II GSK 1282/12

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Gronowski Sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz (spr.) Sędzia del. WSA Inga Gołowska Protokolant Anna Wojtowicz - Hess po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2013 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 19 kwietnia 2012 r. sygn. akt I SA/Sz 109/12 w sprawie ze skargi [...] na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w S. z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w N. z dnia [...] czerwca 2011 r., Nr [...]; 3. zasądza od Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w S. na rzecz [...] kwotę 1733,00 (jeden tysiąc siedemset trzydzieści trzy) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. wyrokiem z dnia 19 kwietnia 2012 r., sygn. akt I SA/Sz 109/12, oddalił skargę [...] na decyzję Dyrektora Zachodniopomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie płatności ONW. Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia: I W dniu 15 maja 2009 r. do Biura Powiatowego ARiMR w N. wpłynął wniosek [...] (dalej strona, wnioskodawca, skarżący) o przyznanie płatności w ramach wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW) na rok 2009, deklarując do dopłat działki rolne o łącznej powierzchni 92, 07 ha, położone na działkach ewidencyjnych o numerach [...]. Następnie w dniu 29 maja 2009 r. skarżący wycofał część wniosku w zakresie działki o oznaczeniu B, jak również działkę ewidencyjną o nr [...], na której położona była działka rolna C o powierzchni 3, 68 ha. Wnioskodawca jednocześnie wniósł zmianę do wniosku, w której zwiększeniu uległa powierzchnia działki A do obszaru 86, 00 ha. W dniu 10 lipca 2009 r. w gospodarstwie wnioskodawcy przeprowadzono kontrolę na miejscu, podczas której weryfikacji poddano działkę rolną A, pozostałą po wprowadzonych we wniosku zmianach, dla której powierzchnia stwierdzona wyniosła 92,27 ha. W dniu 8 października 2009 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR wysłał do strony wezwanie do złożenia wyjaśnień, w którym poinformował o stwierdzonych we wniosku nieprawidłowościach, w tym dotyczących deklaracji działki rolnej położonej na działce ewidencyjnej o nr [...] przez kilku producentów rolnych. W odpowiedzi skarżący podtrzymał złożoną uprzednio deklarację. W siedzibie Biura Powiatowego ARiMR w N. przeprowadzona została w dniu [...] kwietnia 2010 r. rozprawa administracyjna, której przedmiotem było ustalenie posiadacza i powierzchni użytkowanej rolniczo ww. działki ewidencyjnej [...]. Podczas rozprawy przesłuchano w charakterze świadków: [...]. Przesłuchana [...] zeznała, iż spółka [...] jest właścicielem, posiadaczem i użytkownikiem spornych gruntów, a wykonane w październiku koszenie - było sprzeczne z zasadami prawidłowego gospodarowania na gruntach rolnych. Z kolei, w świetle zeznań Ireneusza Królewicza koszenie spornych gruntów wykonywał w związku z zawartą z Panem Hayder umową na wykonanie tego typu prac. W myśl zeznań [...] wykonywał on koszenie spornych gruntów na zlecenie i w granicach wskazanych przez Panią [...], jak również nadzorował pracowników przez okres dwóch tygodni, kiedy to koszono sporne grunty. Umową na wykonanie usługi objęte były jedynie prace polegające na koszeniu gruntów bez zbioru ściętej biomasy. [...] zeznał, że dozorował prace wykonywane na spornych gruntach. W czasie wykonywania prac (początek lipca) na gruntach pracował także sprzęt wnioskodawcy, a powyższe zdarzenia spowodowały zgłoszenie zaistniałej sytuacji na Policję. Świadek potwierdził dodatkowo fakt zbierania siana przez kolejną osobę. W dniu [...] maja 2010 r. w siedzibie Biura Powiatowego ARiMR w N. przeprowadzona została w obecności wszystkich stron sporu kolejna rozprawa. Jak zeznał świadek [...] w okresie letnim zbierał siano jedynie na działce ewidencyjnej [...], ustalając szczegóły tych prac z [...]. W dniu 10 maja 2010 r. do Biura Powiatowego ARiMR wpłynęło pismo procesowe [...], według których są posiadaczami zadeklarowanych i użytkowanych rolniczo gruntów, w odniesieniu do których wniosek o przyznanie płatności złożyła również Spółka [...]. Decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR odmówił wnioskodawcy przyznania pomocy do powierzchni 78, 40 ha oraz przyznał pomoc finansową z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW) na 2009 rok w kwocie 1.360,40 zł. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji w sposób szczegółowy odniósł się do zaistniałego konfliktu krzyżowego na działce ewidencyjnej nr [...], z powodu którego został wykluczony z płatności obszar 78,40 ha, w wyniku złożenia wniosku o przyznanie płatności do działek rolnych położonych na ww. działce ewidencyjnej przez dwóch producentów rolnych, tj. skarżącego oraz Spółkę [...]. Według ustaleń organu omawiani producenci rolni naprzemiennie wykonywali zabiegi agrotechniczne na spornych gruntach, co nie pozwala ustalić ich posiadacza. Decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. Dyrektor Zachodniopomorskiego Oddziału ARiMR utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Zdaniem organu odwoławczego, postępowanie organu I instancji nie naruszało prawa, które skutkować powinno wzruszeniem zaskarżonej decyzji. Zdaniem organu odwoławczego w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego fakt posiadania gruntów rolnych położonych na działce ewidencyjnej [...] nie został przez stronę należycie udowodniony, co uzasadnia odmowę przyznania płatności do wnioskowanych gruntów. Jako podstawę prawną organ odwoławczy powołał przepis § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW), objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013" (Dz. U. z 2009 r., Nr 40 poz. 329 ze zm.) – dalej: rozporządzenie z 11 marca 2009 r. W myśl tego przepisu, płatność ONW przysługuje rolnikowi w rozumieniu przepisów art. 2 lit. a rozporządzenia nr 73/2009, zwanemu dalej "rolnikiem", jeżeli łączna powierzchnia działek rolnych w rozumieniu art. 2 pkt 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. Urz. UE L 316 z 02.12.2009, str. 65), zwanych dalej "działkami rolnymi", lub ich części, położonych na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania, zwanych dalej "obszarami ONW", na których jest prowadzona działalność rolnicza w rozumieniu art. 2 lit. c rozporządzenia nr 73/2009, posiadanych w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, wynosi co najmniej 1 ha. Według organu dla uzyskania płatności nie wystarczy być posiadaczem działek rolnych w rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego, ale należy je również rolniczo użytkować, co strona powinna udowodnić. W myśl art. 21 ust. 3 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. z 2007 r., Nr 64, poz. 427 ze zm.) – dalej: "ustawa z 7 marca 2007 r.", strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 2, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Zdaniem organu odwoławczego strona nie udowodniła faktu bycia faktycznym posiadaczem gruntów rolnych działki ewidencyjnej [...]. Zarówno strona odwołująca, jak i strona przeciwna, w sporze konfliktu krzyżowego o posiadanie gruntów w/w działki ewidencyjnej wykazali wykonywanie prac agrotechnicznych na tych gruntach w roku 2009. Tym samym, jak zauważył organ, w następstwie tych czynności żadna ze stron konfliktu krzyżowego nie mogła wykonywać czynności składających się na posiadanie gruntów rolnych, tj. swobodnie dokonywać odpowiednich zabiegów agrotechnicznych, zbierać plony oraz utrzymywać grunty w dobrej kulturze rolnej przy zachowaniu wymogów ochrony środowiska (zgodnie z normami). Wnioskodawca złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S., który wyrokiem z dnia 19 kwietnia 2012 r., sygn. akt I SA/Sz 109/12, oddalił skargę. Zgodnie z § 2 pkt 3 rozporządzenia z 11 marca 2009 r., na co wskazał Sąd I instancji, przesłanką przyznania płatności jest posiadanie działki rolnej, do której ma być przyznana płatność. W ocenie WSA posiadanie gruntów rolnych należy rozumieć jako faktyczne ich użytkowanie. W tym kontekście Sąd I instancji wskazał na ustalony w sprawie fakt naprzemiennej uprawy spornych gruntów w roku 2009, zarówno przez skarżącego, jak i drugą stronę konfliktu. Tym samym Sąd I instancji nie dopatrzył się naruszenia prawa w odmowie przyznania wnioskodawcy spornej płatności za rok 2009, a to wobec nie wykazania faktu bycia posiadaczem spornego gruntu. II Wnioskodawca skargą kasacyjną zaskarżył powyższy wyrok w całości, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: 1) naruszenie art. 366 k.c. w zw. z art. 345 k.c. poprzez odmowę ich zastosowania i w konsekwencji uznanie przez Sąd I instancji, że skarżący nie był posiadaczem nieruchomości objętej wnioskiem o przyznanie płatności ONW na rok 2009 ; 2) naruszenie § 2 rozporządzenia z 11 marca 2009 r. poprzez odmowę przyznania skarżącemu jednolitej płatności obszarowej, pomimo braku określonych przesłanek uzasadniających odmowę; 3) naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 233 § 1 k.p.c. w zw. z art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.), mające istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na niewystarczająco wszechstronnym rozważeniu zebranego materiału dowodowego i w konsekwencji nie dokonania ustalenia, że to skarżący był posiadaczem nieruchomości objętej wnioskiem o przyznanie płatności ONW; 4) naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a., mające istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez ich niezastosowanie, tj. niedostrzeżenie naruszenia przez organ przepisów art. 21 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z 7 marca 2007 r.; 5) naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a., mające istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez ich niezastosowanie, tj. niedostrzeżenie naruszenia przez organ przepisów art. 7 k.p.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a. polegające na niepodjęciu przez organ czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w sposób umożliwiający uniknięcie wątpliwości co do tego, kto był posiadaczem gruntów, co do których organ I instancji nie przyznał skarżącemu płatności objętych wnioskiem. Według kasatora ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że skarżący na dzień 31 maja 2009 r. pozostawał faktycznym użytkowaniem spornego gruntu, w szczególności dokonywał (i w dalszym ciągu dokonuje) niezbędnych zabiegów agrotechnicznych, spełniając tym samym wymóg utrzymania gruntów w dobrej kulturze rolnej. III Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. Skarga kasacyjna została oparta na obydwu prawem przewidzianych podstawach, tj. zarówno na zarzucie naruszenia prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), jak i na zarzucie naruszenia przepisów postępowania (pkt 2). Takie sprecyzowanie podstaw skargi kasacyjnej wymaga rozpoznania w pierwszej kolejności zarzutów procesowych, a w szczególności pod kątem prawidłowości ustalenia w sprawie faktów stanowiących hipotezę przepisów mających zastosowanie w sprawie. Z tego względu w pierwszej kolejności wymagają wyjaśnienia zasady przyznawania dopłat rolnych ze środków publicznych. Pozwoli to bowiem określić istotne okoliczności faktyczne rodzące prawo do wspomnianych dopłat rolnych, a następnie z tego punktu widzenia ocenić prawidłowość poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych. Innymi słowy, na co wskazuje przepis art. 174 p.p.s.a., w sprawie należy oceniać działania organu i Sądu I instancji, które mają istotny wpływ na wynik sprawy, a do takich należy kwestia ustaleń faktycznych wchodzących w zakres hipotezy przepisów prawnych mających zastosowanie w sprawie. Przepisy ustawy z 7 marca 2007 r. co wymaga podkreślenia, nieco inaczej statuują pozycję strony w postępowaniu o przyznanie pomocy w ramach poszczególnych działań objętych programem aniżeli zasady procedury administracyjnej określone w Kodeksie postępowania administracyjnego. W myśl art. 21 ust. 1 cyt. ustawy do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. Zatem, ustawodawca zdecydował się na odejście od zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 k.p.a., nakazującej organom administracji publicznej podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Konsekwencją odejścia od zasady prawdy obiektywnej jest również rezygnacja z zasady postępowania dowodowego, wyrażonej w art. 77 § 1 k.p.a. Stosownie do art. 77 § 1 k.p.a. na organ administracji publicznej nałożony został obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, przy czym obowiązek ten należy rozumieć w ten sposób, że organ albo czyni to z własnej inicjatywy, jeżeli uważa za konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, albo gromadzi w aktach sprawy dowody wskazane lub dostarczone przez strony, jeżeli mają one znaczenie dla sprawy. Zatem, to organy administracji publicznej podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, aby ustalić stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością. Natomiast w art. 21 ust. 2 pkt 2 ustawy z 7 marca 2007 r. obowiązek ten został ograniczony jedynie do rozpatrzenia materiału dowodowego, wskazanego we wniosku oraz innych dokumentach dołączonych przez wnioskodawcę i innych uczestników postępowania. Na organach ARiMR nie ciąży natomiast obowiązek aktywnego poszukiwania dowodów na poparcie uprawnienia wnioskodawcy do otrzymania płatności (J. Bieluk, D. Łobos-Kotowska, Ustawa o płatnościach w ramach wsparcia bezpośredniego. Komentarz, Oficyna 2008, s. 51, 52). Z omawianych względów w postępowaniu w sprawie dotyczącej przyznania pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie, stoi na straży praworządności i jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 21 ust. 2 pkt 1 i 2 cyt. ustawy). Przenosząc te rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że organy ARiMR nie rozpatrzyły w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, odmawiając dopłat rolnych skarżącemu, bez wskazania uzasadnionych podstaw. Przesłanki niezbędne do otrzymania pomocy wnioskowanej przez skarżącego określa ustawa z 7 marca 2007 r. oraz rozporządzenie z 11 marca 2009 r. Powołane akty prawne odwołują się do stosownych przepisów Unii Europejskiej. Zgodnie § 2 rozporządzenia z 11 marca 2009 r. płatność przysługuje rolnikowi w rozumieniu przepisów art. 2 lit. a rozporządzenia nr 73/2009: 1) który podjął zobowiązanie, o którym mowa w: a) art. 14 ust. 2 tiret drugie rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) oraz zmieniającego i uchylającego niektóre rozporządzenia (Dz. Urz. WE L 160 z 26.06.1999, str. 80, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 25, str. 391, z późn. zm.) albo b) art. 37 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz. Urz. UE L 277 z 21.10.2005, str. 1, z późn. zm.); 2) jeżeli łączna powierzchnia działek rolnych w rozumieniu art. 2 pkt 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. Urz. UE L 316 z 02.12.2009, str. 65) lub ich części, położonych na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na których jest prowadzona działalność rolnicza w rozumieniu art. 2 lit. c rozporządzenia nr 73/2009, posiadanych w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, wynosi co najmniej 1 ha; 3) do położonej na obszarach ONW powierzchni działek rolnych lub ich części, będących w jego posiadaniu w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, wynoszącej nie więcej niż 300 ha; 4) jeżeli został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, zwany dalej "numerem identyfikacyjnym"; 5) jeżeli są przestrzegane wymogi i normy określone w przepisach o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, zgodnie z przepisami art. 50a i art. 51 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005. Zgodnie z art. 50a pkt 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 beneficjent otrzymujący płatności na mocy art. 36 lit. a) ppkt (i)-(v) oraz art. 36 lit. b) ppkt (i), (iv) i (v) przestrzega w całym gospodarstwie podstawowych wymogów w zakresie zarządzania oraz zasad dobrej kultury rolnej zgodnej z ochroną środowiska - zamieszczonych w art. 5 i 6 oraz w załączniku II i III rozporządzenia (WE) nr 73/2009. Stosownie do art. 2 lit c) rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 "działalność rolnicza" oznacza produkcję, hodowlę lub uprawę produktów rolnych, włączając w to zbiory, dojenie, chów zwierząt oraz utrzymywanie zwierząt do celów gospodarskich, lub utrzymywanie gruntów w dobrej kulturze rolnej zgodnej z ochroną środowiska, zgodnie z art. 6. Z kolei w myśl art. 4 pkt 1 tego rozporządzenia rolnik otrzymujący płatności bezpośrednie spełnia wymogi podstawowe w zakresie zarządzania wymienione w załączniku II oraz przestrzega zasady dobrej kultury rolnej zgodnej z ochroną środowiska, o której mowa w art. 6. W świetle powyższych przepisów dla uruchomienia środków finansowych z tytułu omawianych dopłat rolnych wymaganym warunkiem wstępnym, co wymaga zaakcentowania, jest wykonanie w danym roku gospodarczym na obszarze gruntu rolnego, o powierzchni co najmniej 1 ha, wszystkich niezbędnych czynności agrotechnicznych, zgodnie z obowiązującymi wymogami, utrzymującymi grunt w dobrej kulturze rolnej. Wtórną zaś jest sprawą kwestia komu te dopłaty przysługują. W niniejszej sprawie, jak już wskazano, o dopłaty wystąpiło dwóch wspomnianych wnioskodawców. W niniejszej sprawie organ, a w ślad za nim Sąd I instancji, skoncentrował się w swej istocie na drugorzędnej kwestii, czy producent rolny był posiadaczem danej nieruchomości rolnej przez okres całego roku gospodarczego 2009, a ustaliwszy, iż tego wymogu nie spełnił żaden z wnioskodawców, odmówił wszystkim producentom rolnym wnioskowanych dopłat. Natomiast, co jest mankamentem postępowania administracyjnego, w sprawie nie zostało w dostatecznym stopniu zbadane, czy na spornych działkach rolnych zostały wykonane i przez kogo, wszystkie niezbędne dla uruchomienia tej płatności środki i czynności agrotechniczne, utrzymujące te działki w dobrej kulturze rolnej, a to właśnie w ostatecznym rachunku otwiera dostęp do dopłat rolnych finansowanych ze środków publicznych. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w sytuacji wykonania niezbędnych zabiegów agrotechnicznych wymaganych dla danej płatności rolnej narusza prawo i interes ogólnogospodarczy odmowa przyznania takiej płatności tylko na tej podstawie, że na określonym areale rolnym, w danym roku gospodarczym, działali konkurencyjnie względem siebie dwaj producenci rolni. Pominąć należy oczywiście sytuację, gdy w następstwie działań któregoś z nich doszło do zniweczenia (zniszczenia) efektów gospodarczych konkurenta z punktu widzenia dobrej kultury rolnej. W odniesieniu do działki rolnej, lub jej części, która nie jest utrzymana w dobrej kulturze rolnej, brak jest bowiem podstaw dla przyznania dopłaty rolnej ze środków publicznych Jak wynika z § 2 rozporządzenia z 11 marca 2009 r., do złożenia wniosku o omawiane dopłaty legitymowany jest posiadacz działki rolnej, przy czym przepis ten nie wymaga, aby posiadanie było w dobrej wierze. Nie jest również wymagane, aby wnioskodawca wykonał wymagane czynności agrotechniczne, uzasadniające dopłaty rolne, utrzymujące dobrą kulturę rolną, na całej ewidencyjnej powierzchni działki rolnej. Z powyższych względów producentowi rolnemu przysługuje prawo do płatności rolnej w odniesieniu do działki rolnej lub jej części, jeżeli w danym roku gospodarczym wykaże fakt wykonania wymaganych czynności agrotechnicznych, uzasadniających dopłaty rolne. Jednakże pod tym kątem sprawa nie była analizowana. Organy, a w ślad za tym Sąd I instancji, ograniczyli się bowiem do - nie mającego istotnego znaczenia w sprawie - skonstatowania braku wyłączności ze strony każdego z producentów rolnych w byciu posiadaczem działki rolnej przez cały okres omawianego roku gospodarczego. Jednakże, co jest istotne dla uruchomienia omawianej płatności rolnej, w okolicznościach rozpatrywanej sprawy, jak już wskazano, czynności agrotechniczne wykonywali na spornym areale gruntów rolnych, z przeświadczeniem bycia posiadaczem, zarówno [...], jak i spółka [...]. Dlatego przy rozpoznawaniu złożonych przez wspomnianych producentów rolnych wniosków o płatności rolne obowiązkiem organu było ustalenie, czy wnioskodawca w roku gospodarczym 2009 dokonał niezbędnych zabiegów agrotechnicznych w ramach danej płatności, spełniając wymóg utrzymania gruntów w dobrej kulturze rolnej, przynajmniej w odniesieniu do części spornego areału rolnego. Tego zaś w sprawie nie dokonano. Ponadto, co nie może być bez znaczenia przy wykładni przepisów prawa, trudno byłoby zaakceptować niewykorzystanie przewidzianych środków publicznych, w tym przyznanych Polsce środków unijnych z tytułu dopłat rolnych, w sytuacji wykonania wymaganych dla danej płatności czynności agrotechnicznych na danym areale gruntów rolnych, utrzymujących je w dobrej kulturze rolnej, tylko na tej podstawie, że prace agrotechniczne wykonało niezależnie od siebie dwóch lub więcej producentów rolnych, działających z przeświadczeniem bycia posiadaczem gruntu rolnego. Z powyższych względów w omawianej sytuacji organ powinien rozpoznać wniosek o płatność rolną złożony przez każdego ze wspomnianych producentów rolnych. Wniosek powinien być wówczas uwzględniony w odniesieniu do areału gruntu, na którym dany producent rolny wykaże fakt wykonania wymaganych czynności agrotechnicznych, utrzymujących grunt w dobrej kulturze rolnej. Nie można przy tym wykluczyć możliwości przyznania dopłat, w określonej części, obu wspomnianym producentom rolnym, jeżeli w świetle przedstawionego przez nich materiału dowodowego każdy z nich wykonał na spornym areale określoną część prac agrotechnicznych, za które przysługuje omawiana dopłata rolna. W rezultacie wynik sprawy uzależniony jest od dokonania przez organ administracyjny powyższych ustaleń, a tego nie jest władny samodzielnie dokonać Sąd I instancji. Z omawianych względów, działając na podstawie art. 188 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i rozpoznał skargę. Rozpoznając zaś skargę, stwierdziwszy naruszenie przez organ wspomnianych przepisów prawa, uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji. Natomiast inną jest już kwestią, wykraczającą poza zakres kognicji organu i Sądu I instancji, dokonywanie oceny pod kątem lepszych lub gorszych praw do spornych gruntów rolnych po stronie każdego ze wspomnianych producentów rolnych, a tym bardziej badanie zasadności ewentualnych roszczeń między tymi podmiotami. Należy to bowiem, zgodnie z ogólnymi zasadami, do właściwości sądu powszechnego. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200, art. 203 pkt 1 i art. 207 § 2 p.p.s.a.