IV SA/Wa 1696/09

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Sędzia WSA - Wanda Zielińska - Baran po rozpoznaniu w dniu 10 listopada 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi E. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2009 r. Nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji orzekającej o wymeldowaniu postanawia: - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji UZASADNIENIE Skarżąca E. S. działając przez swojego pełnomocnika r. pr. M. H. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2009 r., Nr [...] uchylającą decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2008 r. oraz umarzającą postępowanie pierwszej instancji w którym to postępowaniu Prezydent W. decyzją wydaną w dniu [...] września 2007 r. orzekł o zameldowaniu E. S. na pobyt stały w lokalu Nr [...] położonym w W. przy ul. [...]. Przesłanki umożliwiające Sądowi wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zostały określone w przepisie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- dalej P.p.s.a.). Z przepisu tego wynika, ze warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy zatem samo złożenie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Złożony wniosek powinien zawierać uzasadnienie, które winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o istnieniu powyższych zagrożeń, co dopiero uzasadnić może wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji (por. B. Dauter w: "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – komentarz", Zakamycze 2005, s. 168). Argumentacja wniosku o wstrzymanie musi być odpowiednia – tzn. w sposób przekonujący pokazywać konkretne relacje między brakiem wstrzymania zaskarżonej decyzji, a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 P.p.s.a.. Powyższych warunków przedmiotowy wniosek nie spełnia. Sąd, orzekając w granicach danej sprawy (art. 134 P.p.s.a.) stwierdził równocześnie, że z zaskarżonego aktu nie wynika w sposób oczywisty szkoda lub trudne do odwrócenia skutki. Należy bowiem zauważyć, że postępowanie w sprawie o wymeldowanie realizuje cele ewidencyjne. Ewidencja ludności służy zaś jedynie rejestracji danych o miejscu faktycznego pobytu osób. Nie jest natomiast uzależniona od legitymowania się tytułem prawnym do lokalu. Jednocześnie wymeldowanie jako czynność, nie przesądza o prawie zamieszkiwania w lokalu. Mając powyższe okoliczności na względzie – na mocy art. 61 § 3 P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji postanowienia.