II SA/Rz 151/17

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący – Sędzia WSA Joanna Zdrzałka po rozpatrzeniu w dniu 6 grudnia 2017 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku JK o sprostowanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 6 czerwca 2017 r. II SA/Rz 151/17 w zakresie orzeczenia o kosztach postępowania - p o s t a n a w i a - odmówić sprostowania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 6 czerwca 2017 r. II SA/Rz 151/17. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 6 czerwca 2017 r., wydanym w sprawie II SA/Rz 151/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, uwzględniając skargę JK, stwierdził nieważność wyszczególnionych w pkt I i II wyroku decyzji oraz postanowień Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] i Wójta Gminy [...]. W pkt III wyroku, Sąd zasądził na rzecz JK kwotę 590 zł, tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. W dniu 10 listopada 2017 r. JK zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z wnioskiem o "poprawienie treści wyroku w sentencji". Wskazał, że nie jest prawnikiem, nie poniósł żadnych kosztów związanych z reprezentowaniem go przez zawodowego pełnomocnika (postanowieniem z dnia 10 marca 2017 r. II SA/Rz 151/17 przyznano mu prawo pomocy obejmujące zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata), wobec czego zasądzenie na jego rzecz kwoty 590 zł nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.), sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie orzeczenia sądowego jest konstrukcją procesową, która ma na celu naprawienie jego wadliwości przez nadanie mu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał, która jednocześnie nie może prowadzić do zmiany lub uchylenia tego orzeczenia, co jest dopuszczalne tylko w drodze jego zaskarżenia środkiem odwoławczym. W żadnym razie sprostowanie orzeczenia nie może prowadzić do zmiany zawartego w nim rozstrzygnięcia (zob. szerzej T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. wyd. VI. Wolters Kluwer, 2016 – komentarz do art. 156). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, Sąd stwierdza, że wniosek skarżącego nie był możliwy do uwzględnienia. Wniosek skarżącego sprowadza się bowiem w istocie do żądania usunięcia z treści sentencji wyroku rozstrzygnięcia o kosztach postępowania, zawartego w pkt III wyroku. Nie jest to zatem żądanie sprostowania niedokładności, błędu pisarskiego albo rachunkowego lub innej oczywistej omyłki, której sanowanie następuje w trybie określonym art. 156 Ppsa. Ewentualne uchylenie zwartego w wyroku spornego postanowienia o kosztach postępowania mogłoby nastąpić tylko i wyłącznie w przypadku wniesienia przez stronę postępowania środka zaskarżenia. Taka zaś sytuacja nie miała miejsca w opisywanej sprawie, gdyż żadna stron nie zaskarżyła tak samego rozstrzygnięcia o kosztach postępowania, jak i wyroku, wobec czego postanowieniem z dnia 27 września 2017 r. Sąd stwierdził jego prawomocność.