II GSK 1090/16

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz Sędzia NSA Wojciech Kręcisz(spr.) Sędzia del. WSA Ewa Cisowska-Sakrajda Protokolant Szymon Janik po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Miasta Gliwice od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 października 2015 r. sygn. akt V SA/Wa 1690/15 w sprawie ze skargi Miasta Gliwice na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty przypadającej do zwrotu do budżetu państwa 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Miasta Gliwice na rzecz Ministra Rozwoju i Finansów 1200 (tysiąc dwieście) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 14 października 2015 r., sygn. akt V SA/Wa 1690/15 oddalił skargę Miasta Gliwice na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty przypadającej do zwrotu do budżetu państwa. Z uzasadnienia wyroku wynika, że Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia. Decyzją z dnia 14 października 2014 r. Wojewoda Śląski na podstawie art. 255 ust. 1 pkt 1, ust. 3 pkt 2, ust. 4 i ust. 5 oraz art. 168 ust. 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 885 ze zm.) i art. 104 i art. 108 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej: k.p.a.) określił Miastu Gliwice do zwrotu do budżetu państwa kwotę dochodów budżetowych pobranych w okresie od 1 stycznia 2009 r. do 10 lipca 2014 r. w związku z gospodarowaniem nieruchomością stanowiącą własność Skarbu Państwa, położoną przy ul. [...] w Gliwicach i nieprzekazanych przez Miasto Gliwice do budżetu państwa w łącznej kwocie 16.046,02 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych. W wyniku odwołania strony skarżącej Minister Finansów zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. utrzymał w mocy decyzję Wojewody Śląskiego. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że nie jest kwestią sporną w sprawie, iż w 1969 r. nieruchomość położona w Gliwicach przy ul. [...] została przekazana w zarząd państwowy Miejskiemu Zarządowi Budynków Mieszkalnych. Obecnie funkcję zarządcy tej nieruchomości pełni Zarząd Budynków Miejskich II Towarzystwo Budownictwa Społecznego Sp. z o.o. – jednostka organizacyjna Gminy. Nieruchomość ta nigdy nie była własnością Miasta Gliwice. W związku ze sprawowanym zarządem państwowym pobierano określone dochody, które w spornym okresie nie zostały odprowadzone do budżetu państwa. Z wyjaśnień Prezydenta Miasta Gliwice wynika, że dochody z czynszu najmu wpływają na konto Miasta Gliwice. Na rachunek Skarbu Państwa nie została przekazana żadna kwota. W tym stanie faktycznym brak jest zatem podstaw do uznania, że w sprawie naruszono art. 255 ustawy o finansach publicznych. W skardze na powyższą decyzję Miasto Gliwice zarzuciło naruszenie: - art. 255 ust. 1 i 4 ustawy o finansach publicznych poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w zakresie ustalenia zobowiązania do zwrotu dochodów budżetowych w związku z gospodarowaniem sporną nieruchomością od dnia 1 stycznia 2009 r. do dnia 10 lipca 2014 r., która w okresie od 1 stycznia 2009 r. do dnia 31 maja 2012 r. formalnie stanowiła własność osoby fizycznej; - art. 255 ust. 3 w zw. z art. 255 ust. 1 i 2 ustawy o finansach publicznych poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w zakresie ustalenia terminu płatności należności odsetkowych, tj. liczonych od dnia 16 stycznia 2009 r. pomimo faktu, że w okresie od stycznia 2009 r. do dnia 31 maja 2012 r. jako właściciel spornej nieruchomości w dokumentach urzędowych wpisana była osoba fizyczna. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił powyższą skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Na wstępie Sąd powołał się na treść art. 255 ustawy o finansach publicznych i wskazał, że jak wynika z akt sprawy skarżąca nie przekazała na rachunek bieżący dysponenta części budżetowej, tj. Wojewody Śląskiego, dochodów pobranych z tytułu najmu lokalu znajdującego się w budynku posadowionym na nieruchomości Skarbu Państwa położonej w Gliwicach przy ul. [...], oznaczonej geodezyjnie jako działka nr [...] o powierzchni 0,0822 ha. Prezydent Miasta Gliwice poinformował w piśmie z 16 czerwca 2014 r., że w 2012 r. na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego w Gliwicach sygn. akt I Ns 1032/10 z dnia 19 marca 2012 r. spadek po E. B., na podstawie ustawy nabył Skarb Państwa. Z pisma z 22 lipca 2014 r. Prezydenta Miasta Gliwice wynika, że skarżąca, w okresie od stycznia 2009 r. do lipca 2014 r. pobrała dochody z tytułu gospodarowania tą nieruchomością w łącznej wysokości 21.394,80 zł, z czego nie przekazała na rachunek Wojewody Śląskiego dochodów budżetowych w łącznej kwocie 16.046,02 zł. Kwota ta stanowi 75% dochodów pobranych w okresie od 1 stycznia 2009 r. do 10 lipca 2014 r. Pozostała kwota 5.348,78 zł to udział jednostki samorządu terytorialnego z tytułu realizacji zadania. W ocenie Sądu I instancji, niezasadny jest zarzut naruszenia art. 255 ust. 1 i 4 ustawy o finansach publicznych poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w zakresie ustalenia zobowiązania do zwrotu dochodów budżetowych w związku z gospodarowaniem sporną nieruchomością od dnia 1 stycznia 2009 r. do dnia 10 lipca 2014 r., która w okresie od 1 stycznia 2009 r. do dnia 31 maja 2012 r. formalnie stanowiła własność osoby fizycznej. Sąd wyjaśnił, że zgodnie z art. 925 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 121 ze zm.) spadkobierca nabywa spadek z chwilą otwarcia spadku, tj. z chwilą śmierci spadkodawcy. Nabycie przez Skarb Państwa spornej nieruchomości nastąpiło w rezultacie w tym momencie. Orzeczenie sądowe w postaci stwierdzenia nabycia spadku ma z kolei jedynie deklaratywny charakter, bowiem potwierdza istniejący już stan prawny. Spadkodawczyni E.B. zmarła w dniu 19 września 1993 r. i od tego momentu Skarb Państwa stał się spadkobiercą, co zostało potwierdzone postanowieniem Sądu Rejonowego w Gliwicach z dnia 19 marca 2012 r., sygn. akt I Ns 1032/10. Za nieuprawniony Sąd I instancji uznał również zarzut naruszenia art. 255 ust. 3 w zw. z art. 255 ust. 1 i 2 ustawy o finansach publicznych poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w zakresie ustalenia terminu płatności należności odsetkowych, tj. liczonych od dnia 16 stycznia 2009 r. pomimo faktu, że w okresie od stycznia 2009 r. do dnia 31 maja 2012 r. jako właściciel spornej nieruchomości w dokumentach urzędowych wpisana była osoba fizyczna. Nie stanowi kwestii spornej, iż we wskazanym w zaskarżonej decyzji okresie skarżąca pobrała dochody, które nie zostały odprowadzone do budżetu państwa. Organ odwoławczy zasadnie wywiódł zatem, iż w analizowanym stanie faktycznym, nie ulega wątpliwości, że kwota nieprzekazanych dochodów budżetowych podlega zwrotowi do budżetu państwa wraz z odsetkami naliczonymi w wysokości jak dla zaległości podatkowych, gdyż decyzja wydawana na podstawie art. 255 ust. 4 i 5 ustawy o finansach publicznych nie jest decyzją uznaniową. Z treści powołanych przepisów bezsprzecznie wynika, iż jednostka samorządu terytorialnego, która nie przekazała dochodów budżetowych, jest obowiązana do ich zwrotu wraz z odsetkami. W konkluzji Sąd I instancji stwierdził, że organ II instancji dokonał prawidłowej wykładni przepisów prawa materialnego, a także przestrzegał wskazanych reguł procesowych. Z akt sprawy i z uzasadnienia decyzji wynika, że zbadał on wyczerpująco wszystkie okoliczności faktyczne i dokonał obiektywnej oraz wnikliwej ich oceny. Dlatego skarga podlegała oddaleniu. W skardze kasacyjnej skarżąca zaskarżyła powyższy wyrok w całości wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, zasądzenie kosztów postępowania i rozpoznanie sprawy na rozprawie. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie prawa materialnego, to jest: a) art. 255 ust. 1 i 4 ustawy o finansach publicznych poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w zakresie ustalenia zobowiązania skarżącej do zwrotu dochodów budżetowych w związku z gospodarowaniem nieruchomością położoną w Gliwicach przy ul. [...] od dnia 1 stycznia 2009 r. do dnia 10 lipca 2014 r., która w okresie od 1 stycznia 2009 r. do dnia 31 maja 2012 r. r. formalnie stanowiła własność osoby fizycznej; b) art. 255 ust. 3 w zw. art. 255 ust. 1 i 2 ustawy o finansach publicznych poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w zakresie ustalenia terminu płatności należności odsetkowych, tj. liczonych od dnia 16 stycznia 2009 r. pomimo faktu, że w okresie od stycznia 2009 r. do dnia 31 maja 2012 r. jako właściciel nieruchomości położonej w Gliwicach przy ul. [...] w dokumentach urzędowych wpisana była osoba fizyczna. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca przedstawiła argumentację na poparcie podniesionych zarzutów. Minister Finansów w piśmie z dnia 21 kwietnia 2016 r. wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej, jako bezzasadnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest natomiast, określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. Postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wywołane skargą kasacyjną podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Ze skargi kasacyjnej wynika, że spór prawny w rozpatrywanej sprawie dotyczy oceny prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który kontrolując zgodność z prawem decyzji Ministra Finansów w przedmiocie zwrotu do budżetu państwa kwoty dochodów z tytułu gospodarowania nieruchomościami stanowiącymi własność Skarbu Państwa stwierdził, że decyzja ta nie jest niezgodna z prawem. Według Sądu I instancji niewadliwe przeprowadzone przez organ administracji ustalenia faktyczne nie dość, że uzasadniały przyjęcie ich za podstawę wyrokowania w rozpatrywanej sprawie, to również uzasadniały trafność formułowanego na ich podstawie wniosku o zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, którą określono Miastu Gliwice do zwrotu do budżetu państwa kwotę dochodów budżetowych pobranych w okresie od 1 stycznia 2009 r. do 10 lipca 2014 r. w związku z gospodarowaniem nieruchomością stanowiącą własność Skarbu Państwa, położoną przy ul. [...] w Gliwicach i nieprzekazanych przez Miasto Gliwice do budżetu państwa w łącznej kwocie 16.046,02 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych. Nabycie wymienionej nieruchomości przez Skarb Państwa nastąpiło bowiem z dniem 19 września 1993 r., a więc z dniem otwarcia spadku po dotychczasowym jej właścicielu, nie zaś z dniem wydania przez sąd powszechny orzeczenia potwierdzającego tę okoliczność, co oznacza, że w rozpatrywanej sprawie prawidłowo wskazano okres, za który dochodzone są pobrane i nieodprowadzone przez stronę skarżącą dochody budżetowe należne Skarbowi Państwa. Prawidłowo także - jak podał Sąd I instancji - określono w zaskarżonej decyzji kwotę tychże należności. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego, ocena zgodności z prawem zaskarżonego wyroku dokonywana w granicach wyznaczonych postawionymi w skardze kasacyjnej zarzutami naruszenia art. 255 ust. 1 i ust 4 ustawy o finansach publicznych (pkt a) petitum skargi kasacyjnej) oraz art. 255 ust. 3 w związku z art. 255 ust. 1 i ust. 2 tej ustawy (pkt b) petitum skargi kasacyjnej) nie uzasadnia twierdzenia, że wyrok ten nie odpowiada prawu. Zarzuty te, wobec ich komplementarnego charakteru, należy rozpoznać łącznie. W relacji do niekwestionowanych w sprawie okoliczności jej stanu faktycznego - wynika z nich, że: 1) nieruchomość położona w Gliwicach przy u. [...], decyzją z dnia 11 stycznia 1969 r. przekazana została w zarząd państwowy Miejskiemu Zarządowi Budynków Mieszkalnych, którego funkcję aktualnie pełni Zarząd Budynków Miejskich II Towarzystwo Budownictwa Społecznego sp. z o.o. - jednostka organizacyjna gminy; 2) nieruchomość ta nie stanowiła własności gminy; 3) właściciel tej nieruchomości zmarł w dniu 19 września 1993 r., zaś postanowienie sądu powszechnego o nabyciu przez Skarb Państwa na podstawie ustawy spadku po zmarłym właścicielu nieruchomości wydane zostało w dniu 19 marca 2012 r.; 4) w związku ze sprawowanym zarządem tą nieruchomością, Miasto Gliwice pobierało dochody z tytułu czynszu najmu nie przekazując na rachunek Skarbu Państwa z tego tytułu żadnych kwot - stawiana na gruncie zarzutów kasacyjnych kwestia odnosi się do oceny prawidłowości stosowania przywołanych przepisów ustawy o finansach publicznych w zakresie odnoszącym się po pierwsze, do okresu, za których dochodzone są pobrane i nieodprowadzone przez stronę skarżącą dochody budżetowe Skarbu Państwa związane z gospodarowaniem wymienioną nieruchomością oraz po drugie, do terminu, od którego powinny być naliczane z tego tytułu odsetki. Wbrew stanowisku strony skarżącej, przywołane okoliczności stanu faktycznego sprawy nie uzasadniają twierdzenia o naruszeniu przez Sąd I instancji - jako normatywnych wzorców kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji - wymienionych powyżej przepisów ustawy o finansach publicznych. Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 255 ust. 1 ustawy o finansach publicznych, zarząd jednostki samorządu terytorialnego przekazuje pobrane dochody budżetowe związane z realizacją zadań z zakresu administracji rządowej oraz innych zadań zleconych jednostce samorządu terytorialnego innymi ustawami, pomniejszone o określone w odrębnych ustawach dochody budżetowe przysługujące jednostce samorządu terytorialnego z tytułu wykonywania tych zadań, na rachunek bieżący dochodów dysponenta części budżetowej przekazującego dotację celową. Jak stanowi natomiast ust. 4 i ust. 5 art. 255 przywołanej ustawy, w przypadku nieprzekazania dochodów budżetowych w terminach, o których mowa w ust. 1 i 2, dysponent części budżetowej przekazujący dotację celową wydaje decyzję określającą kwotę dochodów przypadającą do zwrotu i termin, od którego naliczane są odsetki, a do dochodów budżetowych nieprzekazanych przez jednostkę samorządu terytorialnego do budżetu państwa stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące zwrotu dotacji. Do kompetencji organów administracyjnych wymienionych w art. 61 ustawy o finansach publicznych, więc także wojewody, należą wszelkie sprawy dotyczące należności, o których mowa w art. 60 ustawy, w tym także dotyczące niepodatkowych należności budżetowych o charakterze publicznoprawnym określone pkt 8 powołanego przepisu. W sprawach zwrotu do budżetu kwot dochodów budżetowych z tytułu gospodarowania nieruchomościami Skarbu Państwa, "dysponentem części budżetowej", na rzecz którego następuje zwrot, jest wojewoda. Zgodnie z art. 60 pkt 8 ustawy o finansach publicznych dochody budżetowe związane z zarządem nieruchomościami Skarbu Państwa należą do nieopodatkowanych należności budżetowych o charakterze publicznoprawnym. W tym też miejscu, w kontekście podnoszonych w uzasadnieniu skargi kasacyjnej argumentów upatrujących wadliwości zaskarżonej decyzji w braku uwzględnienia - gdy chodzi o wysokość dochodzonej kwoty zwrotu - poniesionych przez stronę skarżącą kosztów podłączenia kanalizacji sanitarnej i deszczowej, kosztów zarządu oraz kwot zapłaconego podatku od nieruchomości należy podnieść, że zobowiązania z tytułu należności, o których mowa w art. 60 przywołanej ustawy podlegają potrąceniu z wierzytelnościami zobowiązanego wobec Skarbu Państwa wyłącznie z tytułów określonych w art. 62 ust. 1 i 2 tej ustawy. Wskazywane przez stronę koszty (nakłady) nie wynikają z prawomocnych orzeczeń sądowych, czy też prawomocnych ugód sądowych, o których mowa w art. 62 ust. 1 pkt 1 - 2 ustawy o finansach publicznych, zaś podatek od nieruchomości nie jest wymieniony wśród tytułów określonych w art. 62 ust. 1 i 2 tej ustawy. Jak wynika natomiast z art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, organem reprezentującym Skarb Państwa w sprawach gospodarowania nieruchomościami jest starosta wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej, zaś zgodnie z art. 4 pkt 9b1 tej ustawy, należy przez to rozumieć prezydenta miasta na prawach powiatu. Zgodnie z art. 23 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, z dochodów budżetowych z tytułu gospodarowania nieruchomościami Skarbu Państwa potrąca się 25% środków, a kwota ta stanowi dochód powiatu - w tym też kontekście podnieść należy, że kontrolowana przez Sąd I instancji decyzji uwzględnia konsekwencje wynikające z tego przepisu. Z przywołanych regulacji prawnych wynika kategoryczny obowiązek zarządu jednostki samorządu terytorialnego do przekazania pobranych dochodów budżetowych związanych z realizacją zadań z zakresu administracji rządowej oraz innych zadań zleconych jednostce samorządu terytorialnego innymi ustawami, pomniejszonych o określone w odrębnych ustawach dochody budżetowe przysługujące jednostce samorządu terytorialnego z tytułu wykonywania tych zadań, na rachunek bieżący dochodów dysponenta części budżetowej. Brak ich przekazania w określonych ustawą terminach (tym samym w wynikającej z przepisów obowiązującego prawa wysokości), obliguje więc dysponenta części budżetowej przekazującego dotację celową - wojewodę - do wydania decyzji, o której mowa w ust. 4 art. 255 ustawy o finansach publicznych. Przywołany przepis, podobnie zresztą, jak i ust. 1 art. 255 przywołanej ustawy, ma charakter imperatywny. W odniesieniu do treści opisanej w tym przepisie kompetencji oraz określonych hipotezą tego przepisu sytuacji, w której (w których) aktualizuje się obowiązek jej realizacji polegający na wydaniu wymienionej w tym przepisie decyzji, nie ustanawia on żadnych wyjątków. Wobec tego, że w rozpatrywanej sprawie nie jest kwestionowane to, iż nieruchomość położona w Gliwicach przy u. [...] nie stanowiła nigdy własności Miasta Gliwice, lecz z chwilą otwarcia spadku po dotychczasowym jej właścicielu własność Skarbu Państwa (art. 935 § 3 k.c.), a strona skarżąca w związku ze sprawowanym zarządem tą nieruchomością pobierała dochody z tytułu czynszu najmu - co z kolei stanowiło konsekwencję przekazania tej nieruchomości w zarząd państwowy w 1969 r. i co w sytuacji, gdyby do tego nie doszło, nie uzasadniałoby przecież pobierania dochodów z tej nieruchomości przez ustanowiony zarząd i przekazywania ich do budżetu miasta, a tym bardziej pozostawiania tych dochodów w budżecie Miasta Gliwice - nie przekazując z tego tytułu na rachunek dysponenta części budżetowej żadnych kwot, to za w pełni uzasadnione uznać należy twierdzenie o ziszczeniu się określonych ust. 4 art. 255 ustawy o finansach publicznych przesłankach wydania decyzji, o której mowa w tym przepisie. W terminie określonym w pkt 1 ust. 1 art. 255 przywołanej ustawy, Miasto Gliwice zobowiązane do przekazania pobranych dochodów budżetowych z tytułu gospodarowania nieruchomościami Skarbu Państwa nie uczyniło bowiem zadość temu obowiązkowi. Z punktu widzenia przedstawionych argumentów za niezasadne uznać należy stanowisko upatrujące wadliwości zaskarżonego wyroku w tym, że kontrolowana przez Sąd I instancji decyzja w nieprawidłowy sposób wskazuje okres, za który dochodzone są pobrane i nieodprowadzone przez stronę skarżącą dochody budżetowe Skarbu Państwa związane z gospodarowaniem wymienioną nieruchomością oraz termin, od którego powinny być naliczane z tego tytułu. Argument strony skarżącej, że decyzja ta powinna uwzględniać to, iż w okresie od dnia 1 stycznia 2009 r. do dnia 31 maja 2012 r. nieruchomość położona w Gliwicach przy ul. [...] należała do osoby fizycznej, co miałoby w konsekwencji prowadzić do potrzeby wyłączenia tego okresu z określonego zaskarżoną decyzją okresu, za jaki dochodzony jest od Miasta Gliwice zwrot pobranych i nieprzekazanych Skarbowi Państwa dochodów budżetowych związanych z gospodarowaniem tą nieruchomością, nie jest trafny. W opozycji do tego argumentu należy podnieść, że w konsekwencji przekazania wymienionej nieruchomości w zarząd państwowy w 1969 r., dochody z tytułu czynszu najmu tej nieruchomości ustanowiony zarząd przekazywał do budżetu miasta, w którym dochody te pozostawały. Skoro tak, to nie sposób zasadnie twierdzić, że byłoby to uzasadnione i w ogóle możliwe, w sytuacji, gdyby rzeczywiście nieruchomość ta należała do osoby fizycznej i w sytuacji, gdy jednocześnie nie stanowiła ona własności Miasta Gliwice. Prawna ocena okoliczności stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy, nie może również nie uwzględniać konsekwencji wynikających z art. 925 k.c. Oznacza to, że wadliwości wskazanego w kontrolowanej przez Sąd I instancji decyzji okresu, za jaki dochodzony jest zwrot pobranych i nieprzekazanych dochodów budżetowych związanych z gospodarowaniem wymienioną nieruchomością, nie sposób łączyć z datą orzeczenia sądu powszechnego o nabyciu przez Skarb Państwa na podstawie ustawy spadku po zmarłym właścicielu wymienionej nieruchomości, albowiem orzeczenie to ma wyłącznie deklaratywny charakter, a w prawie polskim nie istnieją spadki bezdziedziczne, nawet jeżeli w chwili otwarcia spadku nie można ustalić spadkobiercy. Operując w granicach skargi kasacyjnej - co ponownie należy podkreślić, w tym również w kontekście innych jeszcze możliwych kwestii rysujących się na tle spornego w sprawie zagadnienia, które w sprawie nie są podnoszone - nie ma więc podstaw, aby za nieprawidłowe można było uznać stanowisko Sądu I instancji, z którego wynika, że decyzja, którą określono Miastu Gliwice do zwrotu do budżetu państwa kwotę dochodów budżetowych pobranych w okresie od 1 stycznia 2009 r. do 10 lipca 2014 r. w związku z gospodarowaniem nieruchomością stanowiącą własność Skarbu Państwa, położoną przy ul. [...] w Gliwicach i nieprzekazanych przez Miasto Gliwice do budżetu państwa w łącznej kwocie 16.046,02 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, wydana została bez naruszenia prawa. W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. i § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c) z w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) i § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 490 ze zm.).