II FSK 1230/19

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Tomasz Zborzyński Sędzia NSA Bogusław Dauter Sędzia WSA del. Dominik Gajewski (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej P. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 22 stycznia 2019 r. sygn. akt I SA/Łd 580/18 w sprawie ze skargi P. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 6 lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z 22 stycznia 2019 r., sygn. akt I SA/Łd 580/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę P. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z 6 lipca 2018 r. w przedmiocie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od marca 2017 r. do maja 2018. W skardze kasacyjnej wywiedzionej od ww. wyroku skarżący zaskarżył go w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy WSA w Łodzi do ponownego jej rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz skarżącego od organu zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów z tytułu zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Zaskarżonemu orzeczeniu - w oparciu o przepis art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz 1302, dalej: "p.p.s.a.") - zarzucono naruszenie następujących przepisów prawa, mające istotny wpływ na wynik postępowania: 1. art. 6m § 2b w zw. z art. 6o § 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (tekst jednolity: Dz.U. z 2017 r., poz. 1289 ze zm.; dalej: u.c.p.g.) poprzez przyjęcie, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze może wydać decyzję określającą wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, podczas gdy z literalnego brzmienia niniejszego przepisu jasno wynika, iż organami uprawnionymi do wydawania decyzji określające wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami są wójt, burmistrz lub prezydent miasta; 2. art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. i art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 2107) poprzez niestwierdzenie nieważności decyzji SKO w Piotrkowie Trybunalskim wydanych bez podstawy prawnej; 3. art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez uznanie za udowodnione okoliczności faktyczne sprawy, pomimo faktu, iż skarżący nie miał możności wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów; 4. art. 120 w zw. z art. 122 w zw. z art. 187 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja Podatkowa (Dz.U. z 2018 r., poz. 800; dalej: "O.p.") poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego. W odpowiedzi na skargę kasacyjną SKO wniosło o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Jak stanowi art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Kwalifikowane wymogi formalne skargi kasacyjnej, unormowane w art. 174 - art. 176 p.p.s.a, wiążą się z tym, że ten środek zaskarżenia nie tylko inicjuje postępowanie przed sądem administracyjnym drugiej instancji, ale także wyznacza jego merytoryczny zakres. Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi kasacyjnej i nie może zastępować strony w wyrażaniu, precyzowaniu, czy też uzasadnianiu jej zarzutów. Zarzuty, jak i ich uzasadnienie, powinny być ujęte ściśle i zrozumiale, zwłaszcza jeśli weźmie się pod uwagę wymóg sporządzenia skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika (art. 175 p.p.s.a.). Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 1 marca 2017 r., sygn. akt II FSK 3133/16 (dostępny, podobnie jak inne orzeczenia powołane w niniejszym uzasadnieniu, w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl), “w przypadku skargi kasacyjnej – będącej kwalifikowanym środkiem zaskarżenia – czytelność sformułowanego w niej komunikatu jest o tyle istotna, że ustawa wiąże powstanie określonych skutków procesowych nie tylko z samym faktem wniesienia tego pisma (jak w przypadku skargi czy zażalenia), ale także z jego treścią. Określenie podstaw zaskarżenia, wymienionych w art. 174 p.p.s.a., sprecyzowanie zarzutów skargi kasacyjnej oraz ich uzasadnienie w drodze racjonalnej argumentacji prawniczej, determinuje bowiem zakres zaskarżenia w postępowaniu kasacyjnym, co w konsekwencji wpływa na zakres kognicji Naczelnego Sądu Administracyjnego". W niniejszej sprawie warto zwrócić uwagę na formalny charakter postępowania przed NSA, bowiem skarżący zmienił w skardze kasacyjnej argumentację dotychczas prezentowaną w sprawie. O ile w skardze wniesionej do WSA koncentrował się on na kwestionowaniu prawa gminy do pobierania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, o tyle obecnie, przed NSA, skarżący przede wszystkim wskazuje, że SKO nie jest właściwym organem określającym wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Podstawowa kwestia rozważana przez WSA nie jest więc obecnie kwestionowana. Wobec opisanego zarzutu skargi kasacyjnej stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie to Wójt Gminy T. decyzją z 29 maja 2018 r., na podstawie między innymi art. 6i ust. 1 pkt 1, art. 6o, art. 6q u.c.p.g. oraz uchwały nr [...] Rady Gminy T. z 29 grudnia 2015 r. w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz określenia wysokości tej opłaty, określił skarżącemu wysokość opłaty zagospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od marca 2017 r. do maja 2018 r. w kwocie 30 zł za każdy miesiąc. Strona wywiodła odwołanie od tej decyzji, zaś decyzją z 6 lipca 2018 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim utrzymało tę decyzję w mocy. Tak więc, to nie Samorządowe Kolegium Odwoławcze określiło skarżącemu wysokość przedmiotowej opłaty. Samorządowe Kolegium Odwoławcze skontrolowało jedynie decyzję Wójta Gminy określającą wysokość opłaty – czego domagała się strona wnosząc odwołanie – i utrzymało ją w mocy. Z tego powodu nie sposób mówić o nieważności któregokolwiek z tych rozstrzygnięć, co czyni pierwsze dwa zarzuty skargi kasacyjnej bezzasadnymi. Pozostałe dwa zarzuty skargi kasacyjnej dotyczą wadliwości postępowania dowodowego: po pierwsze, skarżący wskazuje, że nie miał możności wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów, po drugie, utrzymuje, iż nie podjęto wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego. NSA stwierdza w pierwszej kolejności, że skarżący nie wskazał, jakie dowody ma na myśli. Po drugie, skarżący nie wskazuje wpływu ich ewentualnego uwzględnienia na wynik sprawy (por. art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Lektura skargi kasacyjnej nie pozwala wywieść, w jaki sposób sygnalizowane braki zmieniłyby treść rozstrzygnięcia. Tym bardziej, że skarżący podnosił w sprawie dotychczas taką argumentację, która nie wymagała przeprowadzenia postępowania dowodowego. Do określenia tego, czy gmina ma prawo określić i pobrać opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi (były to kwestie sporne przed WSA) postępowanie dowodowe jest zbyteczne. Podobnie w zakresie odpowiedzi na pytanie, czy Samorządowe Kolegium Odwoławcze może wydać decyzję określającą wysokość tej zapłaty. To nie kwestie natury dowodowej pozostawały w sprawie sporne – sporna była wykładnia prawa materialnego. Konkludując Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że żaden z zarzutów, podniesionych w skardze kasacyjnej nie okazał się uzasadniony. Wobec tego skarga kasacyjna jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw została oddalona na podstawie art. 184 p.p.s.a. ----------------------- 4