IV SAB/Wa 23/08

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący - sędzia WSA Krystyna Napiórkowska po rozpoznaniu w dniu 10 września 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. K. i A. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi A. Z., M. K. i A. K. na bezczynność Ministra Infrastruktury w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nieważności postanawia odmówić M. K. i A. K. przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. UZASADNIENIE Skarżący wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Infrastruktury w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nr [...] z dnia [...] czerwca 1999 r. nr [...] w sprawie stwierdzenia nieważności orzeczenia Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia [...] grudnia 1958 r. nr [...] o przejęciu na własność Państwa przedsiębiorstwa pn. "C.". Wnioski o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, które wpłynęły do Sądu w dniu 13 sierpnia 2008 r. (k. 151-152 i k. 157-158) i zostały rozpoznane niniejszym postanowieniem są już drugimi tego rodzaju wnioskami w sprawie, jako że wcześniej - w odpowiedzi na wezwanie Sądu do uiszczenia wpisu od skargi (k. 28) - skarżący złożyli w dniu 11 marca 2008 r. wnioski o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych (k. 33-34 i k. 70-71). Wnioski te zostały rozpatrzone najpierw przez referendarza sądowego postanowieniem z dnia 20 marca 2008 r. (k. 82-84). W związku z wniesionymi sprzeciwami od tego postanowienia (k. 94-95) utraciło ono moc, a orzekający w dniu 15 maja 2008 r. Sąd (k. 102-104) odmówił przyznania skarżącej prawa pomocy. Następnie Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 1 lipca 2008 r. (k. 133-135) oddalił zażalenie (k. 117-120) na postanowienie sądu pierwszej instancji uznając, że prawidłowo ocenił on sytuację materialną skarżących uznając, że są oni w stanie ponieść koszty sądowe, które na obecnym etapie postępowania sprowadzają się do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 100 zł. Kolejny wniosek skarżących o zwolnienie jej od kosztów sądowych powinien być oceniany w świetle art. 165 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p. p. s. a.", zgodnie z którym postanowienia niekończące postępowania w sprawie mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne. Przyczyną odmowy przyznania skarżącym prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych niniejszym postanowieniem jest brak zmiany (pogorszenia) ich sytuacji materialnej od czasu złożenia poprzedniego wniosku o przyznanie prawa pomocy z dnia 11 marca 2008 r. Zarówno bowiem z pierwszego oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżących wynika, że przysługuje im spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego o pow. 48 m². Od czasu złożenia poprzedniego wniosku o przyznanie prawa pomocy w dniu 11 marca 2008 r. wzrosły natomiast dochody z tytułu świadczeń emerytalnych, jakie uzyskują skarżący. Jak wynika z poprzedniego wniosku kształtowały się one w wysokości 2.915,77 zł brutto miesięcznie, natomiast - jak wynika z wniosku z dnia 13 sierpnia 2008 r. rozpatrzonego niniejszym postanowieniem - obecnie wynoszą one 3.105,30 zł brutto miesięcznie. Dochody te służą do utrzymania wyłącznie skarżących, bowiem nie mają oni nikogo na utrzymaniu. Uzasadniając wniosek o przyznanie prawa pomocy skarżący dołączyli zestawienie stałych przychodów i wydatków, w którym wykazali, iż uzyskiwane dochody służą niemalże w całości na pokrycie comiesięcznych zobowiązań. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 p. p. s. a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Skarżący nie wykazali w nowym wniosku ani na wezwanie Sądu pismami z dnia 1 września 2008 r. (k. 210 i k. 212), aby ich sytuacja finansowa uległa pogorszeniu w stosunku do deklarowanej w poprzednio złożonym oświadczeniu, która nie dawała podstaw do przyznania prawa pomocy. Nie może stanowić o pogorszeniu jednorazowy wydatek na leczenie stomatologiczne w wysokości 494 zł, gdyż decydujące znaczenie ma okoliczność, że skarżący co miesiąc dysponują stałą kwotą świadczeń emerytalnych w wysokości większej niż w poprzednio złożonym wniosku. W związku z powyższym Sąd postanowił, jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 p. p. s. a. w związku z art. 254 § 1 p. p. s. a.