I OZ 972/11

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Borowiec (spr.) po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia R.K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 17 października 2011 r. sygn. akt IV SAB/Wr 83/11 o odmowie przyznania prawa pomocy w sprawie skargi R.K. na bezczynność Dyrektora Zakładu Karnego nr [...] we W. w przedmiocie udzielenia odpowiedzi na zarzut oskarżenia o handel narkotykami postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE R.K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Dyrektora Zakładu Karnego nr [...] we W. w przedmiocie udzielenia odpowiedzi na zarzut oskarżenia o handel narkotykami wraz z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie "przyznania obrońcy z urzędu". Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 17 października 2011 r. sygn. akt IV SAB/Wr 83/11 odmówił przyznania prawa pomocy. W uzasadnieniu postanowienia odwołując się do treści art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej "P.p.s.a.") wskazał, że prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. W ocenie Sądu pierwszej instancji w niniejszej sprawie zachodzi przesłanka oczywistej bezzasadności skargi, o której mowa powołanym przepisie, gdyż z jej treści wynika, że przedmiotem zaskarżenia jest bezczynność Dyrektora Zakładu Karnego nr [...] w przedmiocie udzielenia odpowiedzi na zarzut oskarżenia o handel narkotykami. Taka bezczynność nie należy do żadnej z kategorii spraw wymienionych art. 3 § 2 P.p.s.a. Sąd pierwszej instancji podał, że bezzasadność skargi należy łączyć nie tylko z merytoryczną jej oceną, ale również z możliwością jej wniesienia do sądu administracyjnego. Przepis art. 247 P.p.s.a. może znaleźć zastosowanie w sytuacjach, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 tej ustawy (Hanna Knysiak-Molczyk, Przesłanki przyznania prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym, Przegląd Prawa Publicznego 2007/4/27). Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego R.K., który wnosząc o jego uchylenie wskazał, iż zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. w zw. z art. 7 K.k.w. może on zaskarżyć do Sądu decyzję Dyrektora Zakładu Karnego, po uprzednim poinformowaniu o możliwości wniesienia odwołania. Skarżący podał, że skarżony organ tego nie zrobił i dlatego pozostaje w bezczynności (art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 247 P.p.s.a., prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego. Oznacza, to że zastosowanie powołanego przepisu jest dopuszczalne wówczas, gdy stan faktyczny i prawny danej sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości, co do braku szans na uwzględnienie skargi. W szczególności dotyczy to sytuacji, w której skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 P.p.s.a. (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, str. 573). Zakres kognicji sądu administracyjnego określa art. 3 § 2 P.p.s.a. Przepis ten stanowi, że sąd administracyjny sprawuje kontrolę nad działalnością administracji publicznej w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Z kolei, zgodnie z art. 58 § 1 pkt. 1 P.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Jeżeli zatem skarga została wniesione w sprawie nie należącej do właściwości sądu administracyjnego, to uprawnia to do oddalenia wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy na podstawie art. 247 P.p.s.a. Przechodząc na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że jej przedmiotem jest bezczynność Dyrektora Zakładu Karnego nr [...] we W. w przedmiocie udzielenia odpowiedzi na zarzut oskarżenia o handel narkotykami. Sąd pierwszej instancji trafnie uznał, że sprawa ze ww. skargi nie mieści się we właściwości sądu administracyjnego zakreślonej w art. 3 § 2 P.p.s.a. Odnosząc się do argumentów podniesionych w zażaleniu wyjaśnić należy, iż zgodnie z art. 7 § 1 w zw. z art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy. (Dz.U. z 1997 r. Nr 90, poz. 557 ze zm.) skazany może zaskarżyć do sądu decyzję dyrektora zakładu karnego z powodu jej niezgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Skargi rozpoznaje sąd właściwy zgodnie z art. 3. Stosownie do art. 3 omawianej ustawy Sąd, który wydał orzeczenie w pierwszej instancji, jest właściwy również w postępowaniu dotyczącym wykonania tego orzeczenia, chyba że ustawa stanowi inaczej. W sprawach zastrzeżonych w niniejszym kodeksie dla sądu penitencjarnego właściwy jest ten sąd penitencjarny, w którego okręgu przebywa skazany, chyba że ustawa stanowi inaczej. Sądem penitencjarnym jest sąd okręgowy (§ 2). Z kolei, zgodnie z art. 7 § 3 w sprawach dotyczących odbywania kary pozbawienia wolności, kary aresztu, kary porządkowej, środka przymusu skutkującego pozbawienie wolności, wykonywania orzeczenia o warunkowym przedterminowym zwolnieniu oraz środka zabezpieczającego polegającego na umieszczeniu w zakładzie zamkniętym sądem właściwym jest sąd penitencjarny (§ 2). Z treści powyższych przepisów wynika zatem, iż sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznania skarg na decyzję dyrektora zakładu karnego w sprawach dotyczących odbywania kary pozbawienia wolności. W związku z powyższym przypomnieć należy, że zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. wniesienie do sądu administracyjnego skargi na bezczynności organu, jest dopuszczalne tylko w przypadkach określonych w pkt 1-4a. tej ustawy. Skoro w okolicznościach faktycznych i prawnych niniejszej sprawy nie ulega wątpliwości, że zarzucana przez skarżącego bezczynność Dyrektora Zakładu Karnego nr [...] we W. nie dotyczy sprawy, w których organ ten wydaje decyzje, postanowienia albo inne akty lub czynności podlegające kognicji sądów administracyjnych, to Sąd pierwszej instancji zasadnie wywiódł, iż zachodzi oczywista bezzasadność skargi. Z tego względu złożony w tej sprawie wniosek o przyznanie mu prawa pomocy, na podstawie art. 247 P.p.s.a., podlegał oddaleniu. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.