniósł o odrzucenie wniosku, ewentualnie o uznanie, że organem właściwym w sprawie jest Starosta K. Organ wskazał, że sygnalizowany przez Starostwo Powiatowe w K. problem nie ma charakteru sporu kompetencyjnego. W niniejszym stanie faktycznym o sporze kompetencyjnym mówilibyśmy w sytuacji, gdyby zarówno Powiat, jak i Gmina poczuwała się zobowiązana do wydania orzeczenia na podstawie art. 130a lub też obydwa podmioty rozstrzygały stan faktyczny na podstawie art. 50a ustawy Prawo o ruchu drogowym. Tymczasem bezspornym jest, iż w niniejszej sprawie Gmina wywodzi swoje kompetencje z art. 50a, a Powiat z art. 130a - sporne natomiast w sprawie jest właściwe zakwalifikowanie stanu faktycznego - a więc hipotezy normy prawnej, którą należy zastosować do rozstrzygnięcia zaistniałego konfliktu. To też jednoznacznie wskazuje, iż zaistniały spór nie jest sporem o właściwość, a dotyczy on właściwego ustalenia stanu prawnego. Tym samym, w ocenie organu, niniejszy wniosek podlegać winien odrzuceniu. Organ wskazał, że pracownicy Straży Miejskiej wydali dyspozycję nr [...] usunięcia pojazdu na podstawie art. 130a ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Odholowany pojazd pomimo uszkodzeń wymienionych w dyspozycji nie był pojazdem bez tablic rejestracyjnych i nic nie wskazywało na to, że jest to pojazd nie używany, nie było zatem jakichkolwiek przesłanek do przyjęcia jako podstawy usunięcia pojazdu art. 50a w/w ustawy. Pismem z dnia 19 marca 2012 r. Starosta K. zwrócił się do Straży Miejskiej w M. o uzupełnienie informacji wskazując jednocześnie, że dnia 28 lutego 2012 r. jednostka prowadząca parking zawiadomiła o nieodebraniu tego pojazdu z parkingu (art. 130a ust. 10g ustawy Prawo o ruchu drogowym). W odpowiedzi przesłano dyspozycję i udzielono informacji, iż nie ustalono kierowcy i właściciela pojazdu. W kolejnych pismach Starostwo Powiatowe w K. bezzasadnie wskazuje, że drobne usterki pojazdu zapisane w dyspozycji wskazują na to, iż pojazd nie jest używany. Omyłkowy zapis w piśmie Straży Miejskiej w M. z dnia 26 marca 2013 r., iż: "auto stało porzucone na środku drogi, uniemożliwiało wyjazd i wjazd z posesji" w żaden sposób nie wskazywał na to, aby zgodnie z przepisem art. 50a ustawy Prawo o ruchu drogowym Starostwo Powiatowe w K. mogło przyjąć zmianę kwalifikacji i uznać pojazd za pozostawiony bez tablic lub pojazd, którego stan wskazuje na to, że nie jest używany. Pomimo tego pismem z dnia 16 kwietnia 2012 r. po raz kolejny poinformowano Starostwo Powiatowe w K., że właściciel pojazdu postawił go w miejscu, gdzie jest to zabronione, co zdaniem organu jednocześnie wskazuje, iż usunięty został w myśl art. 130a ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym. W dniu 29 listopada 2012 r. do Starostwa Powiatowego w K. przesłano doręczone właścicielowi pojazdu powiadomienie o usunięciu pojazdu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sądy administracyjne rozpoznają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej (art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tj. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej p.p.s.a.). W myśl art. 15 § 1 pkt 4 i § 2 p.p.s.a., sprawy te rozpoznaje Naczelny Sąd Administracyjny, a do ich rozstrzygnięcia stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Zgodnie z art. 22 § 1 pkt 1 k.p.a. spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, z wyjątkiem przypadków określonych w pkt 2-4, rozstrzyga wspólny dla nich organ wyższego stopnia, a w razie braku takiego organu – sąd administracyjny. Sąd administracyjny rozpoznaje więc spór o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego tylko wtedy, gdy organy te nie mają wspólnego organu wyższego stopnia. Stosownie do art. 17 pkt 1 k.p.a. organami wyższego stopnia w rozumieniu kodeksu w stosunku do organów jednostek samorządu terytorialnego są samorządowe kolegia odwoławcze, chyba że ustawy szczególne stanowią inaczej. W niniejszej sprawie Starosta K. wniósł o wskazanie organu właściwego w sprawie dotyczącej przejęcia własności pojazdu marki [...] na podstawie przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym. W ustawie tej brak jest przepisów szczególnych wyłączających właściwość instancyjną samorządowego kolegium odwoławczego. Obszary właściwości miejscowej samorządowych kolegiów odwoławczych zostały określone w rozporządzeniu Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie obszarów właściwości miejscowej samorządowych kolegiów odwoławczych (Dz.U. Nr 198, poz. 1925). Z przepisu § 1 pkt 16 lit. b tego rozporządzenia wynika, że obszar właściwości miejscowej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie obejmuje powiaty: choszczeński, goleniowski, gryficki, gryfiński, kamieński, łobeski, myśliborski, policki, pyrzycki i stargardzki oraz miasta na prawach powiatu - Szczecin i Świnoujście. Jak wynika z załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 sierpnia 1998 r. w sprawie utworzenia powiatów (Dz. U. Nr 103, poz. 652) Gmina M. znajduje się w powiecie k. (Część XVI, poz. 7). Zatem w tej sprawie zarówno Burmistrz M., jak i Starosta K. są organami jednostek samorządu terytorialnego, dla których wspólnym organem wyższego stopnia jest Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 64 § 3 i art. 15 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji postanowienia. O zwrocie wpisu od wniosku orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.