II OSK 1681/09

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Włodzimierz Ryms Sędziowie sędzia NSA Jacek Chlebny sędzia NSA Janina Kosowska (spr.) Protokolant Marcin Rączka po rozpoznaniu w dniu 22 grudnia 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. i W. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 9 lipca 2009 r. sygn. akt II SA/Wr 232/09 w sprawie ze skargi J. i W. B. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu sygn. akt II SA/Wr 2295/03 w przedmiocie odrzucenia protestu do projektu planu zagospodarowania przestrzennego miejscowości Stojków oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 9 lipca 2009 r., sygn. akt II SA/Wr 232/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę J. i W. B. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 6 grudnia 2005 r., sygn. akt II SA/Wr 2295/03, w przedmiocie odrzucenia protestu do projektu planu zagospodarowania przestrzennego miejscowości Stójków. Opisując stan faktyczny niniejszej sprawy, Sąd I instancji wskazał, iż pismem z dnia 9 października 2006 r. skarżący wnieśli o stwierdzenie nieważności postępowania sądowego w sprawie o sygn. akt II SA/Wr 2295/03. W uzasadnieniu żądania powołali się na przepis art. 183 § 2 ust. 4 w związku z art. 18 § 1 ust. 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie ppsa, podnosząc, iż w dniu 9 października 2006 r. dowiedzieli się, że sędzia WSA Andrzej Cisek, będący sprawozdawcą w tej sprawie, świadczył usługi prawne dla strony postępowania. Wskazali ponadto, iż w toku postępowania nie dopuszczono wnoszonych przez nich dowodów, z których wywodzą swój interes prawny. Odmowa ich dopuszczenia obciąża sędziego sprawozdawcę. Po wezwaniu o sprecyzowanie żądania skarżący, podtrzymując zarzut dotyczący udziału w składzie sądu sędziego, podlegającego wyłączeniu z mocy prawa, oświadczyli, że wnoszą o stwierdzenie nieważności postępowania przed Sądem. W piśmie z dnia 21 lutego 2008 r., pełnomocnik skarżących wniósł o wystąpienie Sądu do Starostwa Powiatowego w Kłodzku oraz do Gminy Lądek Zdrój o akta sprawy o sygn. akt [...], które dostarczą, w jego ocenie, dowodów na to, że ewidencja urządzeń wodnych jest niezgodna ze stanem faktycznym oraz, że zniszczenia w trakcie powodzi nastąpiły nie z winy siły wyższej, lecz Lasów Państwowych – Nadleśnictwa Lądek Zdrój. Następnie, w piśmie z dnia 25 marca 2008 r. sprecyzował, że skarżący żądają wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 6 grudnia 2005 r., sygn. akt II SA/Wr 2295/03. Podzielając stanowisko skarżących, zgodnie z którym sędzia WSA Andrzej Cisek z powodu swojej wcześniejszej pracy na rzecz m.in. Gminy Lądek Zdrój nie powinien orzekać w tej sprawie, pełnomocnik skarżących zwrócił uwagę na przesłankę wznowienia z art. 273 § 2 ppsa. Podkreślił, że w postępowaniu administracyjnym oraz sądowoadministracyjnym skarżący nie mieli możliwości dowodzenia swoich racji, gdyż organy orzekające nie udostępniły im akt sprawy OŚ.IV-0576/3/98. Sąd nie zapoznał się również z ich treścią i zawartymi w nich informacjami, które zdaniem skarżących mają istotny wpływ na przebieg sprawy. W aktach tych zawarte są bowiem informacje o istniejących jeszcze poniemieckich urządzeniach melioracyjnych i retencyjnych. Urządzenia te spełniały swoje funkcje przeciwpowodziowe do roku 1997, a ich działanie byłoby zdecydowanie bardziej skuteczne gdyby istniały w spójnym systemie przeciwpowodziowym. Naniesienie na mapy i uwzględnienie w planie zagospodarowania przestrzennego istniejących i funkcjonujących urządzeń małej retencji pozwoliłoby włączyć je w system przeciwpowodziowy gminy, co przeciwdziałałoby także okresowym zniszczeniom powodziowym. Wyrokiem z dnia 31 marca 2008 r., sygn. akt II SA/Wr 669/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 6 grudnia 2005 r., sygn. akt II SA/Wr 2295/03. Sąd wyraził pogląd, że nadesłane przez Radę Miejską w Lądku Zdroju opinie prawnicze autorstwa dr Andrzeja Ciska z Instytutu Prawa Cywilnego Wydziału Prawa, Administracji i Ekonomii Uniwersytetu Wrocławskiego nie wypełniają dyspozycji przepisu art. 18 § 1 pkt 5 ppsa, określających podstawy wyłączenia sędziego i w konsekwencji uznał, że w sprawie nie zaistniały przesłanki z art. 271 pkt 1 ppsa. W wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej skarżących, Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem z dnia 6 marca 2009 r., sygn. akt II OSK 1143/08, uchylił przedmiotowy wyrok. W uzasadnieniu wskazał, iż jej podstawowy zarzut odnosił się do nieuwzględnienia przesłanki wznowienia, określonej w art. 271 pkt 1 w zw. z art. 18 ust. 1 pkt 5 ppsa, pomimo że kwestionowane skargą o wznowienie orzeczenie sądu zostało wydane w sytuacji, gdy w składzie sądu brał udział sędzia wyłączony z mocy ustawy, który sporządził jako autor kilka opinii dotyczących kwestii ściśle wiążącej się z przedmiotem zaskarżonej uchwały. Opinie te wprawdzie były wydane w sprawie indywidualnej z zakresu stosunków wodnych, a niniejsza sprawa dotyczy aktu z dziedziny planowania przestrzennego (uchwały rady gminy), jednakże tematycznie dotyczyły tego samego terenu, który jest objęty zaskarżoną uchwałą i miały związek ze stanowiskiem skarżących. Naczelny Sąd Administracyjny podniósł, iż pomimo że Sąd I instancji stwierdził, że skarga nie została oparta na ustawowej przesłance wznowienia, co w świetle art. 281 ppsa uzasadniało jej odrzucenie, przystąpił do rozpoznania sprawy i dokonał jej oceny merytorycznej uznając, że kwestionowane skargą o wznowienie orzeczenie jest prawidłowe. Po drugie, niezasadne było jego stanowisko, zgodnie z którym skoro zlecono wykonanie opinii (umową) konkretnej jednostce naukowej, to okoliczność, że opinię sporządza osoba fizyczna, która jest jej autorem i bierze odpowiedzialność za treść stanowiska wyrażonego w opinii, nie może być oceniona w kontekście art. 18 § 1 pkt 5 ppsa jako wpływająca na przyjęcie, że autor opinii miał jakikolwiek udział związany ze sprawą załatwioną zaskarżonym aktem administracyjnym. Wręcz przeciwnie, wzgląd na konieczność takiego działania sądu, aby wzbudzić zaufanie do wymiaru sprawiedliwości wymaga zachowania szczególnej staranności i odpowiedzialności tak każdego z sędziów, w tym sędziego, co do którego zachodzi ewentualność wyłączenia go z urzędu, jak i sądu dokonującego następnie w postępowaniu wznowieniowym oceny prawidłowości kwestionowanego skargą o wznowienie orzeczenia. Również okoliczność, że opinie powyższe były wyrażone w sprawie indywidualnej, zaś niniejsza sprawa dotyczy uchwały organu samorządu z dziedziny planowania przestrzennego nie powoduje, że wyłączone jest stosowanie art. 18 § 1 pkt 5 ppsa. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, po ponownym rozpoznaniu skargi o wznowienie postępowania, zaskarżonym obecnie wyrokiem oddalił skargę skarżących, a uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie, na wstępie wskazał, iż w myśl art. 190 ppsa, sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. W konsekwencji, mając na względzie wskazany wyżej wyrok, Sąd I instancji doszedł do przekonania, że skarga o wznowienie postępowania została wniesiona z zachowaniem ustawowego terminu i ze skutecznym powołaniem się na podstawę wznowienia, wskazaną w art. 271 pkt 1 ppsa, zgodnie z którym można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności postępowania, jeżeli orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy, a strona przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie mogła domagać się wyłączenia. Powyższe skutkuje rozpoznaniem sprawy na nowo w trybie art. 282 § 1 ppsa. Mając na uwadze powyższe, Sąd I instancji podniósł, że postanowieniem z dnia 6 grudnia 2005 r., sygn. akt II SA/Wr 2295/03, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę skarżących na uchwałę Rady Miejskiej w Lądku Zdroju z dnia 11 września 2003 r., Nr XII/123/03, w przedmiocie odrzucenia protestu do projektu planu zagospodarowania przestrzennego miejscowości Stójków uznając, że została ona wniesiona przedwcześnie, bowiem skarżący nie wezwali Rady Miejskiej do usunięcia naruszenia prawa. W ocenie Sądu, wskazane wyżej postanowienie jest prawidłowe. Sąd zauważył, iż w świetle utrwalonego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego możliwość zaskarżenia uchwały o odrzuceniu protestu do sądu administracyjnego daje art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., Nr 42, poz. 1591 ze zm.), zgodnie z którym zaskarżenie uchwały, podjętej w zakresie administracji publicznej, jest skuteczne dopiero po bezskutecznym wezwaniu rady gminy do usunięcia naruszenia prawa. Jak wynika natomiast z akt administracyjnych, skarżący przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego nie wezwali Rady Miejskiej do usunięcia naruszenia prawa lub interesu prawnego. W tym zatem stanie faktycznym i prawnym, skarga jako przedwczesna podlegała odrzuceniu. Sąd I instancji stwierdził ponadto, że odrzucenie skargi powoduje jednocześnie niemożność prowadzenia przez sąd w tej sprawie postępowania dowodowego, w tym w szczególności z akt administracyjnych wnioskowanych przez skarżących. Wskazał również, że postanowienie o odrzuceniu skargi w warunkach niniejszej sprawy nie wpływa w istocie negatywnie na sytuację skarżących. Uchwała w sprawie nieuwzględnienia protestu może być bowiem w każdym czasie zaskarżana w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, po uprzednim bezskutecznym wezwaniu rady do usunięcia naruszenia prawa. Wniesienie skargi do sądu administracyjnego w trybie przywołanego przepisu nie jest obwarowane terminem, co oznacza, że skarżący mogą ją wnieść w dalszym ciągu, w każdym czasie. Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wnieśli skarżący, reprezentowani przez zawodowego pełnomocnika ustanowionego w ramach prawa pomocy. Zaskarżając przedmiotowy wyrok w całości, jako podstawę skargi kasacyjnej pełnomocnik wskazał naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie art. 75 § 1 kpa oraz art. 18 § 1 pkt 5, art. 106 § 3, art. 190 i art. 273 § 2 ppsa, które miało istotny wpływ na wynik sprawy albowiem naruszenie powyższych przepisów doprowadziło do utrzymania w mocy błędnego, zdaniem skarżących, postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 6 grudnia 2005 r., sygn. akt II SA/Wr 2295/03. W oparciu o przytoczoną podstawę kasacyjną pełnomocnik skarżących wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów nieopłaconej w całości ani w części pomocy prawnej udzielonej z urzędu według norm przepisanych. W uzasadnieniu podniósł, iż zdaniem skarżących Sąd I instancji nie zastosował się do wskazówek Naczelnego Sądu Administracyjnego, zawartych w wyroku z dnia 6 marca 2009 r., sygn. akt II OSK 1143/08, czym uchybił art. 190 ppsa. Stwierdził, że Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z dnia 31 marca 2008 r. bez dostatecznej ku temu podstawy zaaprobował wadliwe ustalenia Sądu w sprawie o sygn. akt II SA/Wr 2295/03 co do przebiegu zdarzeń w sprawie. Ustalenia te zostały powielone również w zaskarżanym obecnie wyroku. Sąd wziął bowiem pod uwagę, że organ administracyjny odmówił rozważenia istotnej części dowodów, jakie strona skarżąca chciała w toku postępowania administracyjnego ujawnić, tj. akt sprawy OŚ.IV-0576/3/98. Tym samym skarżący zostali pozbawieni możliwości dowodzenia swych twierdzeń w toku postępowania administracyjnego oraz w toku postępowań sądowoadministracyjnych w sprawie o sygn. akt II SA/Wr 2295/03, II SA/Wr 669/06 oraz II SA/Wr 232/09. Wniosek skarżących o dołączenie wnioskowanych dokumentów został przez Sąd zignorowany, co sprawiło, że organ administracyjny oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu podejmowały rozstrzygnięcia na podstawie niepełnych danych dotyczących sprawy. Kolejnym rażącym uchybieniem jest zbyt wąska, zdaniem pełnomocnika skarżących, interpretacja przepisu art. 18 ppsa. Bezspornym jest, że sędzia WSA Andrzej Cisek orzekał w sprawie o sygn. akt II SA/Wr 2295/03. Nikt nie kwestionuje również faktu, że opinie prawne sporządzone przez dr Andrzeja Ciska były źródłem wiedzy i podstawą do wydania uchwał dla Rady Miejskiej w Lądku Zdroju. Zdaniem skarżących jest to stosunek, który może wywoływać wątpliwości co do bezstronności sędziego orzekającego w sprawie. Powiązanie takie może rodzić niepotrzebne domysły co do niezależności sędziego i na pewno nie służy pogłębianiu zaufania obywateli do organów orzekających w sprawie, w tym przypadku do Sądu. W ocenie pełnomocnika skarżących, pogląd taki wydaje się podzielać również Naczelny Sąd Administracyjny, wyrażając w tym zakresie swoje stanowisko w wyroku z dnia 3 października 2008 r., sygn. akt II OSK 400/08, którego obszerny fragment uzasadnienia przytoczony został w skardze kasacyjnej. Pełnomocnik skarżących dodał ponadto, iż Sąd I instancji, badając zaskarżone postępowanie pod kątem legalności i nie eliminując go z obrotu prawnego pomimo naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania, uchybił również art. 3 ppsa. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania, wymienione w art. 183 § 2 ppsa, jak ma to miejsce w rozpoznawanej sprawie, to Sąd rozpoznając sprawę związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskiem. W świetle art. 174 ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie, skarga kasacyjna oparta została na podstawie z art. 174 pkt 2 ppsa. W jej ramach skarżący zarzucili Sądowi I instancji naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie art. 75 § 1 kpa oraz art. 18 § 1 pkt 5, art. 106 § 3, art. 190 i art. 273 § 2 ppsa, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż naruszenie wskazanych przepisów doprowadziło do utrzymania w mocy błędnego, zdaniem skarżących, postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 6 grudnia 2005 r., sygn. akt II SA/Wr 2295/03. Przedmiotowa podstawa kasacyjna nie jest usprawiedliwiona. W pierwszej kolejności zauważyć należy, iż zaskarżony wyrok podjęty został w toku postępowania wznowieniowego, którego tryb regulują przepisy Działu VII ppsa. Wznowienie postępowania jest instytucją stwarzającą możliwość ponownego rozpoznania przez sąd, na żądanie uprawnionego podmiotu, sprawy sądowoadministracyjnej, zakończonej prawomocnym orzeczeniem, jeżeli postępowanie, w którym je wydano, dotknięte jest jedną z wad, wymienionych w art. 271 ppsa (przyczyny nieważności postępowania) i art. 273 ppsa (podstawy restytucyjne) lub w przypadku, określonym w art. 272 § 1 ppsa. Przepisy ppsa ograniczają w czasie uprawnienie do złożenia skargi o wznowienie postępowania (art. 272 § 2 ppsa i art. 277-278 ppsa), dlatego też na posiedzeniu niejawnym sąd bada, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W przypadku braku jednego z tych wymagań sąd odrzuca skargę, w przeciwnym razie wyznacza rozprawę (art. 280 § 1 ppsa). Na rozprawie sąd rozstrzyga przede wszystkim o dopuszczalności wznowienia i odrzuca skargę, jeżeli brak ustawowej podstawy wznowienia albo termin do wniesienia skargi nie został zachowany. Sąd może jednak po rozważeniu stanu sprawy połączyć badanie dopuszczalności wznowienia z rozpoznaniem sprawy (art. 281 ppsa). Stosownie do art. 282 § 1 ppsa, sąd rozpoznaje sprawę na nowo w granicach, jakie zakreśla podstawa wznowienia. W niniejszej sprawie, Sąd I instancji uznał, że skarga o wznowienie postępowania wniesiona została z zachowaniem ustawowego terminu i ze skutecznym powołaniem się na ustawową podstawę wznowienia, co poskutkowało rozpoznaniem sprawy na nowo. Sąd podkreślił jednocześnie, iż oceniając dopuszczalność skargi miał na względzie stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażone w wyroku z dnia 6 marca 2009 r., sygn. akt II OSK 1143/08. Przedmiotowym wyrokiem, Naczelny Sąd Administracyjny, uchylił uprzedni wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 31 marca 2008 r., sygn. akt II SA/Wr 669/06, i przekazał sprawę temu Sądowi do ponownego rozpoznania. Zgodnie natomiast z art. 190 ppsa, sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd I instancji, wskazując na związanie przedmiotowym wyrokiem, stwierdził zatem istnienie przesłanki z art. 271 pkt 1 ppsa i rozpoznał sprawę na nowo. Podzielił tym samym stanowisko skarżących co do istnienia podstaw wyłączenia sędziego WSA Andrzeja Ciska, o których mowa w art. 18 § 1 pkt 5 ppsa. W świetle powyższego, zarzuty skargi kasacyjnej oparte na naruszeniu art. 190 ppsa oraz przepisów dotyczących podstaw wznowienia, a także art. 18 § 1 pkt 5 ppsa, uznać należy nie tylko za nieusprawiedliwione, lecz również za niezrozumiałe. Sąd I instancji, po ponownym rozpoznaniu sprawy, nie kwestionował już bowiem istnienia ustawowych podstaw wznowienia postępowania, lecz w wyniku tego wznowienia przystąpił do rozpoznania sprawy. W wyniku rozpoznania sprawy na nowo, Sąd I instancji uznał natomiast, że postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 6 grudnia 2005 r., sygn. akt II SA/Wr 2295/03, odrzucające skargę skarżących na uchwałę Rady Miejskiej w Lądku Zdroju z dnia 11 września 2003 r., Nr XII/123/03, w przedmiocie odrzucenia protestu do projektu planu zagospodarowania przestrzennego, jest zgodne z prawem, i w konsekwencji, na podstawie art. 282 § 2 ppsa, oddalił skargę o wznowienie postępowania. Sąd stwierdził, iż skarga na uchwałę Rady Miejskiej została wniesiona przedwcześnie i jako taka podlegała odrzuceniu. Stosownie bowiem do art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, zaskarżenie uchwały w sprawie z zakresu administracji publicznej jest możliwe dopiero po bezskutecznym wezwaniu rady do usunięcia naruszenia prawa, czego w warunkach niniejszej sprawy skarżący nie uczynili. Mając zatem na uwadze fakt, że w niniejszej sprawie, z uwagi na brak wyczerpania przez skarżących trybu zaskarżenia, sprawa nie była rozpoznawana merytorycznie, podzielić należy stanowisko Sądu I instancji, zgodnie z którym brak było możliwości przeprowadzenia, w oparciu o art. 106 § 3 ppsa, postępowania dowodowego dotyczącego meritum sprawy. Zgodnie bowiem ze wskazanym przepisem, sąd wprawdzie może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jednakże tylko wtedy, gdy jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W sytuacji niedopuszczalności skargi, brak było zatem podstaw do uwzględnienia wniosków dowodowych skarżących, które nie miały wpływu na ocenę dopuszczalności ich skargi. Wobec jej odrzucenia, nie mogła też mieć miejsca ocena Sądu I instancji ewentualnego naruszenia przez organy administracji publicznej art. 75 § 1 kpa. W konsekwencji, zarzuty oparte na naruszeniu wskazanych przepisów uznać należy także za nieusprawiedliwione. Zauważyć jednocześnie należy, że związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej oznacza związanie ramami wyznaczonymi przez jej autora w podstawach kasacyjnych. Wobec powyższego, tylko na marginesie zatem, wskazać należy, iż w przedostatnim akapicie uzasadnienia skargi kasacyjnej wskazano, iż Sąd I instancji badając "zaskarżone postanowienia" uchybił art. 3 ppsa. Stwierdzenie to nie jest jednak zrozumiałe, bowiem przedmiotem kontroli Sądu I instancji w niniejszej sprawie nie były żadne "postanowienia" organów administracji. Mają na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ppsa, orzekł jak w sentencji wyroku. Wyjaśnić jednocześnie należy, iż Sąd ten nie orzekł o przyznaniu adwokatowi wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, gdyż przepisy art. 209 i art. 210 ppsa mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania między stronami. Wynagrodzenie pełnomocnika za wykonaną pomoc prawną z urzędu należne od Skarbu Państwa (art. 250 ppsa) przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258-261 ppsa.