I OSK 2617/17

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Czesława Nowak-Kolczyńska po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej J. O. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 11 sierpnia 2017 r. sygn. akt II SAB/Go 43/17 o odrzuceniu skargi J. O. na bezczynność Rady Miasta Zielona Góra w przedmiocie podjęcia uchwały w sprawie budowy pomnika [...] postanawia: oddalić skargę kasacyjną UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. postanowieniem z 11 sierpnia 2017 r. wydanym na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, ze zm., dalej: p.p.s.a.) odrzucił skargę J. O. na bezczynność Rady Miasta Zielona Góra w przedmiocie podjęcia uchwały w sprawie budowy pomnika [...] uznając, że sprawa o takim przedmiocie jest niedopuszczalna. Sąd przywołał treść art. 7 ust. 1 pkt 9 oraz art. 18 ust. 2 pkt 13 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2016 r. poz. 446, ze zm., dalej: u.s.g.) i stwierdził, że wznoszenie pomników następuje w drodze uchwały organu stanowiącego gminy, na którą w myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. skarga na bezczynność nie przysługuje. Ustawodawca wyłączył bowiem z zakresu kontroli sądu, sprawowanej na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., bezczynność organów w sprawach określonych w punkcie 5, tj. aktów prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. W ocenie Sądu, również art. 101a ust. 1 u.s.g. nie daje podstaw do przyjęcia dopuszczalności skargi, bowiem uprawnia on do wniesienia skargi na organ gminy, który nie wykonuje czynności nakazanych prawem albo podejmuje czynności prawne lub faktyczne naruszające prawa osób trzecich. Przepis art. 18 ust. 2 pkt 13 u.s.g. nie zobowiązuje zaś organu gminy do podjęcia uchwały we wnioskowanym przedmiocie, jedynie przyznaje radzie gminy uprawnienie do podjęcia uchwały w sprawie wznoszenia pomników. W skardze kasacyjnej wniesionej od powyższego postanowienia J. O., reprezentowany przez adwokata, wniósł o uchylenie tego postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił: 1. naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 18 ust. 2 pkt 13 u.s.g. przez przyjęcie, że Rada Miejska w Zielonej Górze nie miała obowiązku podjęcia uchwały w przedmiocie wniosku J. O. - jako przewodniczącego Społecznego Komitetu Budowy Pomnika [...] w Zielonej Górze. Wskazano, że obowiązek taki wynika ze Statutu Miasta Zielona Góra. 2. naruszenie przepisów postępowania, a to art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. przez przyjęcie, że sprawa niniejsza nie podlega rozpoznaniu przez sąd administracyjny. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Rada Miasta Zielona Góra wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Należy podzielić pogląd wyrażony przez Sąd I instancji, że brak jest przepisów powszechnie obowiązującego prawa, z których wynikałby konkretny obowiązek podjęcia w zakreślonym czasie przez organ stanowiący gminy uchwały dotyczącej wzniesienia pomnika. Przywołany w podstawach skargi kasacyjnej, a także przez Sąd I instancji, art. 18 ust. 2 pkt 13 u.s.g. stanowi o właściwości rady gminy do podejmowania uchwał w sprawach m.in. wznoszenia pomników. Z tak określonej kompetencji organu nie sposób wyprowadzić obowiązku podjęcia uchwały. Podejmowanie uchwał w tym przedmiocie stanowi bowiem jedynie uprawnienie rady gminy, którego nie sposób egzekwować zwracając się do sądu administracyjnego ze skargą na bezczynność tego organu. Ustawowej normy nie mógł modyfikować zapis statutu. W świetle powyższego nie sposób uznać za uzasadniony zarzut naruszenia art. 18 ust. 2 pkt 13 u.s.g. Skoro oczekiwane przez skarżącego działania uchwałodawcze organu gminy nie mogły być uznane za obowiązek nałożony przepisem powszechnie obowiązującego prawa, toteż nie można było uznać, że skargą objęta jest bezczynność organu w przypadku wskazanym w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Powyższe czyni bezskutecznym podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Przepis ten bowiem wiąże możliwość rozpoznania sprawy ze skargi na bezczynność organu jedynie z przypadkami wymienionymi w pkt 1-4. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. O kosztach postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł, albowiem o zwrocie tych kosztów stosownie do przepisu art. 209 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w orzeczeniu uwzględniającym skargę (art. 200) oraz w orzeczeniach, o których mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 tej ustawy. Przepisy art. 203 i 204 p.p.s.a. wiążą zwrot kosztów postępowania kasacyjnego z wyrokiem sądu I instancji oddalającym lub uwzględniającym skargę, co nie ma miejsca w przypadku rozpoznawania skargi kasacyjnej od postanowienia umarzającego postępowanie lub odrzucającego skargę. Kwestię tę przesądził Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 4 lutego 2008 r., sygn. akt I OPS 4/07 (ONSAiWSA 2008, nr 3, poz. 42), w treści której wyjaśniono, że przepisy art. 203 i 204 p.p.s.a. nie mają zastosowania, gdy przedmiotem skargi kasacyjnej jest postanowienie sądu I instancji kończące postępowanie w sprawie. Do wspomnianej kategorii należy postanowienie o odrzuceniu skargi.