I FSK 1330/07

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Zubrzycki, Sędzia NSA Artur Mudrecki, Sędzia WSA del. Mirella Łent (sprawozdawca), Protokolant Dariusz Rosiak, po rozpoznaniu w dniu 7 października 2008 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej W. O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 6 marca 2007 r. sygn. akt I SA/Łd 1575/06 w sprawie ze skargi W. O. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia 23 czerwca 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia odsetek za zwłokę od zaległości w podatku od towarów i usług za miesiące kwiecień-wrzesień 2003 r. postanawia umorzyć postępowanie kasacyjne. UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2007 r., sprawy ze skargi W. O. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia 23 czerwca 2006 r. w przedmiocie odmowy umorzenia odsetek za zwłokę od zaległości w podatku od towarów i usług za miesiące kwiecień-wrzesień 2003 r., oddalił skargę. Sąd stwierdził, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego w R. decyzją z dnia 24 marca 2006r., wydaną w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy na skutek uchylenia przez Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. decyzji tego organu z dnia 20 października 2005r., odmówił W. O. umorzenia odsetek od zaległości w podatku od towarów i usług za miesiące od kwietnia do września 2003r. w łącznej kwocie 53.381,90 zł według stanu na dzień 24 czerwca 2005r., zaś w pozostałym zakresie postanowił wniosek podatniczki rozpoznać odrębnym rozstrzygnięciem. W odwołaniu od tej decyzji W. O., wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, zarzuciła naruszenie art. 67a § 1 pkt 2) Ordynacji podatkowej poprzez odmowę umorzenia odsetek za zwłokę od zaległości w podatku od towarów i usług za miesiące od kwietnia do września 2003r. według stanu na dzień złożenia wniosku, art. 121 Ordynacji podatkowej poprzez nie uwzględnienie całokształtu sytuacji, w której w chwili wydania decyzji się znajdowała, art. 122 w związku z art. 187 Ordynacji podatkowej poprzez nie zebranie i nie rozpatrzenie całego materiału dowodowego. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł., decyzją z dnia 23 czerwca 2006r., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi W. O. wniosła o uchylenie powyższej decyzji. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu skarżąca zarzuciła naruszenie art. 67 § 1Ordynacji podatkowej poprzez stwierdzenie, że nie wystąpił w sprawie ważny interes podatnika, tzn. nie ma miejsca sytuacja zagrażająca egzystencji jej rodziny i nie dająca możliwości uregulowania zaległości podatkowych, art. 121 Ordynacji podatkowej poprzez nieuwzględnienie przez organ całokształtu sytuacji, w której się znajdowała w chwili wydania negatywnej decyzji w sprawie udzielenia ulgi oraz art. 210 § 1 pkt 6) i 4) Ordynacji podatkowej poprzez nie wskazanie faktów na podstawie, których podjęto rozstrzygnięcie. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się uchybień. W skardze kasacyjnej powołano art. 173 w zw. z art. 176 oraz 177 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i zaskarżonemu orzeczeniu na podstawie art. 174 pkt 2) przywołanej ustawy zarzucono naruszenie:1) art. 145 pkt 1) lit. b) p.p.s.a. stosowanego w postępowaniu podatkowym na podstawie § 2 tegoż artykułu, poprzez nie uwzględnienie skargi w wyniku podniesienia zarzutu braku umocowania pełnomocnika do reprezentowania skarżącej przed organami podatkowymi, w sprawie będącej przedmiotem skargi i uznania przez Sąd I instancji, że czynność jednostronna rzekomego pełnomocnika nie ma wpływu na dokonane przez organ rozstrzygnięcie i nie zachodzi konieczność wznowienia postępowania celem umożliwienia stronie potwierdzenia ważności dokonanych przez rzekomego pełnomocnika czynności lub wezwania strony do dołączenia do akt oryginalnego pełnomocnictwa; 2. art. 145 § 1 pkt 1) lit.c) p.p.s.a. stosowanego w postępowaniu podatkowym na podstawie § 2 tegoż artykułu poprzez nie uwzględnienie skargi w wyniku pominięcia naruszenia przepisów postępowania jakiego w toku postępowania podatkowego dopuściły się organy podatkowe, a do których przestrzegania były zobligowane z mocy prawa tj.: art. 137 § 3 związku z art. 120 Ordynacji podatkowej, poprzez załączenie do akt sprawy bez wiedzy strony, pełnomocnictwa złożonego do organu w innej sprawie jeszcze przed rozpoczęciem postępowania w niniejszej sprawie, oraz art. 104 Kodeksu cywilnego stosowanego na podstawie art. 137 § 4 Ordynacji Podatkowej; art. 121 Ordynacji podatkowej poprzez prowadzenie postępowania podatkowego przez organy podatkowe w sposób nie budzący zaufania; 3. art. 145 § 1 pkt 3) p.p.s.a. na podstawie § 2 tegoż artykułu, poprzez nie stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa, polegającym na załączeniu przez organ do akt pełnomocnictwa W. O. udzielonego I. K., którego to odpis w dniu 15 września 2004 r. pełnomocnik złożył do akt innego postępowania, czym organ naruszył art. 200 § 1 w zw. z art. 120 § 1, art. 123 § 1 oraz w związku z art. 137 § 3 i 4 ustawy Ordynacja podatkowa i pozbawił stronę przysługujących jej praw; które to naruszenia miały istotny wpływ na wynik sprawy. Wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez WSA w Łodzi. Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie złożono. Pismem z dnia 2 września 2008 r. wycofano skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), jeżeli nie ma szczególnych przepisów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, do postępowania tego stosuje się odpowiednio przepisy postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym. W związku z tym przepisem, na podstawie art. 60 cyt. Prawa, upoważniono skarżącego do tego by mógł cofnąć skargę kasacyjną, a cofnięcie takie wiąże sąd. Przy czym nie ma tu zastosowania zdanie trzecie tego artykułu, które uzależnia decyzję sądu administracyjnego od skutków, jakie może wywołać to działanie, bowiem NSA jest związany treścią skargi kasacyjnej, a więc również wnioskiem o jej cofnięciu. Z kolei Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę (art. 161 § 1 pkt 1) cyt. Prawa). Odnosząc powyżej przytoczone uregulowania prawne do stanu faktycznego sprawy, należy stwierdzić, że strona skarżąca skutecznie wycofała skargę i Naczelny Sąd Administracyjny miał obowiązek w takiej sytuacji umorzyć postępowanie toczące się w sprawie. Przy czym NSA wziął pod uwagę zapis art. 232 § 1 pkt 2) cyt. Prawa, zgodnie z którym Sąd z urzędu zwraca stronie połowę wpisu od pisma cofniętego przed rozpoczęciem posiedzenia, na które sprawa została skierowana, i stwierdził, że postanowieniem z dnia 13 czerwca 2007 r., sygn. akt I SA/Łd 1575/06, skarżącą zwolniono od wpisu. Mając na względzie powyższe orzeczono jak w sentencji.